fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Τοκετός στο Σπίτι (2ο)

19 Νοεμβρίου 2006 | 01:59 μ.μ.

Αφηγείται η " Lili"

Αληθινή Ιστορία-Έρευνα

1ο Μέρος

Διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα και είχα πανικοβληθεί..
Έψαχνα για γιατρό, ρωτούσα στα μαιευτήρια… «Ναι, θα μπορούσαμε να βάλουμε μια πεταλούδα στο μπράτσο σας για να έχουμε φλέβα εύκαιρη  αλλά δεν το προτιμάμε, ναι, θα μπορούσε –αν ήθελε-να έρθει η νοσοκόμα με το κοιλοσκόπιο να ακούσει τους χτύπους της καρδιάς του μωρού σας, αλλά δεν μπορεί να κάνει συνέχεια αυτή την δουλειά, η τεχνολογία προχώρησε…

Όχι, δεν μπορείτε να περπατάτε,  θα πρέπει να έχετε μόνιτορ στην κοιλιά σας. Να γεννήσετε σε βαθύ κάθισμα; Μα πως θα σας ξεγεννήσουμε, θα βάλετε τον γιατρό να σκύψει;  Ναι, μπορεί να θεωρείται πιο φυσιολογική στάση αλλά δεν βολεύει το προσωπικό, τέλος πάντων συζητείστε το με τον γιατρό σας.
Ναι, θα μπορούσατε να κρατήσετε το παιδί κοντά σας το βράδυ συνέχεια αν έχετε  μονόκλινο. Μην ενοχληθούν οι άλλες μαμάδες.»
Συγγνώμη. Δεν είχα καταλάβει ότι είχαν έρθει για παραθερισμό.
Σε κάθε μου ερώτηση , έβλεπα την ίδια απάντηση. Οι κανονισμοί.
Και σε κάθε κανονισμό δεν έβλεπα την χρησιμότητα και τα οφέλη σε μένα την επίτοκο, ούτε οφέλη για το παιδί.
Οι απαντήσεις δεν ήταν ικανοποιητικές, όταν ρωτούσα γιατι και γιατι, καταλήγαμε ότι «Έτσι είναι ο κανονισμός» ή το ακόμα πιο εξωφρενικό
«Γιατι αλλιώς θα υπάρξουν  επιπλοκές».
Όταν επέμενα να ακούσω τι είδους επιπλοκές, πως αντιμετωπίζονται και πως κάποιες μπορούν να αποφευχθούν δείχνοντας ότι ήξερα κάποια πράγματα, ξαναγυρνούσαμε στο «Έχεις δίκιο, αλλά οι κανονισμοί…»

Δεν έβγαζα έτσι άκρη. Οι γιατροί τα έριχναν στα μαιευτήρια και τούμπαλιν.

Στην Ελλάδα έχουμε μεγάλη εμπειρία στις καισαρικές. ‘Ερπης; Καισαρική. Μυωπία; Καισαρική. Αύγουστος είναι να γεννήσεις; Καισαρική .
(Αύγουστος είναι μήνας διακοπών, βρε κουτό)
Γιατι τόσες καισαρικές;
Η καισαρική, είναι major surgery, όπως λένε και οι ειδικοί.
Δεν είναι παίξε γέλασε και θα πρέπει να γίνεται μόνο σε επείγουσες και αναγκαίες περιπτώσεις.
Όμως όλη αυτή η αντιμετώπιση του τοκετού ως ασθένεια, όλη αυτή η καλλιέργεια του τρόμου άρχιζε να μου θυμίζει τακτικές χειραγώγησης. Κι όμως, το σώμα μας έχει φτιαχτεί γι’ αυτό το γεγονός, είναι κάτι το φυσιολογικό, και οι περιπτώσεις επιπλοκών είναι γύρω στο 5 %.-15%
Μόνο.

Έβρισκα παντού κλειστές πόρτες. Γιατροί που θέλανε αλλά δεν είχαν το κουράγιο να τα βάλουν με το σύστημα, τους συναδέλφους, άλλοι που απλά ήταν το ίδιο το σύστημα.
Η εγκυμοσύνη μου προχωρούσε και τα νεύρα μου στο ζενίθ.

Ήμουν στον 6ο μήνα και είχα αλλάξει 7 γιατρούς.
Διάβαζα για την Αγγλία, την Ολλανδία και την Γαλλία, χώρες που διέθεταν στις γυναίκες την πληροφόρηση, και έτσι την επιλογή, να γεννήσουν είτε φυσιολογικά, είτε high tech. Υπήρχαν κλινικές, μαιευτήρια, birthing centers και τοκετοί στο σπίτι.
Εδώ δεν υπήρχαν birthing centers ( ειδικά διαμορφωμένες κλινικές με προσωπικό το οποίο δεν παρεμβάλει , αφήνει την έγκυο να διαβάσει, να περπατήσει, να είναι με την οικογένειά της, και διαθέτει τα απαραίτητα μηχανήματα σε περίπτωση επιπλοκής),
Οι επιλογές μου ήταν: μαιευτήρια ιδιωτικά/ δημόσια με τα καλά και τα κακά τους, και ο τοκετός στο σπίτι.
Τα βιβλία λέγανε πόσο σημαντικό είναι η γυναίκα να νιώθει ασφάλεια και καλά κατά την διάρκεια του τοκετού, κάτι που της διασφαλίζει την έκρηξη ορμονών που χρειάζεται για μια θετική έκβαση.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Να έπαιρνα κανένα αεροπλάνο για Γαλλία;

Βλαστήμαγα την τύχη μου που η φύση είχε επιλέξει εμένα να κουβαλάω το παιδί από τους δυο μας.
Ε, ναι παραλογιζόμουν, can you blame me;
Το συζήτησα με τον άντρα μου.
 «Είναι σημαντικό να νιώθεις εσύ καλά» μου είπε.
«Άλλωστε όλη σου την ζωή ήσουν υπέρ της φυσικής διατροφής και ζωής, δύσκολα μπορώ να σε φανταστώ σε χειρουργείο με μηχανήματα. Ό,τι νομίζεις εσύ.»
Φοβόμουν.
Ήταν μεγάλη απόφαση.
Απόφαση που έπρεπε να παρθεί αφού θα ήξερα όλα τα δεδομένα.
Και τα είχα μάθει.
 Έμενε ο παράγοντας Χ.
Χ= αν κάτι πήγαινε στραβά
Γιατι να πάει κάτι στραβά όμως;
Όταν περνάω τον δρόμο παραλύω στην σκέψη ότι θα με πατήσει αυτοκίνητο; Αν έχω τον χειρούργο να μου υπενθυμίζει το πόσο επικίνδυνο είναι και πόσοι χτυπήθηκαν από αυτοκίνητο, και το πόσο πολύ τον χρειάζομαι δίπλα μου, ίσως…
Μίλησα με την μαία μου και με συμβούλεψε να μιλήσω στο μωρό.
Μου είπε ότι εφόσον το σπίτι μου ήταν 15 λεπτά από το πλησιέστερο νοσοκομείο μαιευτήριο, αν όλα βαίνανε καλώς μέχρι το τέρμα της εγκυμοσύνης μου, δεν θα υπήρχε πρόβλημα στο να με αναλάβει.
Ένιωσα ανακούφιση, ήταν πολύ έμπειρη και είχε ξανακάνει κάτι τέτοιο πάρα πολλές φορές.


Πήγα στο μπαλκόνι μου, αγκάλιασα την κοιλιά μου και μίλησα στο παιδί.
«Μωρό μου, θέλω να κάνω ότι καλύτερο μπορώ για σένα, να είσαι ψυχολογικά ισορροπημένη, να νιώθεις καλά μέσα στο πετσί σου μεγαλώνοντας, να έχεις το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα, και ξέχνα όλα όσα έχω πει περί δικού μου πόνου. Δεν με νοιάζει. Το μόνο που θέλω είναι να  μην κάνεις πολλές βόλτες εκεί μέσα για να μην έχουμε επιπλοκή και τυλιχτεί ο λώρος στο λαιμό σου. Βοήθησε με να σε βοηθήσω. Κάνω ότι καλύτερο για σένα, αλλά χρειάζομαι και την δική σου συμμετοχή»


Χάιδεψα την κοιλιά μου και εκείνο το απόγευμα ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα άγχος. Ήταν κάτι το μαγικό!


Ακόμα κι όταν τον τελευταίο μήνα -ενώ είχα γίνει «τόφαλος» (32 κιλά συνολικά παρακαλώ) και η μαία φώναζε ότι θα πάθω προεκλαμψία με τα γλυκά που τρώω, εγώ γελούσα, σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά. Είχα έρθει σ’ επαφή με την φύση μου, με το παιδί  και με την όλη διαδικασία.( Και η χαμηλή μου πίεση το επιβεβαίωνε.)

συνεχίζεται...

 

icon Προσθήκη Σχόλιου

Τοκετός στο Σπίτι (2ο)


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η Iphigenia / 23 Νοεμβρίου 2006 στις 5:40 μ.μ.

Έχω κάνει το ίδιο: Αρνήθηκα να δεχθώ την εναλλακτική του μαευτηρίου, που με το που πηγαίνεις σου βάζουν το σωληνάκι στο χέρι και άρα μένεις ακινητοποιημένη σε ένα κρεβάτι! (που και να μην πονάς, θα πονέσεις τόσες ώρες ανάσκελα και ακίνητη!)Προτίμησα τον τοκετό στο σπίτι, συμφώνησε ο άνδρας μου, πήραμε την απόφαση. Ξεκίνησε ο τοκετός, όλα καλά, όμως όσο περνούσε η ώρα τόσο δεν προχωρούσε ο τοκετός. Μετά από 20 ώρες οδυνών πήγαμε στην κλινική για καισαρική. Ήμουν δυστυχώς στις ελάχιστες εκείνες περιπτώσεις των επιπλοκών. Σας διαβεβαιώ τις 20 ώρες στο σπίτι τις θυμάμαι με γλύκα, ενώ τις 2 τελευταίες στην κλινική και όλη την υπόλοιπη μου διαμονή τις θυμάμαι με θυμό, αγανάκτηση, και νιώθω ότι μου συμπεριφέρθηκαν σαν ζώο που θέλαν να ξεμπερδεύουν γρήγορα μαζί του... Κυρίες, ακόμα κι ήξερα από την αρχή ότι θα είχα επιπλοκή, πάλι θα καθόμουν μέχρι την τελευταία 20η ώρα σπίτι μου, στην θαλπωρή μου. Είναι πολύ εύκολο να αντέξεις τον πόνο στον χώρο σου, τελείως διαφορετικά τον αντιμετωπίζεις όταν είσαι (ή έστω νιώθεις ότι είσαι) σε αφιλόξενο και εχθρικό χώρο. Τολμήστε το, αξίζει!

Έγραψε ο/η Lili / 23 Νοεμβρίου 2006 στις 9:40 μ.μ.

Iphigenia, νιωθω την αναγκη να διαχωριστω απο την τελευταια σου προταση. Μπορει να μην ειχα επιπλοκη, αλλα ποτε δεν θα συμβουλευα σε μια γυναικα να κανει κατι επειδη αρμοζε και ταιριαζε σε μενα. Το σημαντικο ειναι οι γυναικες να νιωθουν ανετα ωστε να αποφευχθουν επιπλοκες και να υπαρξει ενημερωση.
Ενημερωση.
Αυτο προσπαθω να κανω με το να μοιραστω την τοσο προσωπικη μου εμπειρια δημοσια.
Δεν συμβουλευω κανεναν προς τον εναν η αλλο τροπο.
Συνιστω ομως καθε γυναικα που σκεφτεται να γινει μητερα να ψαξει, να διαβασει και να ενημερωθει οπως ακριβως θα εκανε για οποιαδηποτε σοβαρη αποφαση που θα καθοριζε την ζωη της.
Λυπαμαι που ο τοκετος σου δεν προχωρησε γρηγορα, ευχομαι ο επομενος να ειναι πιο ομαλος, και ισως μεσα απο την συνεχεια του αρθρου καταλαβεις οτι ειναι πολυ συνηθες φαινομενο αυτο, το να μην προχωρα ο τοκετος εννοω.

Έγραψε ο/η χριστινα / 27 Νοεμβρίου 2006 στις 4:20 μ.μ.

γεια σας,
ειμαι σχεδον 5 μηνων,εχω μια γεννετικη ανωμαλια που λεγεται θρομβοφιλια,με αρκετους παραγοντες μεταλλαξης,κι η αιματολογος μου ηταν καθετη ως προς το να γεννησω με καισαρικη,λογω κινδυνου να παθω θρομβωση την ωρα του τοκετου.ο γιατρος μου μου ειπε να περιμενουμε να δουμε μεχρι τελευταια στιγμη πως παν τα πραγματα,πχ σταση μωρου,εξετασεις μου κλπ,κι αν ολα ειναι καλα μπορω να γεννησω φυσιολογικα αλλα...ηταν προβληματισνος γιατι η αιματολογος επεμενε.
απ την αλλη τωρα,εγω παντα ονειρευομουν να γεννησω με τη μεθοδο λαμπουαγιε,η οποια αν δεν απατωμαι εφαρμοζεται μονο στο μαιευτηριο"λητω".
εχω ηδη αρχισει να αγχωνομαι...

Έγραψε ο/η lili / 29 Νοεμβρίου 2006 στις 9:01 μ.μ.

δεν ξερω αν η μεθοδος leboyer εφαρμοζεται στο λητω, πριν καποια χρονια ηξερα για πισινα.
Η γνωμη μου ειναι να μιλησεις με το παιδακι σου, να του πεις οτι θελεις να βγειτε οσο πιο σωοι γινεται απο αυτην την διαδικασια.
Εννοειτε οτι εφοσον υπαρχει υπαρκτο ιατρικο προβλημα (?) ακολουθεις καποιους κανονες. Εφοσον ο μαιευτηρας σου ειπε να περιμενετε να δειτε, υπαρχουν και ελπιδες να πανε ολα κατ ευχην.
Αν ομως κανεις καισαρικη θελω να σου πω δυο πραγματα.
Αν οντως στο Λητω κανουν την λεμπουαγιε, και ειναι και ο μαιευτηρας σου εκει, ειναι πολυ καλο γιατι αυτο το μπανακι που κανουν στο παιδι βγαζει το σοκ της αποτομης αλλαγης περιβαλλοντος.
Και δευτερον, κατι που πιστευω. οτι τα παιδια μας διαλεγουν τους γονεις τους αλλ και τις συνθηκες στις οποιες θα γεννηθουν.
να μας ενημερωσεις πως παει
(πηγαινε σε μαθηματα, αναπνοες, συλλογους για τον τοκετο, διαβασε μαθε τι ειναι αυτο που εχεις, μπες στο ιντερνετ και μαθε πωα αντιμετωπιζεται στο εξωτερικο)
Ολα θα πανε καλα αν εισαι ψυχραιμη.
περιμενω νεα σου :)

 
Τελευταία άρθρα