fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Το οδοιπορικό μιας μητέρας, στο κόσμο των online παιχνιδιών

29 Οκτωβρίου 2007 | 08:45 π.μ.

...από τη " Lili"  

Γιατί κολλάνε τα παιδιά μας στα παιχνίδια on line και τι είναι αυτά;

Είχα ακούσει από καιρό διάφορες ιστορίες φρίκης όσον αφορούσε το παιχνίδι World of Warcraft (wow), το πιο πετυχημένο παιχνίδι του είδους του.

 Για ανθρώπους που απολύθηκαν, πατεράδες που ξέχασαν το παιδί μέσα στην ντουλάπα-όπου το είχαν βάλει για να μην ακούγεται το ενοχλητικό του κλάμα-, για άντρες, στην καλύτερη φάση της ζωής τους, να αφήνουν τον έρωτα και την γυναίκα να περιμένει, γιατί στις "8 κάνουμε επιδρομή", "Με χρειάζονται οι άντρες μου."


Ομολογώ ότι η καθημερινότητα, οι απιστήσεις της δουλειάς, της μητρότητας και της γυναίκας μέσα μου, δεν μου άφηναν πολλά περιθώρια η όρεξη για παιχνίδια. Ότι παιχνίδια και να ήταν αυτά.
Άκουγα μαθητές μου να το εξυμνούν, έβλεπα συναντήσεις παιχτών σε μαγαζιά όπου εργαζόμουν σαν παρουσιάστρια, διάβαζα γι αυτό στο ίντερνετ, μελέτες…
Ώσπου τα έφερε  έτσι η μοίρα, και μου αγόρασε το παιχνίδι ένας άντρας με τον οποίο είχα αισθηματική σχέση, -φανατικός παίχτης-, για να παίζουμε μαζί.

 
Πόσες φορές κάποιες από μας δεν προσπάθησαν να ενδιαφερθούν για τα ενδιαφέροντα του άλλου, για να δημιουργηθεί εκείνη η πλέξη στην σχέση που την δυναμώνει;

Ξεκίνησα να παίζω, και ομολογώ ότι δεν ενθουσιάστηκα ιδιαίτερα.
Πολύ ωραία γραφικά, το παιχνίδι είχε να κάνει με την εκπλήρωση κάποιων αποστολών, που σε στέλνουν να σκοτώσεις κάποιο αριθμό ζώων (ή κακών δράκων) και να μαζέψεις έτσι πόντους και τεμάχια που πουλάς για χρήματα.
Το πρώτο που παρατήρησα ήταν ο ήχος του σφυριού που άνοιγε κεφάλι, ή του μαχαιριού που χωνόταν στην ηλεκτρονική σάρκα. Το βρήκα πολύ ρεαλιστικό και βίαιο, αλλά το συνήθισα γρήγορα.

 


Το δεύτερο που παρατήρησα, ήταν ότι ενώ δεν είχα σκοπό να παίξω πάνω από μια ώρα, μέσα στον κόσμο του Αζερόθ, οι ώρες κυλούνε διαφορετικά. Σε αριθμούς. Να σκοτώσω τα δέκα αγριογούρουνα και πάω για ύπνο. Μόνο που τα 10 αγριογούρουνα θέλουν 2-3 ώρες να σκοτωθούν, ίσως. Οι ώρες περνάνε και σαν άλλος εγκεφαλικός πασατέμπος, θέλεις να τελειώνεις, να πας στο άλλο level,στην άλλη αποστολή, και με υπομονή, προσπαθείς να ανέβεις την πλαγιά αυτή...μόνο που το κάνεις με παρέα.


Και αυτό ήταν που εμένα με τράβηξε. Σε ζωντανό χρόνο, ο χαρακτήρας σου έπαιζε με τον φίλο σου που κι αυτός από το σπίτι είχε μπει "μέσα" με τον δικό του χαρακτήρα, και με ένα ζευγάρι ακουστικά και μικρόφωνα, έκανες πλάκα, δενόσουν, μίλαγες, γελούσες, τσακωνόσουν.

Όταν αναλάμβανες μια δύσκολη αποστολή με 5 άτομα, δεν τολμούσες να πεις ότι θες να πας να διαβάσεις ή να δουλέψεις ή να πας σινεμά βρε αδερφέ, γιατί…βασίζονταν πάνω σου.
Μέσα από το παιχνίδι, έβλεπες  διάφανα και τον χαρακτήρα του άλλου. Ποιος ήθελε όλα τα αντικείμενα - δώρα δικά του, ποιος ζητούσε ευγενικά, ποιος έπαιρνε από σένα χωρίς να σε ρωτήσει, ποιος συνεργαζόταν αρμονικά και ποιοι σκέφτονταν μόνο τον εαυτό τους.
Και φυσικά, υπήρξαν 2-3 περιπτώσεις που...μαθαίνοντας ότι είμαι γυναίκα,  θεώρησαν σωστό να με ενημερώσουν σε τι κατάσταση ήταν ο φαλλός τους.


Σκεπτόμενη την ασφάλεια των παιδιών, σε κάποιες-σπάνιες- περιπτώσεις «καμακιού» είπα ότι ήμουν 13 χρονών. Ευτυχώς οι «Ρωμαίοι» εξαφανίστηκαν.’
Δεν είχα χρόνο να πειραματιστώ περισσότερο., είναι όμως στα υπ’ όψιν. 

Θα άφηνα το παιδί μου να παίξει;
Είναι μικρό ακόμα και θα απαντήσω εκ του ασφαλούς, αλλά μέσα από την δίμηνη εμπειρία μου...παρατηρώντας τον εαυτό μου να κολλάει με τις ώρες στον υπολογιστή-και αυτή την φορά όχι για να γράψω άρθρα ή να μιλήσω με ανθρώπους που μένουν μακριά, γεμίζοντας ώρες κενές αλλά και ώρες δημιουργικές, ώρες που μου ανήκουν, αλλά και ώρες που δεν μου ανήκουν, θα απαντούσα....ναι.
Δεν το θεωρώ πιο επικίνδυνο από το αλκοόλ ή οποιοδήποτε άλλο μέσο διαφυγής που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος. Νομίζω ότι οι κίνδυνοι είναι υπαρκτοί όταν σαν προσωπικότητα υπάρχουν ελλείψεις μέσα σου. Έλλειψη ζωής, κοινωνικής, συναισθηματικής…

Η κύρια αιτία που θα άφηνα το παιδί να παίξει είναι ότι  μπορεί μεν το παιχνίδι αυτό και τα αλλά του είδους του, να σε τραβάει από την ζωή, από τον ήλιο, από την δράση...όμως, στις μέρες μας, όπως έχουν γίνει δυστυχώς τα πράγματα...τραβάει και τα παιδιά στο σπίτι.
Μια νέα γενιά γνωρίζεται, και λειτουργεί σε άλλο επίπεδο, ζώντας μια άλλη ζωή, παλεύοντας δράκους και αγοράζοντας μαγικά.  


Γιατί ακόμα και αν είναι ένα πιο ρεαλιστικό και σκληρό παραμύθι, είναι ένα παραμύθι, που συμβαδίζει με την εποχή τους. Ένα παραμύθι στο οποίο γνωρίζεις τι σημαίνει συντροφικότητα, ομαδοποίηση, ένα παραμύθι στο οποίο είσαι δυνατός και νιώθεις περήφανος για τα κατορθώματα σου…
Ένα παραμύθι που σου επιτρέπει να διαφεύγεις από την βαρεμάρα και το δυσοίωνο μέλλον με το ωράριο 9-5, που σε περιμένει. Ένα τελευταίο γάντζωμα στην παιδική ηλικία…αλλά με «αντρίκειο» τρόπο. Δεν είναι τυχαίο που το 90% των παιχτών είναι αρσενικού φύλου και οι ηλικίες κυμαίνονται από 15-30, κατά μέσο όρο.

 Οπότε, σαν μητέρα -και όχι σαν ειδικός-, πιστεύω ότι… αν το παιδί δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο να το γεμίζει, να το τραβήξει, αν δεν είχε ένα πάθος να το οδηγήσει σε δημιουργικούς δρόμους,, θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα, αυτό όπως και οποιοδήποτε άλλο role playing game..

 

Αν όμως η φλόγα της δημιουργίας υπήρχε μέσα του, η αγάπη για κάποιο σπορ, ένας έρωτας...κατά "μαγικό" τρόπο, η συνδρομή στο ίντερνετ θα τελείωνε, ή το κομπιούτερ θα πήγαινε για ρεκτιφιέ. 

Όχι για πολύ όμως…στις 8 έχω επιδρομή. Με περιμένει η ομάδα μου.

Σχετικά Άρθρα

Πόσο αθώα είναι τα παιχνίδια που παίζει το παιδί σας;

Έφηβοι στο διαδίκτυο. "Από τη χρήση στην κατάχρηση"

Παιδικό δωμάτιο

 

icon Προσθήκη Σχόλιου

Το οδοιπορικό μιας μητέρας, στο κόσμο των online παιχνιδιών


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η Stella Louisa / 31 Οκτωβρίου 2007 στις 1:51 μ.μ.

To 8ema ine pos opos ta narkwtika , to alkool k alles paromies sini8ies pou ipoti8ete pos kanun na kssexnas ,na ksefeugis,na iremis kok etsi ine k ta online i mi online games!!!! einai e8istika oso k ola ta alla k den su afinun peri8wria na skeftis sovara k na asxoli8eis me diafora provlimata p 8a eprepe na se apasxolun....

Έγραψε ο/η Aria.G / 31 Οκτωβρίου 2007 στις 3:58 μ.μ.

Θα διαφωνήσω σε αρκετά με το άρθρο και θα συμφωνήσω σε άλλα.
Παλαιότερα είχα γράψει αυτό --> http://fe-mail.gr/pages/posts/relatioships_child/relatioships_child866.php
οπότε μπορείτε να διαβάσετε εκεί την άποψη μου.
Είμαι χρόνια παίχτρια αρκετών on line και μη παιχνιδιών με τη διαφορά ότι είμαι σε ηλικία να γνωρίζω πότε θέλω να χάσω την ώρα μου και τι όφελος θα έχω απ' αυτό. Τα on line είναι σαν το κάπνισμα όπως είπε και η κυρία παραπάνω. Είναι το ίδιο πράγμα. Προσωπικά όταν μπαίνω σε ένα internet cafe και βλέπω πιτσιρικάδες που θα έπρεπε να είναι με τη κοπελιά τους έξω βόλτα, να φορούν τα ακουστικά τους και να είναι χωμένοι για κάμποσες ώρες στο PC ή στη κονσόλα δε μου αρέσει. Δεν είμαι κατά του gaming αλλά όλα εθίζουν. Αυτός είναι ο σκοπός τους.
Όλα τα παιχνίδια μέχρι να φτάσουν στο τελικό στάδιο παραγωγής τους περνούν εκτός από τους programmers και τους designers και από ψυχολόγους που πληρώνονται πολύ καλά για να ελέγξουν κατά πόσο είναι εθιστικά ή χρειάζεται να γίνουν περισσότερο...

Έγραψε ο/η Aria.G / 31 Οκτωβρίου 2007 στις 4:02 μ.μ.

Επίσης να συμπληρώσω (τώρα που πρόσεξα τον τίτλο του θέματος) πως αλλιώς βλέπεις τα παιχνίδια ως μητέρα και αλλιώς ως παιδί. Ενα μικρό παιδί σίγουρα δεν έχει διαμορφώσει ακόμα τον χαρακτήρα του ώστε να μπορεί να ξεχωρίζει το καλό από το κακό.

Έγραψε ο/η σταυροσ / 7 Απριλίου 2009 στις 12:20 μ.μ.

ti na po den jero afto poy eginai stin i
talia

 
Τελευταία άρθρα