fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Φωτογραφία – Μια παγωμένη στιγμή στο χρόνο

12 Φεβρουαρίου 2007 | 12:32 μ.μ.

...από την  Αριάδνη Γερασιμίδου

Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να λες «μα πως βγήκα έτσι σε αυτή τη φωτογραφία»; Είναι τέχνη κι όμως όλοι μας έχουμε δείγματα της. Στιγμές που μένουν παγωμένες στο χρόνο. Εικόνες μαγικές που ταξιδεύουν το μυαλό και παρασέρνουν τη σκέψη...

Κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο των Καλαβρύτων με την ομίχλη σε χαμηλότερο υψόμετρο.

Θα χαρακτήριζα τη φωτογραφία σαν κάτι μαγικό αν κάποιος με ρωτούσε!

Μια στιγμή που έχει περάσει κι όμως εσύ την έχεις «πιάσει» και την έχεις πάντα μαζί σου τυπωμένη σε ένα χαρτί ή πλέον ψηφιακά στον υπολογιστή σου. Όμορφες στιγμές, χαρούμενες, ξέγνοιαστες ή σπάνια και στιγμές γεμάτες πόνο...που το μόνο κοινό που έχουν μεταξύ τους είναι το παρελθόν. Κάτι που πέρασε και δε γυρνά.


Αλήθεια πως μου ‘ρθε να γράψω ένα τέτοιο άρθρο και να το μοιραστώ μαζί σας; Καθόμουν εχθές το απόγευμα στην αποθήκη και ξεχώριζα τα πράγματα που ήθελα να πετάξω.

Πιστεύω πως για να πετύχεις τη συγκεκριμένη φωτογραφία πρέπει να είσαι πολύ τυχερός! Από το Αττικό πάρκο.

Ένας βόας 2 μέτρων μέσα σε γυάλα. Από το Αττικό πάρκο.

 

Σε παλιό εγκαταλελειμμένο σπίτι της Νάξου φωτογραφία μέσα από το ξύλινο παράθυρο του με θέα το λιμάνι.

Βρήκα κάποιες παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες σε μια κούτα που απεικόνιζαν πρόσωπα που δεν αναγνώριζα. Έκατσα και τις είδα όλες. Ήταν αρκετές. Το βράδυ που ρώτησα, έμαθα από τη μητέρα μου πως ήταν φωτογραφίες της θείας μου από τα πολύ νεανικά της χρόνια ξεχασμένες, σχεδόν πεταμένες μέσα σε μια μικρή κούτα.

Μετά από ώρα πήγα και τις ξαναείδα και τότε την βρήκα σε αρκετές να χαμογελά, να υπάρχει, να ζει... Κι ας έχουν περάσει 70 χρόνια αυτές υπάρχουν. Οι στιγμές περνούν, η ζωή κυλά γρήγορα και αυτά που μένουν έχουν ως σκοπό μόνο να θυμίζουν; Η θεία μου έχει πεθάνει κοντά 2 χρόνια τώρα. Θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγε και που μου άρεσε με περιέργεια να τις ακούω μιας και ήταν πολυταξιδεμένη και παντού έβγαζε φωτογραφίες με τις φίλες της.

Μέσα από το αεροπλάνο πάνω από την Αθήνα με προορισμό την όμορφη Ρόδο

Έψαχνε κάθε φορά όλο το σπίτι να τις βρει για να μου δείξει τις τόσο όμορφες στιγμές που μόνο μέσα από λόγια άκουγα. Στεναχωριόταν πολύ που τις είχε χάσει.
Αχ βρε θεία μου στην αποθήκη ήταν σε μια μικρή κούτα...

Τις ξανακοιτούσα και πλέον μπορούσα να συνδέσω κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες με τις ιστορίες που μου έλεγε κάποτε. Κοιτούσα τις λεπτομέρειες. Πάντα μου αρέσει να το κάνω αυτό. Να κοιτάω πίσω από αυτό που απεικονίζει μια φωτογραφία και να βλέπω πιο μακριά... Πίσω από το πρόσωπο που χαμογελά, πιο μακριά από το καραβάκι που πλέει στη θάλασσα, στο βάθος των χρωμάτων της.
Μ’ αρέσει να ταξιδεύω με τις φωτογραφίες, πολλές φορές χωρίς να έχω βρεθεί ποτέ σε αυτό που απεικονίζουν.

Κεφαλονιά και μια φωτογραφία που ίσως αρκετοί έχετε τραβήξει αλλά πάντα θα είναι μοναδική

Μια εικόνα = χίλιες λέξεις. Και λίγες είναι θα έλεγα. Όποιος δεν μπορεί να ανακαλύψει αυτές τις λέξεις απλά έχει χάσει το νόημα...

Αυτό που ο κάθε φωτογράφος ήθελε εκείνη τη στιγμή να κρατήσει για πάντα ζωντανό αποτυπώνεται.

Για πάντα;

Ή μήπως μετά από πολλά χρόνια θα καταλήξει στα σκουπίδια;

Η φωτογραφία είναι τέχνη, έκφραση. Τρόπος ζωής. Δεν είναι απλά μια παγωμένη στιγμή στο χρόνο.

Δεν απεικονίζει κάτι που πέρασε και ξεχάστηκε. Υπάρχει για να κρατά ζωντανές τις όμορφες στιγμές στον χρόνο και να γυρνά το μυαλό πίσω. Δεν κρύβω πως με αρκετές φωτογραφίες μελαγχολώ πολύ όση χαρά κι αν έχουν μέσα τους.

Μεσημέρι στο Βάϊ της Κρήτης τέλη Αυγούστου. Και εδώ τυχερός πρέπει να είσαι για να μην έχει κόσμο αυτή η παραλία!

Στύρα Ευβοίας στη πισίνα ξενοδοχείου, απόγευμα, με τη πιο όμορφη θέα.

Όχι μόνο γιατί δεν μπορώ να ξαναζήσω αυτό που βλέπω αλλά γιατί μου λείπει. Νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι και χαμογελώ.

Από την φετινή εκκίνηση του Rally Acropolis στο ΟΑΚΑ. Evo VS. Impreza.

Πάντα ήθελα πολύ να μάθω τι εστί για τον καθένα μια φωτογραφία.

 Ένα απλό χαρτί με πρόσωπα και χρώματα που κάποτε θα ξεχαστούν;

Χαρούμενες στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στο χρόνο;

Κάτι που σε πονάει ή σε γυρνάει πίσω;

 Ή μήπως τίποτα; ...

Περιμένω να ακούσω... και τη δική σας άποψη.

Προσωπικές φωτογραφίες

icon Προσθήκη Σχόλιου

Φωτογραφία – Μια παγωμένη στιγμή στο χρόνο


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η Kika / 14 Φεβρουαρίου 2007 στις 4:24 μ.μ.

...δεν νομίζω να υπάρχει τίποτε πιο όμορφο απ' ότι μια ή πολλές φωτογραφίες!Εμένα προσωπικά με ενθουσιάζουν και με ταξιδεύουν πολύ! Είναι ότι καλύτερο μπορώ να έχω από το παρελθόν και ιδιαίτερα κάποιες στιγμές στις οποίες έχω ανάγκη να ανατρέξω εκεί...ένα είδους photo-therapy να το πω?..κάπως έτσι τέλος πάντων. Εν ολίγοις j' adore les photographes!!!!!!

Έγραψε ο/η Angela / 4 Σεπτεμβρίου 2008 στις 11:49 μ.μ.

Poly oraio arthro kai poly oraies photos an kai mikres. Exete ki alles fantazomai?!

Έγραψε ο/η Fotografos / 4 Σεπτεμβρίου 2008 στις 2:53 μ.μ.

To arthro sou me xaraktirizei poly. Htan sa na milousa ego. Pote kaneis de katalave ti kano me toses fotografies pou mazeuo kai trelainomai na tis koitazo. H istoria tis theias sou itan anatrixiastiki kai einai akrivos opos ta les...
Pagomeni stigmi.. Niotho to idio sfiximo kathe fora pou koitazo kapoies pou mou thymizoun to parelthon. Auto pou les ki esy. 1000 lekseis einai liges...

Fovamai pou tha meinoun piso mono oi fotografies mou...

Na 'sai kala panta Ariadni

 
Τελευταία άρθρα