fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Μπήκε ο χειμώνας

19 Νοεμβρίου 2007 | 09:01 π.μ.

...από τη " Lili"  

Το ζευγάρι δίπλα μου καυγάδιζε, ήταν λίγο δύσκολο να μην ακούσω.
Εκείνος, δεν την άφηνε να μιλήσει και αυτό την θύμωνε. Μιλούσε, μόνος του θαρρείς, και δεν σταματούσε, ακόμα και αν μιλούσε εκείνη.

«Δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνεις θέμα, επειδή κράτησα επαφή μαζί της, που το κακό; Δεν μπορώ να έχω μία φίλη;»
Εκείνη είχε αρχίσει να θυμώνει, όχι τόσο για αυτά που της έλεγε, αλλά για το γεγονός ότι σαν άλλος μικρός θεός, νόμιζε πραγματικά ότι μπορούσε να αλλάξει την πραγματικότητα και η «ηλίθια» γυναίκα θα το έχαβε. Η φράση του έδειχνε πόσο πραγματικά δεν σεβόταν την νοημοσύνη της.
 
«Δεν με ενδιαφέρει που κοιμήθηκες μαζί της , κοιμήσου με 15 γυναίκες αν μπορείς, αφού η σχέση μας δεν είναι συμβατική. Όμως να μην το καταλάβω. Από την στιγμή που το κατάλαβα μόλις πάτησες το πόδι στο αεροδρόμιο, και το συζητάμε και βλέπεις ότι είμαι ψύχραιμη, εκτίμησε το, και κόψε τις μαλακίες.» με αυστηρό ύφος.  «Απάντα με ειλικρίνεια στο γιατί κράτησες επαφή μαζί της μέχρι σήμερα, αν ξέρεις και συ ο ίδιος το γιατί.»

«Μα δεν είναι τίποτα, γιατί το κάνεις τόσο μεγάλο θέμα? Θέλεις να χαλάσεις τις λίγες μέρες που έχουμε μαζί?»

 

Είδα το πρόσωπο της γυναίκας να σκληραίνει, και ομολογώ ότι κι εγώ ήθελα να τον χαστουκίσω. Τέτοια μετατόπιση ευθύνης, άρνηση να αντιμετωπίσει το χάλι που ο ίδιος είχε δημιουργήσει, είχα καιρό να δω. Και μετά μ’ έπιασε γέλιο, όταν τον άκουσα να λέει:
 «Μα δεν καταλαβαίνεις, δεν ήθελα να το κάνω, αυτή με παρέσυρε, και δεν θες και να σου πω ακριβώς τι έγινε… ήμουν κουρασμένος, ήμουν μακριά.»
Δηλαδή ήταν θέμα Γεωγραφίας. 

Η γυναίκα τον κοίταζε και είχε λύπη στα μάτια της.
«Δεν εκτιμάς  το γεγονός ότι σου μιλάω ευθέως και προσπαθείς σαν μικρό παιδί να κρυφτείς πίσω από το δάχτυλό σου. Το μικραίνεις, για να φαίνεται ασήμαντο και αυτό με κάνει να νιώθω ότι είναι πιο σημαντικό απ’ ότι λες….Κλονίζεις την εμπιστοσύνη μου.
Κάτι που δεν κλονίστηκε με το κρεβάτωμα που έκανες, και ας προσπάθησες να το ρίξεις εκεί, ότι αυτό με νοιάζει, όσο και να σου λέω ότι αδιαφορώ»
Δεν την άκουγε, έλεγε τα δικά του.
«Τι? Επειδή δεν είχα ποτέ γυναίκα φίλη; Δεν μπορώ να έχω βρει τώρα στα 35 μου, κοινά στοιχεία με μια γυναίκα  και να θέλω να δοκιμάσω να είμαστε φίλοι; Θα χαλάσεις τις διακοπές μας με το να δώσεις αξία σε μια άγνωστη που την έχω χεσμένη;»

 


«Της είπες ότι υπάρχει κάποια στο μυαλό σου, στην ζωή σου; Της είπες που θα ήσουν τις επόμενες μέρες;»
Την κοίταξε αμήχανος.
Ήταν πιασμένος στο δίχτυ που μόνος του έφτιαξε και κείνη τον κοιτούσε λυπημένη να στροβιλίζεται και να αγωνιά να βγει.

Θυμήθηκα ένα δικό μου επεισόδιο, πριν χρόνια.
Μόλις είχε γεννηθεί το παιδί και ο τότε άντρας μου είχε συναντήσει μια πρώην του τυχαία, μια πρώην για την οποία μου είχε πει πόσες τύψεις είχε για το πώς της φέρθηκε.
Χάρηκα πολύ που του δόθηκε η ευκαιρία να βγάλει από μέσα του αυτό το πράγμα που τον ενοχλούσε, έστω και λίγο.
«Της είπες πόσο πολύ είχες μετανιώσει για την συμπεριφορά σου;» τον ρώτησα θηλάζοντας την μικρή, χαμογελώντας.
«Κάτι λίγα, και είπαμε να πάμε για καφέ.»
«Τι είπε, όταν της είπες ότι έγινες μπαμπάς;» ρώτησα με ενθουσιασμό. Το παιδί είχε γεννηθεί πριν 15 μέρες, ήταν ακόμα το Μεγάλο Νέο, στην ζωή μας. Ο πιο γνωστός και χιλιοπαιγμένος διάλογος ήταν:

 

«Τι κάνεις;»
«Καλά, έγινα μπαμπάς»
 

Έγινε μια παύση και μετά, επιτηδευμένα αδιάφορα, μου απάντησε:
«Δεν της το είπα.»
Έμεινα να τον κοιτάω.
Δεν καταλάβαινα.
Η μάλλον…καταλάβαινα και δεν ήθελα να καταλάβω.
Πήρα μια βαθιά ανάσα και απάντησα:
«Αν ένας πρώην μου με καλούσε για καφέ και μετά, στον καφέ μου έλεγε ότι παντρεύτηκε και μόλις έγινε μπαμπάς, θα καταλάβαινα ότι για κάποιο λόγο δεν ήθελε να μου το πει μήπως και δεν έρθω στο ραντεβού. Θα πονηρευόμουν.»
«Πω πω, αν είσαι έτσι δεν θα πάω.»
Έφυγε μουτρωμένος, από το δωμάτιο, σίγουρος για την δυστυχία του να είναι παντρεμένος με «ζηλιάρα γυναίκα» και εγώ κατέληξα να νιώθω κερατάς και δαρμένη.

Κοίταξα πάλι το ζευγάρι δίπλα μου.
Εκείνη είχε λυπημένο ύφος κα τον κοίταζε χωρίς ίχνος εχθρότητας, όπως κοιτάμε αυτόν που μόνος του πνίγεται και δεν δέχεται βοήθεια.

 

Υπήρχε συμπάθεια στο βλέμμα της. Ερωτευμένη; Όχι, δεν ήταν. Ίσως να μην μπορούσε να είναι πια…
Εκείνος την κοίταζε και φαινόταν ότι έλιωνε. Φαινόταν ο φόβος στα μάτια του, μην την χάσει. Φαινόταν η σύγχυσή του στο γιατί εκείνη δεν ζήλευε, και στο γιατί είχε κολλήσει στην επικοινωνία που είχε κρατήσει με την άλλη κοπέλα.
«Γιατί την έφερες, την κουβάλησες εδώ, μαζί μας, δεν έκλεισες την πόρτα μετά την περιπέτεια σας, και το κατάλαβα Δεν ξέρεις ούτε ο ίδιος γιατί το έκανες, και αυτό με βάζει σε θέση να το ανακαλύψω για σένα, ή να σε αφήσω.

 

Δεν γίνεται να επηρεάζεται η ζωή μου και από τις αποφάσεις του συντρόφου μου, ο οποίος ενεργεί με έναν άλφα τρόπο, χωρίς να ξέρει γιατί κάνει ότι κάνει. Με κλονίζει» του απάντησε.
«Πολύ σωστά» σκέφτηκα, «δεν μπορείς να κάνεις κουτσουκέλα αν δεν ξέρεις πώς να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες  μετά, και να περιμένεις από τον σύντροφό σου να καθαρίσει.»

«Εγώ μπορεί να πηδήχτηκα με 100 άντρες το διάστημα που ήμασταν χώρια»
Εκεί πνίγηκα με τον καφέ μου
«…όμως δεν κατάλαβες τίποτα, δεν τους κουβάλησα στην σχέση μας.»
«Το έκανες;» την ρώτησε.
Εκείνη δεν απάντησε, απλά τον κοίταξε σαν να του έλεγε
 «Σταμάτα πια μωρό μου, να χαρείς.»

Αυτός σηκώθηκε και κάνοντας ένα χαζό πείραγμα, προσπάθησε να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα. Και εκεί φάνηκε το πρόβλημα. Έβλεπε τον εαυτό του σαν «χαριτωμένο» παιδί και ενεργούσε σαν παιδί, δικαιολογούταν σαν παιδί. Εκείνη όμως, όσο και αν αγαπούσε το παιδί….δεν το ποθούσε.
Την πήρε αγκαλιά με κλειστά τα μάτια. Τα δικά της έμειναν ανοιχτά.
Το βρήκα πολύ συμβολικό και αποφάσισα ότι αυτήν την εικόνα ήθελα να την κρατήσω.
Σηκώθηκα, πλήρωσα τον καφέ μου και βγήκα έξω, στην μουντή Αθήνα.

 

icon Προσθήκη Σχόλιου

Μπήκε ο χειμώνας


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η EIRHNH / 20 Νοεμβρίου 2007 στις 11:25 π.μ.

ΠΆΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΑΡΘΡΟ.ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕ ΣΚΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΤΙΚΟ ΜΟΥ.ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΦΕΡΟΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ.........

Έγραψε ο/η maria / 21 Νοεμβρίου 2007 στις 2:55 μ.μ.

ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΠΟΥ Ο ΑΛΛΟΣ ΝΑ ΜΕ ΑΠΑΤΑΕΙ,ΝΑ ΤΟ ΕΧΩ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΤΙΜΑΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΜΟΥ!ΑΠΛΑ ΘΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΖΑ..ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΩΡΩ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑ ΛΟΓΟ ΧΩΡΙΣΜΟΥ!ΤΟ ΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ΦΕΡΕΤΑΙ ΠΑΙΔΙΑΣΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ..ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ!ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΦΕΡΘΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ!ΕΓΩ ΤΟ ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΚΑΝΕ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΓΑΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ!

Έγραψε ο/η ΑΝΔΡΕΑΣ / 27 Νοεμβρίου 2007 στις 3:46 μ.μ.

ΟΜΟΡΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Έγραψε ο/η liaki / 12 Δεκεμβρίου 2007 στις 8:20 μ.μ.

Νομίζω πως αυτή η ιστορία δεν απέχει και πολυ απο τη καθημερινότητα ενός ζευγαριού!πραγματικά δεν μου εχει τυχει να βρεθώ σε μία τετοια σχέση ,με έναν τέτοιο άνθρωπο και νιώθω τυχερή ,όμως οι μια φίλη μου μου εχει περιγράψει μια παρόμοια κατασταση και πολύ λυπάμαι που υπάρχουν τετοιοι ανδρες και ειδικα λυπάμαι για αυτούσ που υποτιμούν την προσωπικότητα μίασ γυναίκας.

 
Τελευταία άρθρα