fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Message in a bottle

7 Ιανουαρίου 2007 | 12:30 μ.μ.

...από τη " Lili"

Γνώρισα τον Κυριάκο το 93, στην Κύπρο, όταν βρέθηκα εκεί μετά από πρόσκληση ενός νυχτερινού μαγαζιού να ενσωματωθώ στο προσωπικό του. Ο Κυριάκος ήταν 20 χρόνων, ένα παιδί στα μάτια της 23χρονης(!) που ήμουν τότε.
Σ’ αυτές της ηλικίες συνήθως προτιμούνται οι μεγάλοι, οι έμπειροι, οι άντρες που σου επικυρώνουν την άξια της γνώμης σου, της ύπαρξης σου.
Ο Κυριάκος θα έφευγε μετά από λίγες εβδομάδες, και άλλος μουσικός θα έπαιρνε την θέση του.
Παρ’ αυτά μπορεί να επέστρεφε μετά, όποτε ξεκινήσαμε τις πρόβες.

Όταν δουλεύεις κοντά με έναν άνθρωπο, συνεργάζεσαι στενά, όταν είσαι 20 χρόνων και η μουσική είναι η ζωή σου όλη, όταν ζεις σε διαμέρισμα με μπαλκόνι πάνω στην θάλασσα, έχεις χρήματα στην τσέπη σου και κανένα πρόβλημα στο κεφάλι σου, ο έρωτας είναι εύκολος, ο έρωτας είναι ειδυλλιακός και σου χτυπάει την πόρτα αναπάντεχα. Και δυνατά.
Ένα βράδυ, αφού είχαμε περάσει όλο μου το πρόγραμμα και είχαμε λίγο χαλαρώσει, του ζήτησα να μου δείξει την επόμενη την Λεμεσό, , αν δεν του έκανε κόπο.
Τα μέρη όπου μπορείς να φας, να ψωνίσεις, να διασκεδάσεις.


Το επόμενο βράδυ, στο εστιατόριο, και ενώ μιλούσαμε τυπικά και ευγενικά όπως κάνουν 2 ξένοι, το χέρι του γλίστρησε πάνω στο δικό μου και μείναμε έτσι, τα στόματα μας να λένε άλλα, τα μάτια και τα χέρια μας άλλα.
Ήξερα ότι θα φιληθούμε αλλά το αργοπορούσα όσο γινόταν. Περπατήσαμε, με ένα κόμπο στο στομάχι, και γλυκιά προσμονή.
Το βράδυ πήγα σπίτι του και μόλις φιληθήκαμε, βρεθήκαμε –ούτε γω ξέρω πως-στο πάτωμα. Η ανάμνηση αυτού του φίλιου, η βαθιά ευχαρίστηση του να σου πιάνει τρυφερά το πρόσωπο ο άντρας που φιλάς, με κυνηγούσε μέχρι σήμερα.

 

Δεν έφυγα ποτέ από το διαμέρισμα του.
Έφυγε για Αγγλία, και ξανάρθε-για μένα- λίγο καιρό μετά.
Συζήσαμε, ζήσαμε, αγαπηθήκαμε όπως αγαπιούνται οι νέοι, τα παιδιά. Με όλη μας την ψυχή.
Νύχτες χωρίς ύπνο, με φιλιά, έρωτα, «σ’ αγαπώ» και κομμένες τις ανάσες, με πρωινό στην παραλία, ενώ ο ήλιος μόλις είχε ξεμυτίσει και ζέσταινε τον αέρα.


Όταν τελείωσε η συνεργασία μου με το κέντρο, έμεινα κι άλλο στην Κύπρο, και φύγαμε μαζί Αγγλία.
Εκεί τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Δεν ζούσαμε πλέον μόνοι αλλά με τους γονείς του, η δουλειά ήταν δύσκολη, ο καιρός μουντός, και ενώ δεν ένιωσα να μειώνεται ο έρωτας μου, εκείνου, ναι.
Υπήρξε άλλη.
Έφυγα και βρέθηκα στους δρόμους του Λονδίνου με όλα μου τα πράγματα και μόνο ένα εισιτήριο επιστροφής στο χέρι.
Δεν θα το έβαζα κάτω όμως.
Δεν θα τελείωνε έτσι. Όχι αυτή η σχέση.
Έμεινα.
Δούλευα 3 δουλειές και προσπαθούσα να τα βγάλω πέρα.
Δυο μήνες μετά ξαναβρεθήκαμε, και υπήρξε επανασύνδεση.
Δεν κράτησε πολύ.
Μια Παρασκευή, χωρίς να του πω τίποτα, μάζεψα τα πράγματα μου, χαιρέτησα τους φίλους μου και μπήκα στο αεροπλάνο για Ελλάδα.
Την Τρίτη , 4 μέρες μετά, χτύπησε το τηλέφωνο μου.
Ενδεικτικό για την σχέση μας το πότε αντιλήφθηκε την απουσία μου, και του το είπα.

Δεν θα αρκούμουν πια σε ψίχουλα αγάπης.
Κλείσαμε το τηλέφωνο όχι και πολύ πολιτισμένα.

Τα επόμενα χρόνια, αν και ερωτεύτηκα άλλους (οι οποίοι αποδείχτηκε ότι όλο και σε κάτι μου τον θυμίζανε), πάντα ήθελα να του γράψω, να βάλω έναν επίλογο.. Μια άλλη νότα στην λήξη αυτής της σχέσης.
Να δω τι κάνει, να κρατήσω επαφή μαζί του όπως είχα κάνει με όλους όσους είχα αγαπήσει ως τότε και τους κρατούσα πάντα μέσα μου.
Δεν το έκανα, ήμουν πεπεισμένη ότι θα τον ενοχλούσα.
3 χρόνια αργότερα και ενώ καθόμουν με τον αρραβωνιαστικό μου στο σπίτι, χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα την γνώριμη φωνή.
Μου είπε ότι ήθελε από καιρό να με πάρει, ότι του ήμουν σημαντική.
Έκλεισα βιαστικά με την υπόσχεση ότι θα τον πάρω εγώ κάποια άλλη στιγμή. Νόμιζα ότι η καρδιά μου θα ακουγόταν σε όλο το δωμάτιο.

Βλέποντας το πρόσωπο του συντρόφου μου και ακούγοντας τα παράπονα του όμως, στεναχωρέθηκα και δεν το έκανα, ούτε κρυφά.
Πέρασε λίγος καιρός και ένα βράδυ, μετά από έναν καβγά, αποφάσισα ότι δεν άξιζε να κάνω αυτήν την θυσία, αφού ήταν κάτι που ήθελα να κάνω.
Σχημάτισα τον αριθμό και η καρδιά μου βούλιαξε όταν πληροφορήθηκα ότι η οικογένεια είχε αλλάξει διεύθυνση. (Στην Αγγλία, δεν σου δίνουν τον νέο αριθμό αν δεν έχεις διεύθυνση για λόγους ασφαλείας.)
Τον είχα χάσει.

Περάσανε τα χρόνια.
Παντρεύτηκα, έκανα παιδί, χώρισα.
Πάντα ήταν στο μυαλό μου. Όπως όλοι, έχουμε αναμνήσεις διάφορων ανθρώπων. Απλά αυτός ξεχώριζε, ίσως λόγω της απουσίας του. Ένα τραγούδι θα με ταξίδευε αυτομάτως στο μπαλκόνι του 8ου ορόφου που ήταν το διαμέρισμα μας, και όπου κάναμε έρωτα κάτω από τα άστρα (και τις νυχτερίδες.)
Ένα ρούχο, χιλιοφορεμένο, θα μου θύμιζε την ημέρα που μου το έδωσε.
Λίγο πριν χωρίσω από τον άντρα μου, χρησίμευσε για λίγο και σαν ασφαλή φαντασίωση,( ήταν μακριά), όποτε φανταζόμουν σενάρια όπου συναντιόμασταν και μ’ αγαπούσε, μ’ αγαπούσε τόσο όσο δεν με είχε αγαπήσει κανείς...
Λυπηρό…

 

Ένα διαζύγιο όμως είναι μια πολύ δύσκολη, επίπονη και συναισθηματικά φορτισμένη περίοδος, ο καθένας βιώνει την απώλεια της σχέσης του με ότι τρόπο μπορεί.
Εμένα το καταφύγιο μου ήταν η φαντασία μου.

Όταν τα πράγματα ηρεμήσανε, ξαναγύρισα στις απλές αναπολήσεις.
Δεν ήταν μια καθημερινή ασχολία, ούτε μια καθημερινή παρουσία στο μυαλό μου, αλλά υπήρχαν στιγμές που τον σκεφτόμουν έντονα και με ενοχλούσε που δεν μπορούσα να σηκώσω το τηλέφωνο και να του πω 5 βλακείες.
Ήθελα να τον βρω, να μάθω πως είναι , τι κάνει, αν ζει (όταν γίνανε οι επιθέσεις στο Λονδίνο, κατάλαβα ότι υπήρχε και άλλος λόγος που έπρεπε να τον βρω)
Ήθελα να έχω την ολοκληρωμένη σημερινή εικόνα.

Ένας Κυριάκος, παντρεμένος, με παιδιά, … ένας άντρας που κάποτε αγάπησα και έχουμε μείνει φίλοι, και όχι αυτό το «φάντασμα» των 20 χρονών, όχι αυτό το σύμβολο εποχών που όλα ήταν πιο εύκολα, πιο ανέμελα, που η ζωή ήταν μπροστά και κάποια λάθη, όχι τόσο σοβαρά.
Γιατι καλή η φαντασία και η αναπόληση, αλλά ήθελα την πραγματικότητα.
Κι ας έφευγε η ρομαντική αύρα και θύμηση ενός έρωτα που-ας είμαστε ειλικρινείς- είχε πεθάνει στο Λονδίνο πριν 11 χρόνια.
Ήθελα την πεζή πραγματικότητα. Αυτόν, την γυναίκα , τα παιδιά του, την κοιλιά που θα ‘ χε κάνει, την πιθανή φαλάκρα,… όλα.

Απλά έλπιζα να μην μας πάρει 20 χρόνια να ξαναβρεθούμε.
Γιατι δεν είχα καμία αμφιβολία ότι θα γινόταν.

Έγραψα ένα γράμμα, και το πέταξα στην θάλασσα του διαδικτύου.
Ήξερα ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν ο τύπος που έχει ιντερνετ, αλλά έλπιζα κάποιος δικός του, να έπεφτε πάνω στο όνομα του κατά λάθος και να του το έλεγε.
Πολύ μικρές οι πιθανότητες, εκατομμύρια οι χρήστες, χιλιάδες οι σελίδες, αλλά δεν είχα τίποτα άλλο από ένα μπουκάλι και ένα μήνυμα, και το πέταξα στην θάλασσα.
Δεν μπορούσα να κάνω και τίποτ’ άλλο…

Πέρασαν αλλά 2 χρόνια.
Συνολικά 8 από το τηλεφώνημα που έμεινε στην μέση, 11 από την ημέρα που μπήκα στο αεροπλάνο.

You got mail.

«Δεν ξέρω σε ποιον γράφω ακριβώς, αλλά αν είσαι η Λίλι, είμαι ο Κυριάκος.»
Δεν πίστευα στα μάτια μου. Πίστευα ότι την ημέρα που θα επανεμφανιζόταν, θα ένιωθα τα γόνατα μου να κόβονται.
Άντ’ αυτού κοίταζα το μαιλ και ένιωθα ότι ήταν ότι πιο φυσικό στον κόσμο.
Δεν ήταν φάρσα,και την επόμενη μέρα μιλούσαμε στο τηλέφωνο και άκουγα το ίδιο γέλιο, τις ίδιες εκφράσεις, όλα ήταν άνετα, αβίαστα.
Δεν υπήρξε στιγμή αμηχανίας του στυλ:
«Μα γιατι να με ψάχνει μια πρώην κοπέλα μου».
Ήταν χαρούμενος που με άκουγε.
Η γυναίκα του δεν ενοχλήθηκε,.. γιατι δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Δεν ερωτεύτηκε ποτέ τόσο ώστε να θελήσει να παντρευτεί.
«Ποτέ τόσο όσο ερωτεύτηκα σένα»

Ο Αι Βασίλης ήταν πολύ καλός μαζί μου φέτος.
Όχι μόνο δεν του ήμουν μια αδιάφορη τυχαία, όπως φοβόμουν λίγο ότι μπορεί να ήμουν, αλλά επικυρωνότανε και το συναίσθημα που είχα αφού ήταν αμοιβαίο. Ήμασταν σημαντικοί ο ένας για τον άλλον και αυτή η 11 άχρονη απουσία παρουσίας του ενός στην ζωή του άλλου, μας είχε ενοχλήσει.

«Σ’ αγαπάω πολύ» του είπα.
«Πως γίνεται αυτό;» με ρώτησε, « έχεις να με δεις 11 χρόνια.»
«Η αγάπη δεν είναι έρωτας, δεν κυκλοφορώ 11 χρόνια αναστενάζοντας με λάγνο πόθο το όνομα σου.» γέλασα, «η αγάπη είναι όταν έχεις ζήσει με κάποιον, του έχεις κρατήσει το κεφάλι όταν κάνει εμετό, τον έχεις «δει» μέσα του, όπως είναι: στραβός ανάποδος, και τον αγαπάς, χωρίς «γιατι». Η αγάπη δεν σταματά ποτέ να υπάρχει.»
Συγκινήθηκε.
Όλοι θέλουν αγάπη.
«Με νοιάζεσαι.»
«Ναι, σε νοιάζομαι, και χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να δω ότι είσαι καλά, που μπορώ να σ’ ακούω, που έχω αυτήν την σχέση μαζί σου, επιτέλους. Μου έλειπε αυτό το κομμάτι»

 

Το μυαλό μου ταξίδεψε σε όλους τους άντρες της ζωής μου που είχα αγαπήσει και με είχαν αγαπήσει…όλοι κοντά μου, μέσα μου, αλλά και ένα τηλέφωνο απόσταση.
Θυμήθηκα τον Μάρκους, τον παιδικό μου έρωτα, που άφησα στα 16 μου όταν έφυγα από την Ολλανδία με την υπόσχεση ότι κάποτε θα ξαναβρεθούμε.
Μετά από 13 χρόνια αλληλογραφίας και αφοσίωση στην θύμηση ενός παιδικού έρωτα, βρεθήκαμε, όταν ήρθε να με δει.
Ήμασταν μαζί για 3 μερόνυχτα. Μια γυναίκα και ένας άντρας στο εξωτερικό, δυο 16 άχρονα παιδιά στο εσωτερικό.
Βρεθήκαμε ξανά.
Πλατωνικά.
Απίστευτα ρομαντικά.
Νόμιζα ότι τίποτα δεν θα μπορούσε ποτέ να το ξεπεράσει αυτό.

«Μόνο σε σένα συμβαίνουν κάτι τέτοια σιχαμερά -φτιαγμένα-για βιβλίο- και –ταινία ρομαντικά» παραπονέθηκε η κολλητή μου ενώ κοιτάγαμε τις φωτογραφίες του Μάρκους με τον γιο του.

Ίσως γιατι εγώ «κρατάω» σφιχτά μέσα μου αυτούς που αγαπώ και δεν τους αφήνω να φύγουν, σκέφτηκα.
Που να της έλεγα και ότι ο Κυριάκος, αποφάσισε να κατεβεί Ελλάδα να με δει μετά τις γιορτές…


Message in a bottle (2)

Message in a bottle (3)

 

icon Προσθήκη Σχόλιου

Message in a bottle


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η anna / 10 Ιανουαρίου 2007 στις 10:04 π.μ.

alithina omorfi istorioyla.me akoumpise kai me sigkinise.....poli

Έγραψε ο/η fe-mail / 10 Ιανουαρίου 2007 στις 5:21 μ.μ.

μπορείτε να μας στείλετε και τη δική σας ιστορία, που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας

Έγραψε ο/η Kika / 11 Ιανουαρίου 2007 στις 4:14 μ.μ.

...αχ αχ αχ!!! Εγώ θέλω τον Νικόλα μου πίσω!! Δεν είναι πολύ μακριά..στο Αγρίνιο πήγε και εγώ είμαι στην Αθήνα..."Γύρισε κοντά μου αγάπη μου μεγάλη"" αχ!!!

Έγραψε ο/η Anastasia / 11 Ιανουαρίου 2007 στις 9:30 μ.μ.

Πιστεύω ότι είσαι πολύ τυχερή που ζεις αυτή τη ζωή ή μάλλον που ζεις τόσο όμορφες στιγμές. Με τα καλά ή τα κακά της. Δεν πιστεύω να πιστεύεις το αντίθετο... (Τα ίδια λέω και στον εαυτό μου.) Και δεν το λέω επειδή τη ζηλεύω αλλά επειδή διαβάζοντας αυτό σου το άρθρο βγάζεις κάτι πιο ήρεμο και γλυκό (κάτι που δεν περίμενα να δω από εσένα). Σε άλλα σου άρθρα νομίζω ότι έβγαζες πίκρα, θυμό, σκληρότητα ανάλογα με το θέμα. Σήμερα είδαμε και μια άλλη πλευρά σου... Sorry για την οικειότητα... απλά μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις... Καλά να περνάς!

Έγραψε ο/η Guesswho / 12 Ιανουαρίου 2007 στις 5:16 μ.μ.

@Kilka
Nα γυρίσει??
Για να του ψήσεις το ψάρι στα χείλη... Όχι καλή μού!!
Άστον εκεί στο Αγρίνιο... και ψάξε να βρεις κανενα άλλο κορόιδο...

Έγραψε ο/η Lili / 14 Ιανουαρίου 2007 στις 2:47 μ.μ.

Anastassia, αυτη η πλευρα υπηρξε και σε αλλα θεματα, ισως μερικα απο αυτα να σου αρεσουν

http://fe-mail.gr/pages/posts/relatioships_child400.php?p=15
http://fe-mail.gr/pages/posts/relatioships_child368.php?p=15

http://fe-mail.gr/pages/posts/relatioships_child807.php
http://fe-mail.gr/pages/posts/gourmet404.php?p=10

http://fe-mail.gr/pages/posts/gourmet347.php?p=10
http://fe-mail.gr/pages/posts/greece_europe_world277.php?p=80


Έγραψε ο/η Aria. G / 23 Ιανουαρίου 2007 στις 4:15 μ.μ.

:o)
Απλά φοβερό!

Έγραψε ο/η LILA / 21 Φεβρουαρίου 2007 στις 1:39 μ.μ.

EXO KAI EGO MIA PAROMOIA ISTORIA THN OPOIA DIEKOPSA OPOS ESY.PROTIMO NA EINAI MIA GLYKIA ANAMNHSH PARA ENA KAKO PARON.

 
Τελευταία άρθρα