fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Ελλάδα - Κόσμος

Το Γαλλικό δίλημμα

24 Απριλίου 2007 | 08:51 μ.μ.

...του Χάρη Μπότσαρη     

Η υποψήφια του Σοσιαλιστικού Κόμματος Σεγκολέν Ρουαγιάλ και ο δεξιός αντίπαλός της Νικολά  “Sarko the American” Σαρκοζί είναι οι νικητές του πρώτου γύρου στις Γαλλικές Προεδρικές εκλογές.

Franηois BAYROU, Nicolas SARKOZY, Sιgolθne ROYAL και Jean-Marie LE PEN

Ο Σαρκοζί έλαβε 31%, η Ρουαγιάλ 26%, ο κεντρο-δεξιός Φρανσουά  Μπαϊρού 18,6% και ο ακροδεξιός Ζαν-Μαρί Λε Πεν 10,5% των ψήφων.

Αμέσως σχεδόν άρχισε η συντονισμένη επιχείρηση από τα νέο-συντηρητικά ΜΜΕ που υποστηρίζουν τον Σαρκοζί, ότι ο εκλεκτός τους θα είναι ο τελικός νικητής των Γαλλικών εκλογών και πως τώρα απομένει μόνο ο προσεταιρισμός των ψηφοφόρων του Μπαϊρού.


Αναλύσεις επί αναλύσεων και «αξιόπιστες» σφυγμομετρήσεις προετοιμάζουν τη νίκη του Σαρκοζί στις 6 Μαίου, όμως, αυτοί που επέλεξαν Μπαϊρού το έκαναν γιατί θεωρούσαν ότι ο Σαρκό είναι πολύ δεξιός και αρκετοί τον αποκαλούν «μικρό Χίτλερ».
Απέχθεια για τον «μη Γάλλο» που συνδέεται στενά με το Ισραήλ υπάρχει και στις τάξεις των οπαδών του Λε Πεν, οι οποίοι δεν βλέπουν με καλό μάτι την επίδραση που έχει στον Σαρκοζί η Σχολή του Samuel Huntington (Clash of Civilizations) και το Αμερικανικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Είναι σίγουρο ότι κάποιοι από τους οπαδούς του Μπαϊρού και του Λε Πεν θα ψηφίσουν τον Σαρκοζί , κάποιοι την Ρουαγιάλ και κάποιοι άλλοι θα παραμείνουν στα σπίτια τους.

Επιχειρώντας μια προσέγγιση στους αριθμούς θα δούμε πως αν η Ρουαγιάλ πάρει με το μέρος της τους μισούς των ψηφοφόρων του Μπαϊρού και το ποσοστό 9.5% όλων εκείνων που ψήφισαν Τροτσκιστές, Κομμουνιστές και Πράσινους υποψηφίους θα ανεβάσει το δικό της ποσοστό στο 43,5%, που θα συγκρίνεται με το ποσοστό του 44% του Σαρκοζί εφόσον αυτός πάρει το άλλο μισό των ψήφων του Μπαϊρού.
Απομένει το 10,4% που συγκέντρωσε ο Λε Πεν και είναι αυτοί οι ψήφοι που θα κρίνουν την εκλογή Προέδρου.

Αυτά με τους αριθμούς και τώρα πίσω ξανά στην πολιτική όπου οι νέο-συντηρητικοί έχουν προβλήματα με την εξουσία και αρχίζουν να περνούν στο περιθώριο.
Οι Γαλλικές εκλογές προσφέρουν μια πολύτιμη ευκαιρία να πλασάρουν στην εξουσία ένα σημαντικό μέλος τους, τον Νικολά Σαρκοζί, που θα μετατρέψει τη χώρα σε χώρα-πελάτη των neocons, όπως είχε συμβεί με τον Μπερλουσκόνι στην Ιταλία και με τον Αθνάρ στην Ισπανία, που πλέον δεν βρίσκονται στην εξουσία (αντίθετα οι νέο-συντηρητικοί ελέγχουν Γερμανία, Καναδά, Αυστραλία Μεξικό και άλλες χώρες).
Οι Αμερικανοί neocons αντιμετωπίζουν αυτή την περίοδο κρίση με τον υπουργό Δικαιοσύνης Γκονζάλες και τον πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας Γούλφοβιτς, ενώ παράλληλα κλονίζεται η ατζέντα τους σε Λατ. Αμερική, Μ. Ανατολή και Ασία.

Το Κρεμλίνο του Βλαντιμίρ Πούτιν επιτίθεται με σκληρό τρόπο εναντίον των παγκόσμιων οικονομικών νέο-συντηρητικών δικτύων και σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται και η αντίδρασή του στο ζήτημα Μπερεζόβσκυ.
Στις Γαλλικές εκλογές το επαναστατικό σύνθημα «Ελευθερία-Ισότης-Αδελφότης» δεν εκφράζεται επαρκώς από την Ρουαγιάλ και κατά κανένα τρόπο από τον Σαρκοζί της ξενοφοβίας, της Εβραιο-Χριστιανικής ανωτερότητας, του αστυνομικού κράτους και της αντιεργατικής πολιτικής.
Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η πολιτική ατζέντα του Σαρκοζί εκφράζεται περισσότερο από το σύνθημα της κυβέρνησης Βισύ του στρατηγού Πετέν, «Δουλειά-Οικογένεια-Πατρίδα», ή από το σύνθημα που ίσχυε στο Άουσβιτς, «η δουλειά δίνει την ελευθερία».
Λίγο πριν από τις Γαλλικές εκλογές τοποθετήθηκαν βόμβες τρομοκρατών σε Αλγερία και Μαρόκο.

Οι επιθέσεις χρεώθηκαν αμέσως στο «δίκτυο Αλ Κάιντα» και η Τυνησία τέθηκε κι αυτή σε συναγερμό για επικείμενο τρομοκρατικό χτύπημα.
Ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών Francois Baroin (αντικαταστάτης του Σαρκοζί) έσπευσε να δηλώσει ότι και η Γαλλία βρίσκεται υπό την απειλή τρομοκρατών και ακολούθησαν ανάλογα δημοσιεύματα στα νέο-συντηρητικά ΜΜΕ των ΗΠΑ και της Βρετανίας.
Παρόμοιες «τρομοκρατικές» επιθέσεις έχουν υπάρξει αρκετές φορές σε προεκλογικές περιόδους ώστε να επιφέρουν ανησυχία στους πολίτες και να τους στρέψουν προς τους υποψήφιους της «σιδερένιας πυγμής».
Ο Σαρκοζί έχει κατηγορηθεί στο πρόσφατο παρελθόν για σχέσεις με τον φυγάδα Αμερικανο-Εβραίο Μαρκ Ριτς που ζει στην Ελβετία (δικηγόρος του Ριτς ήταν ο καταδικασθείς Λιούις «Σκούτερ» Λίμπυ της υπόθεσης Βάλερι Πλέιμ), για σύνδεση με τον φυλακισμένο Ρώσο ολιγάρχη Μιχαήλ Χοντορκόβσκυ και την Τράπεζα Menatep   και το όνομά του έχει αναμιχθεί σε υποθέσεις με μίζες της Clearstream του Λουξεμβούργου, όπως και στην ιστορία με τις φρεγάτες της Ταϊβάν.

Η διεκδίκηση της Γαλλικής Προεδρίας από τον Σαρκοζί συνέβη μετά την πολιτική εξουδετέρωση του πρωθυπουργού Ντομινίκ ντε Βιλπέν και τη διαμάχη τους για θέματα διαφθοράς.
Από την περίοδο της απόρριψης του Ευρωσυντάγματος στη Γαλλία επικρατεί ένα μούδιασμα διαρκείας και οι Γάλλοι πολίτες κινούνται ανάμεσα στον σκεπτικισμό και στο ροκ.
Ουσιαστικά πρόκειται για την έκφραση των συνεπειών μιας διεθνούς κεντρόφυγος που διαχωρίζει την κοινωνία σε κλίμακες και κατηγορίες, εξαναγκάζοντας τους ανθρώπους να ταμπουρώνονται πίσω από τα αυστηρά προσωπικά τους συμφέροντα.
Οι δύο αντίπαλοι στις εκλογές έχουν υποσχεθεί ανατροπές στο πολιτικό σύστημα και έχουν προβεί στην εξαγγελία μιας νέας εποχής στη Γαλλία, όμως, στις  6 Μαΐου δεν θα κριθούν προγράμματα αλλά οι προσωπικότητες των δύο υποψηφίων.
Σαρκοζί και Ρουαγιάλ διαθέτουν χαρακτήρες που αποπνέουν οργή και περιγράφουν τους εαυτούς τους ως θύματα.

«Το κορμί μου καλύπτεται από ουλές», δηλώνει ο νευρικός Σαρκοζί, «μου φέρονται άδικα επειδή είμαι γυναίκα», επαναλαμβάνει η Ρουαγιάλ.
Κατώτεροι των περιστάσεων και οι δύο, ο ένας επικίνδυνος κα η άλλη ανεπαρκής,  συνθέτουν το ευρωπαικό πολιτικό αδιέξοδο.
Ο Νικολά Σαρκοζί ήταν ωμός και ως υπουργός Εσωτερικών, εφάρμοσε την άκαμπτη γραμμή του νόμου και της τάξης.
Πιστεύει ότι η Γαλλία θα προοδεύσει μόνον αν οι Γάλλοι δουλέψουν σκληρά, υπόσχεται μικρότερη φορολογία σε πολίτες και σε επιχειρήσεις και αντιμετώπιση της ανεργίας, αλλά με ταυτόχρονη προστασία των Γαλλικών εταιρειών από το διεθνή ανταγωνισμό.

Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ υποστηρίζει τη «συμμετοχική δημοκρατία», τη μείωση των Προεδρικών εξουσιών και τη διατήρηση του γενναιόδωρου κοινωνικού συστήματος με την κρατική παρέμβαση στην οικονομία.
Αυτό που απουσιάζει από τις Γαλλικές εκλογές είναι η πολιτική αν και ο Σαρκοζί μιλά για αντιπαράθεση δύο διαφορετικών ιδεών για το έθνος, δύο διαφορετικών οραμάτων για την κοινωνία και δύο διαφορετικών αξιακών συστημάτων.
Η Ρουαγιάλ ισχυρίζεται ότι θα αλλάξει το σύστημα που δεν λειτουργεί πλέον (ότι κι αν σημαίνει αυτό).
Τα υπόλοιπα σημεία είναι κοινά:
Και οι δύο αντίπαλοι είχαν αντιξοότητες στις πολιτικές τους καριέρες, η Ρουαγιάλ ως γυναίκα και με μικρή υποστήριξη από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ο Σαρκοζί ως γιος Ούγγρου μετανάστη που δεν φοίτησε σε ελίτ Γαλλικά σχολεία.

Και οι δύο υπόσχονται την αύξηση των δαπανών για την έρευνα, την ενίσχυση του τομέα καινοτομιών και παραγωγικότητας και οι δύο λένε ότι θα δώσουν περισσότερες κυβερνητικές θέσεις στις γυναίκες και στις μειοψηφίες και οι δύο ενοχλούν τους Ευρωπαίους γείτονές τους με απαιτήσεις σχετικά με την πολιτική του ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Κανείς από τους δύο δεν εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει η Γαλλία πιο ανταγωνιστική και φυσικά κανείς από τους δύο δεν περιγράφει την στρατηγική της αποκατάστασης του ευρωπαϊκού γοήτρου, μετά την αρνητική θέση των Γάλλων στο δημοψήφισμα του 2005.
Ο 52χρονος Νικολά Σαρκοζί βάζει ξανά το θέμα της 35ωρης εργασίας, τη μείωση των φόρων από το 60% στο 50% και την άμεση αντιμετώπιση των απεργιών, που σημαίνει μείωση των κεκτημένων δικαιωμάτων και των εξουσιών των εργατικών συνδικάτων.

Περισσότερο φιλοαμερικανός και φιλοϊσραηλινός από πολλούς Ευρωπαίους πολιτικούς, ο Σαρκοζί, αντιτίθεται στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και θα επιδιώξει την επαναφορά της έγκρισης του Ευρωσυντάγματος μέσω του Γαλλικού Κοινοβουλίου και όχι με ένα νέο δημοψήφισμα.
Η 53χρονη Σεγκολέν Ρουαγιάλ υποσχέθηκε αύξηση στους κατώτατους μηνιαίους μισθούς κατά 20%, αυξήσεις στις συντάξεις, 500.000 νέες θέσεις εργασίας, είναι ανοιχτή στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και στον επαναπροσδιορισμό του Ευρωσυντάγματος, ενώ δεν εμφανίζεται ιδιαίτερα πρόθυμη στις σχέσεις της με τον Ατλαντισμό.

Ακριβώς εδώ είναι και το κύριο σημείο καθώς οι σχέσεις ανάμεσα στο Παρίσι και στην Ουάσιγκτον δεν ήταν οι καλύτερες που θα μπορούσε, επειδή η πολιτική του Ζακ Σιράκ στο θέμα του Ιράκ αλλά και σε μια σειρά άλλα ζητήματα είχε προκαλέσει αντιδράσεις στο Λ. Οίκο.

Ο Πρόεδρος Σιράκ είχε ζητήσει το 2003 να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες στους επιθεωρητές του ΟΗΕ για την έρευνα σχετικά με τα όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ και είχε απειλήσει με βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας για να εμποδίσει την εισβολή, γεγονός που ανάγκασε τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους να εισβάλουν χωρίς απόφαση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Οι Αμερικανο-Γαλλικές σχέσεις δεν  απασχόλησαν ιδιαίτερα τους ψηφοφόρους στον α΄ γύρο και αναμένεται να συζητηθούν περισσότερο τις τελευταίες μέρες πριν από την οριστική αναμέτρηση.
«Δεν θα γονατίσουμε μπροστά στον Μπους», δήλωσε η Σεγκολέν Ρουαγιάλ σε συγκέντρωση που έγινε στην Τουλούζη, καρφώνοντας τον Σαρκοζί που είχε επισκεφθεί την Ουάσιγκτον τον περασμένο Σεπτέμβριο.

«Έχω βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να σφίξω τα χέρια μερικών ηγετών που δεν είναι δημοκράτες», απάντησε ο Νικολά Σαρκοζί, που μπορεί και να μην αποδειχτεί και τόσο πιστό σκυλάκι των Αμερικανών ως Πρόεδρος της Γαλλίας.
Ο Σαρκοζί είναι ένας εξαιρετικά φιλόδοξος άνθρωπος και θεωρεί τον εαυτό του ως τον «μεσσία» των Ευρωπαίων νεοσυντηρητικών στην μετά-Μπλερ εποχή και εν όψει της ανόδου των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ.
Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1955 στο Παρίσι και το πλήρες όνομά του είναι Nicolas Paul Stephane Sarkozy de Nagy-Bosca.

Παρά τις Εβραικές του καταβολές είναι βαπτισμένος Καθολικός και δεν μιλά την Ουγγρική γλώσσα (η Ουγγαρία είναι η χώρα καταγωγής του πατέρα του ενώ η μητέρα του ήταν Γαλλίδα).
Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες και ασχολήθηκε με την πολιτική από ηλικίας 22 χρόνων.
Χρημάτισε δύο φορές υπουργός Εσωτερικών και μία υπουργός Οικονομικών υπό τον Σιράκ  και ως υπουργός Εσωτερικών ξεσήκωσε θύελλες αποκαλώντας τους μετανάστες διαδηλωτές των Παρισινών περιχώρων «απόβλητα».
Παντρεμένος με την Σεσίλια (έχουν ένα γιο) που τον εγκατέλειψε ακολουθώντας άλλον άνδρα στο εξωτερικό, αλλά το ζευγάρι ξαναενώθηκε το 2006.

Η Μαρί-Σεγκολέν Ρουαγιάλ γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1953 στο Ντακάρ της Σενεγάλης όπου υπηρετούσε ο πατέρας της ως αξιωματικός του Γαλλικού στρατού.

Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση παρά τα προβλήματα που είχε με τον δογματικό πατέρα της, τον οποίο μήνυσε για να εξασφαλίσει το διαζύγιο της μητέρας της.

Ζει με τον γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος Φρανσουά Χολάντ (έχουν τέσσερα παιδιά χωρίς γάμο).

Υπηρέτησε ως δικαστικός σε Διαιτητικό Δικαστήριο και μπήκε στην πολιτική το 1982 από τον σύμβουλο του Μιτεράν, Ζακ Αταλί.
Υπήρξε υπουργός Περιβάλλοντος, υφυπουργός Εκπαίδευσης, και δύο φορές υφυπουργός Οικογένειας και Παιδιών.

Η Γαλλία είναι μια Προεδρική δημοκρατία και ένας από τους δύο, Σαρκοζί ή Ρουαγιάλ, θα διαδεχθεί τον Ζακ Σιράκ στο ανώτατο αξίωμα.


Ασφαλώς, ο Νικολά Σαρκοζί δεν είναι ότι καλύτερο για την εικόνα του Προέδρου των Γάλλων, όμως, είναι αναμφίβολα ένας πολιτικός, ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του.

 Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ δημιουργεί συμπάθεια και ίσως μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αξιώματος, αλλά δεν έχει ιδέα από οικονομικά και εξωτερική πολιτική.
Το δίλλημα είναι ολοφάνερο και οι Γάλλοι ψηφοφόροι καλούνται να λύσουν τον γρίφο:
Ποιος είναι ο καταλληλότερος από τους δύο για την Γαλλική Προεδρία, ο επικίνδυνος Νικολά Σαρκοζί ή η ανεπαρκής Σεγκολέν Ρουαγιάλ;

Δεδομένου του αποτελέσματος του α΄ γύρου και της δυναμικής που υπάρχει μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Σαρκοζί εμφανίζεται να συγκεντρώνει τις περισσότερες προτιμήσεις και ίσως αποτελεί την πιο «αξιόπιστη» πολιτική λύση του αινίγματος.

 

Ένας φίλος δημοσιογράφος από την Γερμανία του οποίου οι πολιτικές πεποιθήσεις δεν έχουν την παραμικρή σχέση με όσα πρεσβεύει ο Σαρκοζί και αντίθετα βρίσκεται στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς, έχει εκφράσει από καιρό την άποψή του και επιλέγει τον Σαρκοζί!
«Θα τρελαθούμε με τη Σεγκολέν που δεν έχει ιδέα από πολιτική και μπορεί να προκαλέσει μεγάλη καταστροφή μέσα στην άγνοιά της», λέει.
Κατανοητή η θέση του αν σκεφτεί κανείς τις ζημιές που έχουν προξενήσει άνθρωποι καλών προθέσεων κατά τα άλλα.
Επικρατεί η άποψη ότι νικά πάντα εκείνος που το θέλει περισσότερο, εκείνος που αγωνίζεται σκληρά για να πετύχει τους στόχους του και εκείνος που πιστεύει περισσότερο στη νίκη.
Αυτό δεν επιβεβαιώνεται πάντα, όμως, ο Σαρκοζί φαίνεται ότι θέλει τη νίκη περισσότερο, έχει αγωνιστεί σκληρά και σίγουρα πιστεύει ότι στις 6 Μαίου θα είναι τελικά αυτός ο νικητής.
Απομένει να δούμε τι θα ψηφίσουν οι Γάλλοι και ποιόν θα επιλέξουν για Πρόεδρο αυτοί.

 

icon Προσθήκη Σχόλιου

Το Γαλλικό δίλημμα


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

 
Τελευταία άρθρα