fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

To παλιό πουλόβερ

3 Μαρτίου 2008 | 03:10 π.μ.

...από τη " Lili

 Ξεφύλλιζε το περιοδικό με τα πλεκτά και τα μάτια της γυάλιζαν. Είχε μάθει πρόσφατα να πλέκει, και ονειρευόταν τον εαυτό της να φοράει σκουφάκια, κασκόλ, περίπλοκα πουλόβερ, σε διαφορετικά χρώματα και πλέξεις. 

Θα έντυνε και την μαμά της, και θα έφτιαχνε ίσως κάτι και για τον μπαμπά της. Ασορτί.
Όταν πήγαν το απόγευμα στο κατάστημα με τα είδη προικός, σάστισε μπροστά στην ποικιλία χρωμάτων και υφής του κάθε μαλλιού.

Χοντρά λεπτά, μαλλιαρά, ανάμικτα.
Ένα χοντρό ακανόνιστο γκρι άσπρο μαύρο της τράβηξε το μάτι.

Ήταν αρκετά χοντρό οπότε θα έπαιρνε μεγάλες βελόνες και θα τελείωνε γρήγορα. Και ήταν πανέμορφο. Μοντέρνο και πρωτότυπο, δεν θύμιζε σε τίποτα γιαγιαδιστικο, ίσα ίσα που ταίριαζε σε μια κοπελίτσα 15 χρονών.
 
Τις επόμενες εβδομάδες κουβαλούσε το πλεκτό της όπου πήγαινε.

Προχωρούσε πιο αργά απ’ ό,τι περίμενε. Πολλές φορές της έφευγε πόντος και είτε το αγνοούσε είτε ξήλωνε με ανυπομονησία. Ήθελε να τα παρατήσει, αλλά δεν θα το έκανε.

Είχε βάλει σκοπό να φτιάξει ένα μακρύ, φαρδύ πουλόβερ, να κρύψει τα ανύπαρκτα ψωμάκια που είχε και που στα μάτια της φάνταζαν τερατώδη. Απλά δεν θα έφτιαχνε τα μανίκια.

 

Στο σχολείο την κοροϊδέψανε μια δυο φορές όταν την είδαν να πλέκει, αλλά είχε ήδη την φήμη της εκκεντρικής περίεργης που φορούσε καπέλα και γυαλιά ήλιου μέσα στον χειμώνα,  όποτε δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα με το τι λέγανε οι άλλοι.
Και μια ωραία μέρα, επιτέλους, τελείωσε.

Ήταν μακρύ, ήταν φαρδύ σαν αμπαζούρ, ήταν στραβό, αλλά ήταν όλο δικό της.

Και το έλιωσε.

Το φόρεσε στο σχολείο, στην εκδρομή που έκαναν στο τέλος του χρόνου με τα ποδήλατα. Την προστάτεψε στην διαδρομή των 60 χιλ. Το φορούσε όταν την φίλησε το αγόρι για το  οποίο έλιωνε 5 μήνες από μακριά, το φορούσε την ημέρα που τον αποχωρίστηκε και μπήκε στο αεροπλάνο.


Το φόρεσε τα επόμενα χρόνια, σε πάρτι, casual εξόδους, μέσα στο σπίτι. Το πακετάρισε σε μετακομίσεις και μετακινήσεις, και πάντα της έφερνε ένα τρυφερό χαμόγελο στα χείλη, γιατί ήταν φορτωμένο αναμνήσεις.
 

Καθόταν στο σαλόνι και θυμόταν όλα αυτά ενώ ξήλωνε το πουλόβερ της, 15 χρόνια αργοτερα. Δεν το μετάνιωνε. Ήθελε να του φτιάξει ένα μεγάλο κασκόλ, φαρδύ, να πιάνει το κεφάλι του και να το τυλίγει γύρω από τον λαιμό του πολλές φορές, γιατί στις 6 που ξεκινούσε, έκανε πολύ κρύο.

 Χαμογελούσε γεμάτη αγάπη και ευτυχία που του χάριζε κάτι παραπάνω από κάτι πρακτικό. Του χάριζε τις αναμνήσεις της, τον εαυτό της πριν τον γνωρίσει, θυσίαζε κάτι δικό της και σχεδόν δεν το ένιωθε σαν θυσία.

 

Ήταν κάτι που της ερχόταν φυσικά, και ένιωθε χαρά γι αυτήν της την πρόσφορα. Ξήλωνε το πουλόβερ και θυμόταν τα πρώτα της καρδιοχτύπια, αποχαιρετούσε ίσως την εφηβεία της και περνούσε στην σφαίρα των ενήλικων, παντρεμένων, έφτιαχνε το δικό της ritual.


Όταν ξεκίνησε να πλέκει, τα δάχτυλα της στην αρχή δυσκολεύτηκαν να βρουν τον γρήγορο ρυθμό που είχαν κάποτε όμως δεν είχε ξεχάσει την αίσθηση του μαλλιού που γλιστράει πάνω στην λεία βελόνα.

 Πέρασε έτσι πολλά βράδια να πλέκει κρυφά. Ήθελε να του κάνει έκπληξη. Ίσως αν την έβλεπε να ξηλώνει το παιδικό της πουλόβερ να την σταματούσε.

Το θέμα ήταν να προλάβει να του το δώσει με τα πρώτα κρύα, στην επέτειό τους, ή έστω στην γιορτή του.
Όταν έφτασε η πολυπόθητη μέρα κοίταξε το δημιούργημα της. Ήταν τέλειο.
Ένιωσε ένα μικρό σφίξιμο στην καρδιά της, ίσως για αυτό που δεν υπήρχε πια, αλλά γρήγορα έδιωξε αυτήν την σκέψη. Όλα αλλάζουν και η ανακύκλωση του παρελθόντος της ήταν μια επένδυση μέσα στο μέλλον της.

Θα το έβλεπε πάνω του να του τυλίγει ζεστά το κεφάλι του. Η σκέψη αυτή την γέμισε αγάπη και τρυφερότητα όπως το τύλιγε σε ένα χρωματιστό χαρτί και τοποθετούσε μια κορδέλα και μια καρτουλα που έγραφε «σε λατρεύω»

 

Κοίταξε τα κουτιά στο πάτωμα και δεν ήξερε πως είχε καταλήξει εκεί…

Δεν είχε ούτε 5 μέρες που είχε μετακομίσει από το σπίτι της όταν έμαθε ότι εκείνος είχε φέρει την αντικαταστάτρια της. Την οποία δεν είχε ψάξει μακριά να την βρει.
Πήρε το παιδί αγκαλιά και βγήκε στο δρόμο.
Στην στροφή, σταμάτησε απότομα.
Ήταν εκεί, γελούσαν.

Έδειχναν ερωτευμένοι.
Σήκωσε το παιδί στην αγκαλιά της και ετοιμάστηκε να στρίψει στην αντίθετη κατεύθυνση, όταν μια λεπτομέρεια τράβηξε το μάτι της.


Το κασκόλ το δικό της, στο  λαιμό της.


Κι εκείνη την στιγμή πόνεσε όσο δεν πόνεσε για όλα τα άλλα. Ίσως γιατί όταν το έλυνε, συμβολικά πέθαινε για να ξαναγεννηθεί μαζί του και η κίνηση του αυτή, έδειχνε  πως τελικά ποτέ δεν είχε καταλάβει, ή εκτιμήσει κάποια πράγματα…
Κατέβασε το παιδί και πήρε τον δρόμο του γυρισμού κλαίγοντας σιωπηλά, για ένα κασκόλ, που δεν υπήρχε πια.
 

 

 

icon Προσθήκη Σχόλιου

To παλιό πουλόβερ


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η basilikh / 3 Μαρτίου 2008 στις 4:37 μ.μ.

ti?gyrise gia ena kaskol?den itan aplo kaskol...itan sxedon olokliri zwi,itan oneira,itan anamniseis,itan i idia kai aytos ta aperipse.panw apo ola shmasia exei oti prepei na pisteyoyme ti eimaste,ti aksizoyme kai poso sebomaste ta oneira kai ton eayto mas.oso ki an ponas feygeis gia na eisai kala me ton eyato soy kai tin kardia soy poy den dexesai na tin podopatoyn.

Έγραψε ο/η maria / 4 Μαρτίου 2008 στις 12:10 μ.μ.

auto pou exo na po einai oti den aksizei se kammia periptosi na xarisoume tis anamniseis mias zois se kapoion allo ektos apo emas..kanenas den prokeitai na tis ektimisei kalutera apo emas k poso mallon na tis katanoisei k na katalavei poso simantikes einai gia emas!mporei na einai parel8on k na prepei na proxoras stin zoi sou alla einai ena kommati tou eautou sou,einai to parelthon sou,einai ola osa isoun palia..merika pragmata apla einai kalutera na ta kratas gia sena...!!!

 
Τελευταία άρθρα