fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Message in a bottle (3)

15 Μαΐου 2007 | 12:19 μ.μ.

 ...από τη " Lili 

Επίλογος

Μερικές φορές η επιστροφή δεν ειναι κάτι το πραγματοποιήσιμο.
You can’t go back home.
Έτσι δεν λένε οι αμερικάνοι;

Εκείνος δεν είχε αλλάξει, σε τίποτα.
Όπως τον θυμόμουν. Πειραχτήρι, καλόκαρδος, λαίμαργος. Άνετος όπου καθόταν, όπου πήγαινε.
Εγώ όμως είχα αλλάξει. Σε μερικά πράγματα  προς το καλύτερο, σε μερικά πράγματα προς το χειρότερο. Δεν είχα τόσες ανοχές, και υπομονή, δεν έβρισκα την οποία ανωριμότητα ή παιδιάρισμα στον εκάστοτε σύντροφο μου χαριτωμένο/η, ούτε είχα την διάθεση να νταντεύω, να ενισχύω το “Εγώ” τους όπως έκανα πιο νέα.
Είχα ανάγκη ο άλλος να μου αποπνέει ήρεμη δύναμη, ασφάλεια, αρρενωπότητα, να ξέρω ότι  μπορεί να πάρει τα ηνία και να ξεκουραστώ, για λίγο, σε μια γωνίτσα..
Βρέθηκα πολλές φορές στην θέση του να εξηγώ τον εαυτό μου και αντί η σχέση αυτή να με εξυψώνει και να μου δίνει κουράγιο να αντιμετωπίσω τις καθημερινότητες, με βάραινε.
Κάτι δεν ΅κόλλαγε”. Ένιωθα να περιμένει κάτι από μένα. Κάτι που αν μπορούσα θα το είχα ήδη δώσει, ότι κι αν ήταν αυτό.
Αγάπη, χρόνο, προσοχή, ένιωθα ότι ποτέ δεν θα του ήταν αρκετά.
Ένα απόγευμα τον κοίταξα ενώ παίζαμε ένα επιτραπέζιο.
Η αλήθεια ξεπηδούσε στα μάτια μου.


Δεν τον αγαπούσα.
Δεν τον αγαπούσα όπως αγαπάμε έναν σύντροφο.
Κορόιδευα τον εαυτό μου; Μου είχε περάσει;
Ήθελα όσο τίποτα να είμαστε πρωταγωνιστές μιας τόσο ρομαντικής ιστορίας;
 

 

Τις επόμενες μέρες, έβαλα την λογική μου να δουλέψει.
Ένας άνθρωπος με αγαπούσε, ήθελε να έρθει στην Ελλάδα μόνιμα να ζήσουμε μαζί. Να παντρευτούμε. Να κάνω το δεύτερο παιδί που λαχταράω. Μου δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία στο να κάνω την οικογένεια που πάντα ήθελα. Η κόρη μου θα είχε ένα σταθερό περιβάλλον, πολλά προβλήματα με τον πρώην μου θα λύνονταν, δεν θα ήμουν μόνη.
Τον κοίταξα.
Τον ήξερα.
Η λογική μου δούλευε υπερωρίες προσπαθώντας να κάνει την καρδιά μου να σωπάσει.
Δεν φημίζομαι  για τις καλές μου επιλογές, η καρδιά μου δεν υπήρξε ο καλύτερος σύμβουλος ως τώρα οπότε ήθελα να ακούσω το μυαλό μου.
Εδώ μπροστά μου ήταν ένας άντρας με οικονομική άνεση, που συμπαθούσε το παιδί μου και που κάποτε τον είχα ερωτευτεί πολύ. Και τον αγαπούσα.
Ήταν η ευχή που είχα κάνει όταν πρωτοχώρισα, να βρεθεί ο κατάλληλος. Πόσες ευκαιρίες θα είχα ακόμα σε έναν κόσμο που υπολογίζει την αξία μιας γυναίκας αντιστρόφως ανάλογα με τις ρυτίδες της; Πόσα χρόνια θα ήμουν ελκυστική; Πόσοι θα θέλανε να δεσμευτούνε σε μια χωρισμένη γυναίκα με παιδί;

 

Έδιωξα αυτά τα αισθήματα. Δεν θα άφηνα την ανασφάλεια και τον φόβο να καθοδηγήσουν την ζωή μου. Δεν ήταν καλοί σύμβουλοι..
Άλλο ερώτημα έπρεπε να θέσω.
Ήταν ο κατάλληλος;

Τον κοίταζα και το μυαλό μου απαριθμούσε ακόμα.
Ένας άνθρωπος που ήθελε να προσπαθήσει να τα βρούμε.
Συζητήσιμος.
Μπορεί να μην με τραβούσε το παρουσιαστικό του και να μην ήταν πλέον καθόλου ο τύπος μου.
Μπορεί να μην τον αναγνώριζα και να έκλεινα σφιχτά τα μάτια το βράδυ για να θυμηθώ με ποιον ήμουν.
Ήταν τόσο τρυφερός, καλοδιάθετος.
Τι κι αν ήταν λίγο κουραστικός, τι κι αν με παρεξηγούσε συχνά, θα το ξεπερνούσαμε.

 

Έφυγε.
Ξαναήρθε ένα μήνα αργότερα, για τρίτη φορά.
Οι μέρες περνούσαν ανάμεσα σε μαγείρεμα, βόλτες, φροντίδα του παιδιού που είχε διακοπές, οι έξοδοί μας  μειώθηκαν, ο ρομαντισμός έφυγε από το παράθυρο. όλο το σκηνικό έμοιαζε οικογενειακή ζωή.
Με μένα να τρέχω πανικόβλητη πάνω κάτω.
Να ταΐσω το  παιδί, να φτιάξω τσάι για κεινον, να κάνω μπάνιο το παιδί , να βάλω πλυντήρια, να , να, να...

Αναζητούσα λίγο χρόνο και χώρο για μένα, κρύφτηκα στον υπολογιστή μου, να δουλέψω.
Δεν ήταν εφικτό.
Δεν είχε φέρει ούτε ένα βιβλίο για τις λίγες στιγμές που θα έπρεπε να τον αφήσω μόνο του και αναζητούσε συνεχώς την παρουσία μου.
Ένα πρωινό, μέσα στο μπάνιο, ξέσπασα σε κλάματα.
Η πίεση ήταν αφόρητη.Τον πήρα το ίδιο βράδυ αγκαλιά και τον έσφιξα κοντά στο στήθος μου.
Παρέλασε μπροστά μου όλη η σχέση μας, η τότε. Είδα δυο χαμογελαστά ευτυχισμένα παιδιά.

 

Η ζωή τους ξεκινούσε, μακριά απο υποχρεώσεις, οικογένειες, με χρήματα, σε ένα διαμέρισμα με θέα την θάλασσα.
Μικρά, νέα παιδιά.
Όμορφα...τόσο όμορφα.
Τόσο ελκυστικά.
Καμία σχέση με το κουρασμένο βλέμμα μου, καμία σχέση με το βαρύ του τωρινό σκαρί.
Εκείνος έβλεπε στο πρόσωπό μου εκείνη, αν και πιο μεγάλη, μια πιο θαμπή βερσιον μου.
Εγώ δεν τον είχα δει ακόμα παρά φευγαλέα.
Τα δυο παιδιά στο μυαλό μου κάνανε έρωτα, οι καρδιές τους χτυπούσαν, η ζωή μπορούσε να πάρει ότι μορφή ήθελε, δεν ήταν προκαθορισμένη.
Τον έσφιξα πιο πολύ.
Δεν θα ξαναρχότανε.
Δεν ήθελα.
Μετά απο 11 χρόνια που μας κουβαλούσα μέσα μου, είπα αντίο σε κείνα τα δυο παιδιά, νοερά
Ήθελα δεν ήθελα…
…Μεγάλωσα.

 

 Message in a bottle (1)

Message in a bottle (2)

icon Προσθήκη Σχόλιου

Message in a bottle (3)


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

 
Τελευταία άρθρα