fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

«Άμεσα να παρέμβει η διεθνής κοινότητα στη Μ. Ανατολή», λέει ο Α. Λοβέρδος...

1 Αυγούστου 2006 | 09:49 μ.μ.

Συνέντευξη στην Γιάννα Παπαδάκου

Βαθύτατα ανήσυχος , αλλά και κριτικός απέναντι στην κυβέρνηση και την Ευρωπαική Ένωση στέκεται ο βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών, Ανδρέας Λοβέρδος. «Η κατάσταση , λέει, «είναι ακραία και εκτός ορίων».
Κάνει λόγο ακόμα και για «πολιτική ανυπαρξία» της Ε.Ε, ενώ αναρωτιέται για την εύθραυστη «ισορροπία δυνάμεων» στην περιοχή και  για τον παγκόσμιο φόβο για «συνολική ανάφλεξη», στην περίπτωση που συνεχιστούν οι εχθροπραξίες στην περιοχή...
Για τη χώρα μας τονίζει ότι «παραδοσιακά έχει παρέμβαση στην περιοχή», αλλά όπως λέει τώρα «είναι αδρανής».

Όλοι παρακολουθούμε με ανησυχία την κατάσταση στη Μ. Ανατολή. Βλέπετε σημάδια εκτόνωσης;  Η πολεμική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή δεν δείχνει σημάδια εκτόνωσης. Αντιθέτως, το Ισραήλ πλέον μιλά για πολεμικές επιχειρήσεις χωρίς χρονικό όριο. Ποιες είναι οι εκτιμήσεις σας ; 

Η κατάσταση είναι ακραία επικίνδυνη και εκτός ορίων. Άλλωστε, η Μέση Ανατολή αποτελεί τη μήτρα της παγκόσμιας βίας. Εκπέμπει παναραβικά και πανμουσουλμανικά βίαια μηνύματα. Η ισορροπία δυνάμεων είναι τόσο εύθραυστη που δεν γνωρίζουμε με ασφάλεια πόσο απέχουμε από μια συνολική ανάφλεξη στην περιοχή. Σας επισημαίνω τις ανησυχίες για τη Συρία, την ατελείωτη βία και το χάος στο Ιράκ και τη διεθνή εμπλοκή με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Η παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας πρέπει επομένως να είναι άμεση και αποφασιστική. Ο χρόνος είναι απολύτως κρίσιμο μέγεθος για τη σωτηρία ανθρωπίνων ζωών και τη διασφάλιση της διεθνούς ειρήνης. Δεν μπορεί να διατεθεί για πολεμικές επιχειρήσεις.
Να γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι και να επικεντρώσουμε τη συζήτηση στην Ε.Ε. Πολύς λόγος γίνεται  για το ότι είναι παρούσα -  απούσα η Ευρώπη, ότι  είναι υποτονική η παρουσία της. Συμφωνείτε με αυτή την προσέγγιση και που το αποδίδετε;

Δεν υπερβάλαμε, αντιθέτως εντοπίσαμε και θεμελιώσαμε την κριτική μας. Η Ελλάδα σε όλα τα θέματα (διπλωματικά, προξενικά, ανθρωπιστικά) λειτούργησε σε δεύτερο χρόνο, χάνοντας  το πολιτικό εκτόπισμα αυτών που κινούνται αποτελεσματικά και σε πρώτο χρόνο. Όχι πως έγιναν μόνο λάθη και καθυστερήσεις. Θετική ήταν η και σε δεύτερο, έστω, χρόνο αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στο Λίβανο – δυστυχώς όχι και στη Λωρίδα της Γάζας – θετικός ήταν εν τέλει και ο απεγκλωβισμός των Ελλήνων από τη Βηρυτό, σωστή ήταν η στάση μας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. να ψηφίσουμε την πρόταση του Κατάρ ή στο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. Ωστόσο, πουθενά δεν πήραμε πρωτοβουλία. Παντού λειτουργήσαμε ως δευτερεύοντες παράγοντες. Πουθενά δεν κινηθήκαμε ως χώρα της περιοχής, που γνωρίζει τι κάνει και τι λέει. Που αξίζει οι άλλοι να την ρωτούν. Πηγαίνουμε πάντοτε πίσω από τους άλλους. Κι όμως έχουμε τα πλεονεκτήματα, π.χ. σε σχέση με τον Αραβικό Σύνδεσμο, την ευρωμεσογειακή συνδιάσκεψη, την ιδιότητά μας ως μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., όπου τον Σεπτέμβριο αναλαμβάνουμε και τη μηνιαία προεδρία, και πολλά άλλα.

Συμφωνώ. Πάνω από όλα είναι η πολιτική ανυπαρξία της Ευρώπης στο βαθμό που θα τη θέλαμε και που την έχουμε ανάγκη οι Ευρωπαίοι, μια αδυναμία η οποία θα συνεχιστεί να υπάρχει στο βαθμό που έτσι αποφάσισαν - για άλλους βέβαια λόγους - οι Ευρωπαίοι πολίτες στα δημοψηφίσματα της Γαλλίας και της Ολλανδίας.  Την έχουμε πολύ ανάγκη την πολιτικώς ενωμένη Ευρώπη και μας το θυμίζει συνεχώς τα τελευταία χρόνια η Μέση Ανατολή με τις διάφορες περιπέτειες της. Η παρούσα περιπέτεια, η πολεμική αυτή σύγκρουση στο Λίβανο και οι εντάσεις, οι δολοφονικές επιθέσεις, οι απαγωγές πολιτικών και τα τοιαύτα στα κατεχόμενα, όλα αυτά δείχνουν ότι με τη νέα αυτή περιπέτεια ο κόσμος ξαναχρειάζεται την πολιτική παρέμβαση της Ευρώπης και δεν την έχει.
Σας θυμίζω πως μετά δυσκολίας  οι Υπουργοί των Εξωτερικών κατόρθωσαν τις πρώτες ημέρες της κρίσης να καταλήξουν σε ένα κοινό ανακοινωθέν, γενικόλογο και χωρίς στίγμα.  Το επιπλέον δραματικό είναι ότι και δυνάμεις της Ε.Ε. με παραδοσιακά καλή πολιτική και παρουσία έντονη στη Μέση Ανατολή, όπως είναι η Ελλάδα παραμένουν επί της ουσίας αδρανείς.

Ασκήσατε έντονη κριτική – συνολικά ως αντιπολίτευση - για τους χειρισμούς της κυβέρνησης στην κρίση στο Λίβανο. Υπήρχε, μήπως και το στοιχείο της αντιπολιτευτικής υπερβολής στην κριτική σας αυτή;

Δεν υπερβάλαμε, αντιθέτως εντοπίσαμε και θεμελιώσαμε την κριτική μας. Η Ελλάδα σε όλα τα θέματα (διπλωματικά, προξενικά, ανθρωπιστικά) λειτούργησε σε δεύτερο χρόνο, χάνοντας  το πολιτικό εκτόπισμα αυτών που κινούνται αποτελεσματικά και σε πρώτο χρόνο. Όχι πως έγιναν μόνο λάθη και καθυστερήσεις. Θετική ήταν η και σε δεύτερο, έστω, χρόνο αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στο Λίβανο – δυστυχώς όχι και στη Λωρίδα της Γάζας – θετικός ήταν εν τέλει και ο απεγκλωβισμός των Ελλήνων από τη Βηρυτό, σωστή ήταν η στάση μας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. να ψηφίσουμε την πρόταση του Κατάρ ή στο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε.

Ωστόσο, πουθενά δεν πήραμε πρωτοβουλία. Παντού λειτουργήσαμε ως δευτερεύοντες παράγοντες. Πουθενά δεν κινηθήκαμε ως χώρα της περιοχής, που γνωρίζει τι κάνει και τι λέει. Που αξίζει οι άλλοι να την ρωτούν. Πηγαίνουμε πάντοτε πίσω από τους άλλους. Κι όμως έχουμε τα πλεονεκτήματα, π.χ. σε σχέση με τον Αραβικό Σύνδεσμο, την ευρωμεσογειακή συνδιάσκεψη, την ιδιότητά μας ως μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., όπου τον Σεπτέμβριο αναλαμβάνουμε και τη μηνιαία προεδρία, και πολλά άλλα.  Πηγή, όμως, όλης αυτής της αδράνειας της Ελλάδας δεν είναι κάποιας μορφής διστακτικότητα αλλά η φιλοαντλαντική στροφή της κυβέρνησης Καραμανλή. Μια στρατηγική επιλογή που υπονομεύει  τις παραδοσιακά καλές μας σχέσεις με τις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη θέση μας στην περιοχή και την ασφάλειά μας.

Τι αντιτάσσεται ως ΠΑΣΟΚ απέναντι σε αυτή την  πολιτική στάση της κυβέρνησης; 

Από την αρχή ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ καταδικάσαμε τις ενέργειες της ισραηλινής κυβέρνησης και ταχθήκαμε υπέρ της άμεσης κατάπαυσης του πυρός και της εκατέρωθεν ανταλλαγής αιχμαλώτων. Δεν αρκεστήκαμε  σε  ευχολόγια και ακαδημαϊκές καταδίκες της βίας, ως φαινομένου σχεδόν μεταφυσικού, χωρίς αυτουργούς. Για εμάς πρόκειται για ένα αδικαιολόγητο μακελειό που προσβάλλει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και ανθρωπισμού. Και επιμένω στην έκφραση αδικαιολόγητο, γιατί έχει να κάνει με την ασύμμετρη αντίδραση του Ισραήλ στις προκλήσεις που δέχθηκε. Ακόμη περισσότερο στερείται κάθε βάσης δικαίου η ισραηλινή αντίδραση όταν μετέρχεται - πολλαπλασιαστικά μάλιστα - μεθόδων που το ίδιο χαρακτηρίζει ως τρομοκρατικές. (συλλήψεις υπουργών και βουλευτών στα Κατεχόμενα, φόνοι εκατοντάδων αμάχων, καταστροφή κοινωφελών υποδομών σε Γάζα και Λίβανο).

Return to category
 
Τελευταία άρθρα