fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Τοκετός στο σπίτι (3ο)

29 Νοεμβρίου 2006 | 02:15 μ.μ.

Αφηγείται η " Lili"

Αληθινή Ιστορία-Έρευνα

2ο Μέρος

Ο ΤΟΚΕΤΟΣ

Οι 9μηνες ήρθαν… και πέρασαν. Είχα καθυστέρηση και κάθισα να κάνω μια άσκηση γιόγκα από τις Ινδίες, μηπως και ξεκουνιόταν η μικρή, δεν άντεχα άλλο.

Δεν μπορούσα να αναπνεύσω, να κάτσω, να κοιμηθώ, να φάω…
Στις μια η ωρα την νύχτα της ίδιας μέρας, τα νερά μου σπάσανε.
Ξύπνησα τον άντρα μου να συναρμολογήσει την πισίνα που είχαμε νοικιάσει για το γεγονός (το νερό εξαλείφει πολύ τις ωδίνες)
Είχα συσπάσεις κάθε 2 λεπτά.
«Άγριο τοκετό» τον περιέγραψε  η μαία μου όταν όλα τελείωσαν.
Για 2-3 ώρες δεν είχα διαστολή,
Η μαία μου είπε ότι πιθανόν θα έπρεπε να πάω στο μαιευτήριο.
 Έβαλα τα κλάματα.

Μου πρότεινε να μπω στην πισίνα, να χαλαρώσω.
Μόλις έβαλα το πόδι μου στο νερό έκανα εμετό.
Είχα μπει στη δεύτερη φάση του τοκετού, το πιο δύσκολο. Στο πρώτο μέρος, τραντάζεται το σώμα σου και είναι δυσάρεστο αλλά δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα πέρα απο το να περπατήσεις να αλλάξεις στάση και να ανακουφίζεσαι με τις παύσεις.

Στο μεταβατικό, (και συνήθως αυτό στο οποίο σου προτείνουν την επισκληρίδιο – γιατι χρειάζεται να έχεις τουλάχιστον 5 εκατοστά διαστολή πριν σου την χορηγήσουν), είσαι «αλλού», δεν καταλαβαίνεις τίποτα, έχουν αναλάβει οι ενδορφίνες και έχεις μια φυσική αίσθηση μέθης, λες ναι στα πάντα.
Δεν λειτουργούσε ο εγκέφαλός μου. Αποκοιμήθηκα στο νερό ενώ ο άντρας μου μου κρατούσε το κεφάλι  απ’ έξω.

Λίγη ωρα μετά ήμουν έτοιμη να γεννήσω.
Βγήκα από το νερό για να έχει πρόσβαση στο σώμα μου η μαία και κάθισα στα τέσσερα. Λόγω προβλήματος στο γόνατο δεν μπορούσα να κάνω βαθύ κάθισμα.

Ο άντρας μου που δεν ήθελε με τίποτα να συμμετάσχει σε όλο αυτό, παρά μόνο να μου κρατάει το χέρι, είχε βάλει το μαγιό του, είχε μπει στην πισίνα μαζί μου και τώρα πατούσε την πλάτη μου για να με ανακουφίσει, δούλευε και συμμετείχε σκληρά και ενεργά στην όλη διαδικασία.

Ήταν απίστευτη η αίσθηση και η ενέργεια που υπήρχε στο χαμηλοφωτισμένο δωμάτιο. Η μητέρα μου ήταν δίπλα και παρακολουθούσε δαγκώνοντας τα χέρια της. 
Μια φίλη μου είχε έρθει και είχε φύγει γιατι έπρεπε να πάει το παιδί της στο σχολείο, η ωρα ήταν ήδη 7 το πρωί.
Ένιωθα το παιδί μέσα μου να κατεβαίνει.

Η αίσθηση έμοιαζε με αυτήν που έχεις όταν κανείς κακά σου. Σπρώχνεις.
Δεν πονάει με την έννοια του πόνου. Η μόνη στιγμή που ένιωσα πόνο ήταν όταν έβγαινε το κεφάλι. Μέχρι να βγει, και για 2-3 εξωθήσεις ένιωσα κάψιμο αλλά αυτό ήταν όλο.

Στις 8 και τέταρτο,  την ένιωσα να βγαίνει από το σώμα μου και άκουσα μια κραυγή.

Μόνο μια, αυτήν που δηλώνει ότι ανοίξανε από τον  αέρα τα πνευμόνια. Ούτε σπαραγμούς ούτε οδυρμούς, ούτε τίποτα.
Άκουσα και κλάμα.

 Από τον άντρα μου και την μητέρα μου.
«Είμαι τόσο περήφανος για σένα» μου είπε και με αγκάλιασε.
«Ένιωσα ότι γεννήσαμε μαζί, σ’ ευχαριστώ»

Εγώ δεν έκλαιγα, ο πλακούντας δεν είχε βγει ακόμα και είχα συσπάσεις. Ήμουν στην Τραλα land  Όταν επιτέλους η μαία τον τράβηξε έξω, κοίταξα το παιδί που ήταν στο στήθος μου.
Είχα προετοιμαστεί να δω ένα ζαρωμένο ή/και άσχημο παιδί αλλά αυτό που είδα με έπιασε απροετοίμαστη.
Ήταν τόσο όμορφη

 

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ

Η μαία με έραψε.
Φαντάζομαι ότι «σκίστηκα» λόγω του ότι όταν τράβηξε  το παιδί, γιατι δεν ήταν στην ίδια ευθεία με μένα, καθόταν σε μια καρέκλα, πιο ψηλά, αποκαμωμένη και κουρασμένη.
Μπορεί όμως και όχι, δεν την ρώτησα ποτέ, δεν είχε τελικά τόση σημασία.

Το σαλόνι είχε γεμίσει αμνιακό υγρό, ήταν θαύμα που η μικρή δεν είχε μπλεχτεί στον λώρο της, κολυμπούσε μέσα μου μέχρι και την τελευταία στιγμή.
Με σηκώσανε, με έπλυναν, βάλανε το μωρό δίπλα μου στο κρεβάτι και μου είπαν να μην θηλάσω ακόμα. 
Και υπάκουσα, χωρίς να ρωτήσω το γιατι.
Αργότερα κατάλαβα πόσο ευάλωτη ήμουν, κάτω από την επήρεια των ενδορφινών: Aν μου λέγανε να πηδήξω από το παράθυρο, πιθανόν και να το έκανα.
Ήρθε η γιατρός που συνεργαζόταν με την μαία (είχε χαλάσει το κινητό της  και δεν την βρίσκαμε) και μου έβαλε το παιδί στο στήθος. Μου έδειξε πως έπρεπε να είναι ευθυγραμμισμένο το κεφάλι με την σπονδυλική στήλη, πως ο πόνος στην θηλή είναι ένδειξη ότι δεν  έχω βάλει το παιδί  σε καλή θέση.
 Η φίλη μου ήρθε και μου υπενθύμισε ότι στις 3 εβδομάδες περίπου, το παιδί θα υποστεί μια απότομη ανάπτυξη, ένα Growth spurt, το οποίο θα έχει σαν κατάληξη το παιδί να πεινάει και να μην του φτάνει το γάλα μου.
Μου εξήγησε τι να κάνω,  να μην πανικοβληθώ, ότι είναι ένα καλό σημάδι ότι το παιδί μεγαλώνει κανονικά, και να το αφήσω στο στήθος μια μέρα ή και δυο. Το πιπίλισμα θα ενεργοποιούσε στο στήθος την δεύτερη φάση. Γάλα πιο πλούσιο και πιο κατάλληλο  για τις ανάγκες του

Μου θύμισε τον νόμο πρόσφορα και ζήτησης και πόσο σημαντικό ήταν να μην δώσω τίποτα, ούτε νερό για να μην διαταραχθεί η  λεπτή ισορροπία. Μου επέστησε την προσοχή στο να ακολουθώ το πρόγραμμα του παιδιού και να μην προσπαθήσω να κάνω το αντίστροφο γιατι τότε το  γάλα μπορεί να πέτρωνε και το παιδί να λάβαινε το μήνυμα ότι για να φάει και να αγαπηθεί πρέπει να κλάψει. Μου είπε ότι αν βρέχει 6 πάνες την ημέρα, να είμαι ήσυχη. Τρώει αρκετά.
Ο άντρας μου μπήκε στο δωμάτιο, το πρόσωπό του έλαμπε. Είχαμε συμφωνήσει να την κρατήσουμε στο κρεβάτι μας μετά την ανάγνωση ενός βιβλίου που έλεγε ότι όσο πιο πολύ «φοράς» το παιδί σου (στον ύπνο, στην βόλτα) τόσο πιο πολύ αναπτύσσεις τις δυνατότητές του.( The continuum concept)

Ο θηλασμός δεν υπήρξε εύκολη υπόθεση, πονούσα, μάτωναν οι ρώγες μου, αλλά επέμεινα. και μετά τις 40 μέρες όλα πήγαν ρολόι, δεν της έδινα ούτε νερό και είχα πετάξει την ζυγαριά. Έβλεπα τα ροδοκόκκινα μαγούλα, την ευτυχία και τα χαμόγελα όταν ξυπνούσε και ήξερα ότι είχα κάνει ότι καλύτερο, Για κείνη, αλλά και για μένα.
Η αίσθηση ότι το σώμα μου λειτουργούσε μου έδωσε απίστευτη αυτοπεποίθηση και δύναμη να υψώσω τοίχο ανάμεσα στην οικογένεια μου και όλους όσους είχαν κάτι να πουν για τον τρόπο που επέλεξα να φέρω το παιδί μου στον κόσμο, είτε με επιχειρήματα, είτε με συγκαταβατικό χαμόγελο.
Η εγκυμοσύνη μου ήταν η αφορμή να πάρω τον έλεγχο του εαυτού μου και του παιδιού μου, να βρω ποια μουσική κάνει κάλο στον εγκέφαλο του, ποια τροφή του δημιουργεί λόξυγκα, να ερευνήσω και να βρω τον καλύτερο βοηθό στο ταξίδι της προς τον κόσμο μας.
Καλέστηκα σαν μάνα να πάρω αποφάσεις από την πρώτη στιγμή που έμαθα την ύπαρξή της, και όχι 4 μέρες μετά την έξοδό μου από το μαιευτήριο.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Καμία φορά  με ρωτάνε αν προσπαθώ να πείσω τις γυναίκες να γεννήσουν σπίτι τους όταν λέω την ιστορία μου.
Όχι.
Δεν θα έπαιρνα ποτέ την ευθύνη μιας τέτοιας απόφασης. Ούτε θα προσπαθούσα να πείσω τον οποιονδήποτε να κάνει κάτι που δεν του αρμόζει. Υπάρχουν γυναίκες που γεννάνε σπίτι από ιδεολογία, εγώ γέννησα επειδή δεν ένιωσα ότι είχα άλλη επιλογή.
Ήθελα ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ τοκετό. (*)
Χωρίς φάρμακα, χωρίς ενέσεις, χωρίς υπέρηχους, χωρίς εργαλεία.

(*)(εφόσον δεν υπήρχε σοβαρός ιατρικός λόγος)

 

Λέω την ιστορία μου κυρίως για να δείξω ένα μικρό ποσοστό όσων ανακάλυψα. Το ότι πήρα αυτήν την απόφαση, είναι άσχετο. Άλλη γυναίκα, μπορεί να πάρει διαφορετική.
Διαφορετικές λύσεις υπάρχουν.
Υπάρχει μια κλινική στην Πετρούπολη πχ η οποία σέβεται την όλη διαδικασία του τοκετού και συνεργάζεται με την μητέρα. Εγώ δεν είχα τον χρόνο να την ανακαλύψω.
Πρόσφατα άνοιξε το πρώτο birthing center στην Αθήνα στον πάνω όροφο αυτής της κλινικής.
Γνώρισα γιατρούς υπέρ της μη –παρέμβασης.
Που ήταν όλοι αυτοί όταν εγώ γεννούσα;
Ίσως ήταν γραφτό μου να τους γνωρίσω μετά για να μπορώ να γράψω άρθρα σαν αυτό.
 Στην σημερινή εποχή η γυναίκα έχει χάσει την επαφή με το σώμα της, την γνώση στις βασικές λειτουργίες του και την απαραίτητη εμπιστοσύνη στην Φύση της.
Και κακώς, γιατι αν ψάξει λίγο τις στατιστικές, θα βγάλει τα συμπεράσματα της..
Καμιά φορά μου λένε για την παιδική θνησιμότητα τα «παλιά τα χρόνια».
Δεν έχω δει (εγώ) ούτε ένα έγγραφο ούτε μια μελέτη, που να υποστηρίζει ότι η παιδική θνησιμότητα ήταν λόγω τοκετού(και όχι βρώμικων συνθηκών, ασιτίας, συγγενή ανωμαλία κλπ)

Είναι σημαντικό οι αποφάσεις μας να παίρνονται αφού έχουμε όλη την αλήθεια και τα δεδομένα στο τραπέζι.
Μόνο έτσι λέγεται απόφαση και όχι χειραγώγηση.

 

Πηγές
Laleche league
The womanly art of breastfeeding.
Breastfeeding.com
Dr Sears
Little angels
Σύλλογος προαγωγής φυσικού τοκετού Ευτοκία
Methods of childbirth - Constance Bean
The continuum concept- Jean Liedloff
Birth without violence- Frederic Leboyer
Water birth unplugged-(πρακτικά παγκόσμιου συνεδρίου 1995)
H εγκυμοσύνη μου και ο τοκετός μου (στο σπίτι μας) –Lili Ghelis
Παγκόσμιος οργανισμός υγείας.

 

icon Προσθήκη Σχόλιου

Τοκετός στο σπίτι (3ο)


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η Ειρήνη / 4 Δεκεμβρίου 2006 στις 8:20 μ.μ.

Το καλύτερο άρθρο που διάβασα έως τώρα στο Fe-mail. Συγχαρητήρια

Έγραψε ο/η Γεωργια / 13 Φεβρουαρίου 2008 στις 7:01 μ.μ.

Ειμαι στις πρωτες εβδομαδες της πρωτης μου εγκυμοσυνης, υπηρξα μαρτυρας 'τοκετου στο σπιτι' ητανε οντως μια υπεροχη εμπειρια. Μπραβο σου, και για το υπεροχο αρθο σου και για την επιλογη σου. ειμαι στην αρχη της αναζητησης, ελπιζω να τα καταφερω

Έγραψε ο/η Μarily / 8 Μαρτίου 2008 στις 3:53 π.μ.

......χαιρομαι πολυ που διαβαζω για πραγματα που σκεφτομαι και με απασχολουν καιρο τωρα! ...
Θα ηθελα να σε ρωτησω αν γνωριζεις..πώς μπορει καποιος στην Ελλαδα να ερθει σε επαφη με καποια μαια ?υπαρχει καποιος συλλογος ή γινεται μεσω της/του γυναικολογου?Και αν εχεις ιδεα τι συμβαινει για περιπτωσεις εκτος Αθηνών....
σε ευχαριστω για το χρονο σου!
τους χαιρετισμους μου...
Μ.

Έγραψε ο/η lili / 8 Μαρτίου 2008 στις 2:42 μ.μ.

Καλημερα,
μπορειτε να συζητησετε με τις μαιες του γυναικολογους σας, οπως και να απευθυνθειτε στο 'Νικη" στην Πατρουπολη οπου λειτουργει τον πανωοροφο ειδικα διαμορφωμενος χωρος για φυσιολογικο τοκετο, απο περισυ τον Μαιο, οπως και να πατε σε καποιο συλλογο να ενημερωθειτε οπως ο συλλογος Ευτοκια, στο μαρουσι. (Τηλεφωνα απο τον τηλεφωνικο καταλογο)

Έγραψε ο/η Μarily / 31 Μαρτίου 2008 στις 4:29 π.μ.

ευχαριστω παρα πολυ για τη βοηθεια,επικοινωνησα με μια κυρια απο την ευτοκια και ελπιζω ολα να ειναι καλα:) τους χαιρετισμους μου..
Μ.

Έγραψε ο/η Lili / 13 Σεπτεμβρίου 2008 στις 9:02 π.μ.

http://fe-mail.gr/pages/posts/health_nutrition/health_nutrition886.php?p=60
Συνέντευξη της υπεύθυνης του Birthing center στην Αθηνα.

Έγραψε ο/η Τομα / 8 Μαρτίου 2009 στις 5:04 μ.μ.

Ευχαριστώ πολύ Lili, ίσως εισται η πρώτη που εισήγαγε στο ελλινικο Ιντερνετ την εμπειρία φυσικου σπιτικου τοκετου.
Συγχαρητήρια οτι τα καταφερατε μια χαρα. Είμαι στην αρχή της εγκυμοσύνης μου και θα προτιμουσα και εγω να γεννήσω στο σπιτι. Μονο που δεν μου αρεσαν κάτι στην συμπεριφορά της μαίας σας.
1 Σασ εστελνε στο μαιευτήριο ενώ δεν σας ειχε δει.
2 Την θεορω υπεύθυνη για το ότι «σκιστηκατε».
3 Γιατί σας απαγορευσε να θηλάσετε αφου τορα ειναι γνωστο οτι ο θηλασμος βοηθά στις συσπάσεις της μήτρας και στη γέννηση του πλακούντα?
Δεν θα ηθελα να μοι τύχη η ιδια.

 
Τελευταία άρθρα