fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Ελλάδα - Κόσμος

Ραντεβού με τ’ όνειρο

1 Σεπτεμβρίου 2006 | 06:28 μ.μ.

Κάποιοι είπαν, ότι στις φλέβες αυτών των παιδιών τρέχει το όνειρο, κάποιοι άλλοι ότι είναι Ελληνάρες, κάποιοι είπαν ότι η οκτάδα είναι ο στόχος, άλλοι έτρεξαν να φωτογραφηθούν και να κάνουν δηλώσεις και κάποιοι άλλοι ότι η τετράδα ήταν το άπιαστο όνειρο.

Αυτοί, λέγαμε ότι ονειρεύονταν, ή πιστεύαμε... ότι θέλανε να ονειρεύονται.

«Έχουμε δικαίωμα στο όνειρο», δήλωσε την Τετάρτη ο Παπαλουκάς.
Και εμείς τον πιστέψαμε. Μα πιο πολύ το πίστεψαν εκείνοι...
Τα παιδιά του «δράκου», μια παρέα που έχει βαλθεί να μας αποδείξει ότι το όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα, αρκεί να το πιστέψεις.


Μια ομάδα καθημερινών ανθρώπων, ανθρώπων της διπλανής πόρτας, που ενώ εμείς όλο το καλοκαίρι κάναμε τα μπάνια μας στις καταγάλανες παραλίες, αυτοί ίδρωναν από τις προπονήσεις και προετοιμάζονταν για να μας χαρίσουν αυτό, που πολύ λίγοι πιστεύαμε.

Μια φουρνιά ανθρώπων με μεράκι, που μεγάλωσε με τα ινδάλματα του Γκάλη, του Γιαννάκη, του Φασούλα, του Χριστοδούλου, του Καμπούρη και όλων εκείνων των παικτών, κρεμασμένους σε φωτογραφίες μέσα στο δωμάτιά τους, σήμερα αποδεικνύουν ότι δεν μπορεί να υπάρχει όριο στο όνειρο.

Αθόρυβα, χωρίς τυμπανοκρουσίες και χοντρά λόγια, με πολλή δουλειά, μεθοδικότητα, πρόγραμμα, αλληλεγγύη μεταξύ τους, καταπάτησαν το «εγώ» τους και πίστεψαν στα κελεύσματα του «δράκου». Του μεγάλου αρχηγού της ομάδας του ʼ87, που σήμερα ζει μια διπλή χαρά, βλέποντας ότι οι θυσίες της δικής του γενιάς δεν πήγαν χαμένες.


Το έργο ξεκίνησε με καρδιοχτύπια, με νίκες μέσα από παρατάσεις, με απίστευτες ανατροπές. Αλλά κάθε φορά που τα παιδιά αυτά ξαναέμπαιναν στο παρκέ, ήταν αγωνιστικά καλύτερα και πιο αποφασισμένα.

Και το πιστεύω τους ήταν ότι πρέπει ο αντίπαλος να τους κερδίσει και όχι να χάσουν αυτοί. Τόσο αυτοί που ήταν η αρχική επιλογή του Γιαννάκη, όσο και οι άλλοι παίκτες που έρχονταν από τον πάγκο, σε κάθε παιχνίδι. Βάλθηκαν να αποδείξουν ότι δεν υπάρχει γιʼ αυτούς ο όρος «διακριθείς». Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η νίκη και αυτό ξέρουν πολύ καλά να το κερδίζουν.

Βλέποντας αυτά τα παιδιά, για μας που δεν ιδρώνουμε μέσα στο παρκέ, μένει ένα πικρό συναίσθημα. Γιατί αυτό που καταφέρνουν αυτοί δεν μπορούμε να το καταφέρουμε σαν χώρα; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι με τόσο μεράκι μόνο στο χώρο αυτού του αθλήματος ; Γιατί υπάρχει τέτοιος προγραμματισμός μόνο εκεί; Γιατί η αλληλεγγύη αυτής της ομάδας δεν υπάρχει μέσα στη Βουλή; Γιατί όταν τελειώσει αυτό το πανηγύρι θα πρέπει να επιστρέψουμε στην «συμφορά» της καθημερινότητας, με τις πολιτικές μικρότητες, την ανοργανωσιά, το ψέμα, την έλλειψη στόχων και οράματος; Και έτσι εμείς θα μείνουμε να πανηγυρίζουμε και οι «άλλοι» να οργανώνουν τον επόμενο γύρο, Της μιζέριας και της σκοπιμότητας...

Return to category
 
Τελευταία άρθρα