fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Η υποκρισία που μας χαρακτηρίζει ως λαό

29 Ιουνίου 2009 | 07:07 π.μ.

 ...αυτό είναι που δεν μ’ αρέσει

Απο την  Ανθή Αγγελοπούλου

Ο Γιώργος Γιαννόπουλος περνά από το ανακριτικό τμήμα του fe-mail  και μιλά με ιδιαίτερη ευκολία για τις ενδόμυχες σκέψεις του, για τα αυριανά θέλω αλλά και για το πως βλέπει την καλλιτεχνική Ελλάδα του σήμερα.
Η πορεία του στο χώρο προσμετρά πολλά χρόνια. Χρόνια γεμάτα κινηματογράφο, τηλεοπτικές σειρές, θεατρικά έργα, αλλά και μουσικές σκηνές αφού παίζει πιάνο, τρομπέτα, μπουζούκι και είναι και καλλίφωνος.


Πόσο δύσκολο είναι για ένα ηθοποιό να περιοδεύει;

Αν είσαι «ταξιδιάρικο πουλί» όπως εγώ δεν σε κουράζουν οι περιοδείες. Αντίθετα σου αρέσουν και βρίσκεις τρόπους να περνάς καλά. Γενικά είμαι αυτό που λένε φευγάτος. Μου αρέσει να βλέπω καινούργιες καταστάσεις, νέα μέρη, νέους ανθρώπους. Δεν αντέχω την στασιμότητα.

Πόσο σημαντικό νομίζεις ότι είναι το γεγονός ότι τα «μπουλούκια» της μεταμοντέρνας εποχής έχουν εντάξει τις περιοδείες στο πρόγραμμα των εμφανίσεων τους;

Εξαιρετικά καλό. Θα ευχόμουν μάλιστα αυτό να γίνεται όλο το χρόνο και όχι μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες. Είναι πολύ σημαντικό το, ότι οι άνθρωποι σε όλοι την Ελλάδα έχουν της ευκαιρία να δουν παραστάσεις, να παρακολουθήσουν συναυλίες, να θαυμάσουν χορευτικά σύνολα. Ο πολιτισμός διδάσκει και παράγει έργο κατ’ εμέ. Το «Θέατρο» κάνει καλό στην υγεία γιατί δίνει ζωή. Η κίνηση, η ομιλία, η σκέψη, τα συναισθήματα και όλα αυτά που είναι θέαμα  δίνουν ζωή.
Τον σπόρο τον έσπειρε η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη που έδωσε το έναυσμα να φτιαχτούν τα ΔΗΠΕΘΕ σε κάθε πόλη.

Τι είναι για σένα το Θέατρο;

Το Θέατρο είναι παρατήρηση και μνήμη. Εισπράττεις, αποτυπώνεις και καταθέτεις τις γνώσεις σου.

Λύσε μου μια απορία. Ξεκίνησες να σπουδάσεις στη Γεωπονική, έμαθες πιάνο, μπουζούκι, τρομπέτα, συνέχισες με το τραγούδι και κατέληξες στο θέατρο. Πως έγινε όλη αυτή η πορεία;

Πιστεύω ότι γεννιέσαι για να γεννηθείς και όπως πρέπει να γεννηθείς. Χαρακτηρίζεσαι δηλαδή από διάφορα πράγμα για το πώς θα βγεις ως άνθρωπος και τι θα γίνεις στη ζωή σου. Πρώτα από όλα το DNA σου, στην συνέχεια ο τόπος που γεννήθηκες, μεγάλωσες και πήρες πράγματα και φυσικά η οικογένεια και το περιβάλλον (οι δάσκαλοι, ο περίγυρος) που σου τα μετέφερε. Όλα συμβάλλουν στην μετέπειτα πορεία. Άλλοτε θετικά, άλλοτε αρνητικά. Η μητέρα μου έκανε 5 παιδιά και μόνο εγώ ξεχώρισα ως καλλιτεχνική φλέβα. Αυτή η μητέρα λοιπόν ήταν ίσως το πρότυπο μου. Τραγουδούσε υπέροχα και την θυμάμαι μια ζωή σε όλα τα γλέντια του χωριού να πρωτοστατεί.
Έπειτα το μέρος που γεννήθηκα. Συνέβαλε και αυτό με τον τρόπο του. Η αρχαία Μεσσήνη, η Έφεσος και το αρχαίο θέατρο ήταν θα έλεγα ένας ακόμα λόγος.

Η μητέρα μου με πήγαινε σ΄ αυτό, σε πολλές παραστάσεις που ανέβαζε το Εθνικό, «ΑΡΜΑ ΘΕΣΠΙΔΟΣ» όπως ονομαζόταν, όπου διευθυντής τότε ήταν ο Θεοδοσιάδης, μετέπειτα καθηγητής μου. Επίσης μεγάλωσα μέσα στα αρχαία και στις ανασκαφές όπου δούλευε ο πατέρας μου και όταν μεγάλωσα και εγώ για λίγο. Φυσικά βοήθησε και το γεγονός ότι όταν επισκεπτόμουν τα ξαδέλφια μου στην Αθήνα γνώρισα το θέατρο σκιών, το γνωστό μας Καραγκιόζη στην τότε μορφή του αλλά και σε όλη την πορεία του.
Όταν λοιπόν έφυγα πια από την Αρσινόη Μεσσηνίας και ήρθα στην Αθήνα για να πάω στο γυμνάσιο άρχισα να δέχομαι και τα πρώτα μου μουσικά ερεθίσματα. Γνώρισα την ξένη μουσική αφού τα μέχρι τότε ακούσματά μου ήταν μόνο ελληνικά. 
Απορροφήθηκα τόσο πολύ από όλα αυτά στην προσπάθεια μου να τα μάθω, να τα κατανοήσω και τότε γνώρισα το μέντορά και καθηγητή μου Νίκο Γεωργουσάκη που με δίδαξε Βιολοντσέλο. Όταν πήγα στην Θεσσαλονίκη να σπουδάσω στην Γεωπονική γράφτηκα συγχρόνως και στο Ωδείο όπου έμαθα Τρομπέτα και Πιάνο.


Στην συνέχεια έφυγα για λίγο στο Παρίσι, αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περίμενα. Έτσι επέστρεψα στην Αθήνα έχοντας πάρει την μεγάλη απόφαση, να γίνω ηθοποιός.

Και πως ξεκίνησες ως ηθοποιός;


Πήγα σε μια οντισιόν του Λαζόπουλου και έπαιξα για πρώτη φορά στη Λυσσιστράτη το 1986. Τελειώνοντας την Δραματική Σχολή έπαιξα και σε μια κινηματογραφική ταινία «ο Λιποτάκτης» του Βούπουρα το 1989. Από κει και μετά όλα πήραν μια σειρά και έκανα συνέχεια τηλεόραση, θέατρο ακόμα και ταινίες.

Έχεις κάνει πολλές ταινίες. Είσαι από τους λίγους έλληνες ηθοποιούς αυτής της γενιάς με τόσες ταινίες στο ενεργητικό του.

Έκανα καλές δουλειές μέχρι σήμερα αλλά δεν ήταν όμως όλες οι ταινίες μου αυτό που λέμε εμπορικές. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν αρκετά τυχερός, αλλά έπαιξε ρόλο και το «συν Αθηνά και χείρα κινεί». Πάντα με τον τρόπο σου σπρώχνεις και εσύ τα πράγματα στη ζωή σου εκεί που θες να πάνε.

Θεωρείς ότι ο κινηματογράφος περνά κρίση;

Για μένα ο κινηματογράφος είναι τέχνη και στην τέχνη πρέπει να γίνονται έργα όχι απαραίτητα εμπορικά. Έργα που να περνάνε στο κόσμο μηνύματα. Ταινίες που να αποτυπώνουν την ωμή καθημερινότητα όπως την ζούμε και την βιώνουμε ο καθένας από μεριά του.

Γι αυτό έκανες το «ο γιός του Τσάρλι»;


Ναι είναι μια ταινία που ασχολείται με τον κόσμο της νύχτας και της παρανομίας, του υποκόσμου όπως τον λένε. Θα βγει στις αίθουσες το Σεπτέμβριο και παίζουν πολύ γνωστά ονόματα όπως, ο Κώστας Βουτσάς, ο Φάιδωνας Γεωργίτσης κ.α.

Έχεις παίξει γενικά πολλούς ρόλους του κακού και του υποκόσμου έτσι;


Ναι είναι αλήθεια. Σαν να έβλεπαν κάτι στο παρουσιαστικό μου που έδενε απόλυτα με αυτούς τους ρόλους. Και αν με συγκρίνεις με αυτούς τους ρόλους δεν έχω καμία σχέση. Στην πραγματικότητα είμαι άνθρωπος των τρόπων, της συγνώμης και του παρακαλώ. Σαν άγγλος ευγενής. Κι όμως παίζω πολύ καλά τον κακό. Μάλλον οι σκηνοθέτες μου υποψιάζονται ότι όλος αυτός ο κόσμος μου ασκεί μια γοητεία.


Πόσο δύσκολο είναι να παίξεις τέτοιους ρόλους όταν δεν ανταποκρίνονται σ’ εσένα ως άνθρωπο;

Το ρόλο τον μαθαίνεις και κατά κάποιο τρόπο τον βιώνεις. Αλλιώς δεν μπορείς να τον αποδώσεις. Δεν πιστεύω στις σχολές. Δεν βγαίνουν από εκεί οι ηθοποιοί. Στο θέατρο, στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο αυτό που παίζεις τελικά είναι ο εαυτός σου στην εκδοχή του ρόλου σου. Δεν αποστασιοποιείσαι από σένα. Είσαι εσύ στον εν δυνάμει ψυχισμό του ρόλου. Αυτά δεν στα μαθαίνει καμιά σχολή. Γι αυτό βγαίνουν τόσα ατάλαντα παιδιά.

Από όλα αυτά που έχεις κάνει μέχρι σήμερα έχεις ξεχωρίσει κάτι που σ’ έχει ακουμπήσει ως Γιώργο;

Νομίζω ότι όλα σε διαφορετικές φάσεις. Είναι κάποιες στιγμές μαγικές, είστε στο θέατρο, είτε σε κάποια μουσική σκηνή που νιώθεις την υπέρτατη ηδονή που δεν περιγράφεται με λόγια. Και όλο αυτό έρχεται μετά και το σφραγίζει το χειροκρότημα.
Η δουλειά μας έχει μεγάλες δυσκολίες και το μοναδικό πράγμα που σε σώζει είναι το πάθος γι’ αυτό που κάνεις. Αν δεν την γουστάρεις πολύ τότε απλά δεν θα αντέξεις.
Αυτό λέω και στα παιδιά που διδάσκω, ας σημειωθεί δωρεάν, και τα προετοιμάζω για την Δραματική Σχολή.
Τους μαθαίνω ότι πάνω από όλα για να ακολουθήσουν αυτό το επάγγελμα πρέπει να το γουστάρουν όχι γιατί θαυμάζουν κάποιον ηθοποιό αλλά γιατί το νιώθουν βαθιά μέσα τους. Και επίσης να μην τους φοβίζουν οι δυσκολίες και οι αναποδιές που θα έρθουν.
Δυστυχώς διάλεξα να κάνω κάτι που έχει δυσκολίες και πολλά άγχη αλλά μ’ αρέσει
πολύ αλλά συνάμα νιώθω να με λυτρώνει.

Περνά δύσκολους καιρούς ο χώρος της θέασης γενικά;

Λογικό μου φαίνεται ξέρεις. Έχουν αυξηθεί τόσο πολύ τα μέσα σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε κλάσματα δευτερολέπτου πλέον μπορείς να γίνεις διάσημος ή να καταστραφείς. Παρόλα αυτά η διαχρονικότητα ενός καλού έργου και ενός ταλαντούχου ηθοποιού πάντα θα επιβιώνουν και κάποια στιγμή θα βγουν στον αφρό.


«Τα αγαθά κόπεις κτώνται». Ελάχιστα πράγματα σου έρχονται εύκολα στη ζωή. Λίγοι άνθρωποι έχουν το προνόμιο του να μην ταλαιπωρούνται για να πετύχουν κάτι. Παλεύεις καθημερινά και νομίζω ότι αυτός ο αγώνας ζωής και επιβίωσης είναι που με γοητεύει περισσότερο από όλα και έγινα ηθοποιός.

Πιστεύεις ότι το κομμάτι αυτό της θέασης είναι αγαπημένος τρόπος διασκέδασης των γυναικών και όχι τόσο τον αντρών;

Το γυναικείο μυαλό είναι πιο διαπλατυσμένο. Αντιλαμβάνεται και κατανοεί ευκολότερα αυτό που βλέπει. Νομίζω ότι γενικά οι γυναίκες αγαπούν περισσότερο το θέατρο ή ακόμα και τον κινηματογράφο από τον άντρα.

Πως βλέπεις το μέλλον;


Ο Μάο έλεγε «ο δρόμος είναι ελικοειδής αλλά το μέλλον λαμπρό, Αφήστε τα λουλούδια να ανθίζουν και τις απόψεις να λέγονται για να μπορούμε να προχωρήσουμε»
Υπάρχουν ιδέες, η κάθε μέρα γεννάει καινούργιες, ακόμα και πάνω στις ήδη υπάρχουσες. Άρα μπορούν να γίνουν νέα και ωραία πράγματα αρκεί εμείς οι ίδιοι να πιστεύουμε σ’ αυτά.

Ο Γιώργος Γιαννόπουλος θα είναι σε περιοδεία στην Ελλάδα και Κύπρο με το έργο «ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗς» του Μιγκελ Θερβάντες, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Γιάννη Καραχισαρίδη με πρωταγωνιστές τον Γιώργο Κιμούλη και τον Δημήτρη Πιατά.
Την νέα σεζόν θα παίζει στην ΧΑΡΤΟΠΑΙΧΤΡΑ» του Δημήτρη Ψαθά στο θέατρο ΠΟΡΤΑ.
 

icon Προσθήκη Σχόλιου

Η υποκρισία που μας χαρακτηρίζει ως λαό


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

 
Τελευταία άρθρα