fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Το ξέρεις μ’ αρέσεις, μα μη με πιστέψεις…

12 Απριλίου 2010 | 07:42 π.μ.

…γράφει η  Αριάδνη Γερασιμίδου
aria@fe-mail.gr

 

Πόσες μέρες περάσανε ακούγοντας το κομμάτι όπου δανείστηκα τον παραπάνω τίτλο και προσπαθώντας να μαζέψω τις σκέψεις μου, να συγκεντρώσω τις απόψεις μου και να γράψω αυτά που θέλω; Περισσότερο από τρεις μήνες. Όλο έλεγα θα το ξεκινήσω και όλο το άφηνα…

Έτυχε και διάβασα μια συνέντευξη του Rous τότε που πρωτοακούγονταν το κομμάτι «Εξαιρέσεις» όπου ο ίδιος έλεγε πως εμπνεύστηκε να γράψει το τραγούδι αυτό από τους ίδιους τους ανθρώπους και τις σχέσεις μεταξύ τους. Από την ίδια την κοινωνία που ζούμε. Πλέον τα συναισθήματα περικυκλώνονται και οι άνθρωποι δεν αφήνουν ελεύθερο τον εαυτό τους ούτε για να ερωτευτούν. Οι στίχοι του είναι γεμάτοι από τη καθημερινή ζωή μας.
Το ακούω κάθε φορά και ταυτίζομαι με κάθε στίχο του…
Κινούμαστε σε μια νέα τάση που αν κάτι μας κάνει και μας αρέσει, αρκούμαστε στο να το κατακτήσουμε και να το έχουμε για όσο διαρκέσει αλλά μέχρι εκεί. Χωρίς να δώσουμε ή να ζητήσουμε κάποιο συναίσθημα παραπάνω. Έτσι, στην πραγματικότητα είμαστε μόνοι ακόμα κι αν έχουμε γύρω μας χιλιάδες.

Ζούμε σε έναν κόσμο που η λέξη αχαριστία έχει γίνει ταυτόσημο με την καθημερινότητα μας. Σε ένα κόσμο γεμάτο παρεξηγήσεις, χωρίς επικοινωνία, με παγωμένα πολλές φορές καθημερινά πρόσωπα και δήθεν καταστάσεις. Με πρώτο ρόλο πάντα τον εαυτό μας και τόσο πόσο καλά μπορούμε να περάσουμε εκμεταλλευόμενοι καταστάσεις και ανθρώπους. Μπήκαμε σε ένα τριπάκι να μάθουμε να ζούμε όλοι έτσι. Να μην εμπιστευόμαστε, να ζούμε στο ψέμα και στην υποκρισία και να μελαγχολούμε που είμαστε μόνοι.
Κοιτάξτε τριγύρω σας. Τόσοι είναι μόνοι. Γιατί;
 

“Στην αγκαλιά μου έλα…”
Οι μικρές χαρές που δωρεάν απολαμβάνουμε στη ζωή είναι κι αυτές που είναι ανεκτίμητες. Μια βόλτα στη θάλασσα, μια ζεστή αγκαλιά κάτω από τα αστέρια, αντικρίζοντας τα χρώματα του ουρανού στα νερά της, περπατώντας στη βρεγμένη άμμο…


Δε συγκρίνονται τα συναισθήματα και οι εικόνες γύρω μας με κανένα υλικό αγαθό. Είναι ανεξίτηλα στο χρόνο. Όλοι παλεύουμε σε αυτή τη ζωή για τι πράγμα; Για να κερδίσουμε δόξα; Χρήμα; Καλοπέραση; Καλύτερη και πιο εύκολη ζωή; Μήπως μέσα σε όλα αυτά έχουμε χάσει ή καλύτερα ξεχάσει ποιο είναι το νόημα του να υπάρχουμε;
Υπάρχουμε για να μοιραζόμαστε συναισθήματα, όμορφες εμπειρίες και να δίνουμε αγάπη


“Μα η αγάπη είναι εδώ…
Χτυπάει τη πόρτα μας και εμείς σαν μια γροθιά το όνειρο της…»
Διάβασα πρόσφατα ένα βιβλίο του Όμηρου Αβραμίδη, όπου ανέφερε: «Γιατί ο άνθρωπος έχει τόσο μεγάλη ανάγκη την αγάπη;»
Η απάντηση του ήταν: «Όταν μας αγαπούν νιώθουμε ασφαλείς. Δηλώνει ανασφάλεια κάθε ερώτηση με αγαπάς; Μια ψυχή που δεν επικοινωνεί με τις άλλες μαραίνεται όπως ένα λουλούδι που βλαστάνει μόνο του σε μια χέρσα έκταση. Χωρίς αγάπη η ψυχή αφυδατώνεται…»
Ας μου επιτραπεί να προσθέσω πως η ζωή είναι ένα σύντομο ταξίδι ανακαλύψεων, με κάποιες στιγμές ευχάριστες και κάποιες δυσάρεστες. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι όσο πιο όμορφο γίνεται με τις καλύτερες αναμνήσεις και ας ζήσουμε με περίσσιο πάθος και συναισθήματα. Όχι με μικρότητες. Χορτάσαμε όλοι από λόγια και από υλικά τριγύρω μας. Οι πράξεις και το ενδιαφέρον απουσιάζουν. Το να νοιάζεται πραγματικά κάποιος για τον άλλο και να μην ντρέπεται ή χειρότερα να φοβάται να το δείξει.

Εξαιρέσεις…
Πάντα θα υπάρχουν και νομίζω πως αυτές είναι που κάνουν τη διαφορά στη μάζα. Πολλοί αισθανόμαστε μέσα μας να καίνε τα συναισθήματα και να τα περιορίζουμε απλά για να μη πληγωθούμε άλλη μια φορά. Ε και; Άλλη μια φορά θα είναι!
Μετά από χρόνια καταλαβαίνει κανείς πως αν δε πονέσει και αν δεν πληγωθεί δε θα μάθει και δε θα ζήσει ποτέ κάποια πράγματα που θα θυμάται πολύ μετά και ίσως νοσταλγεί. Γιατί αυτά που πρέπει να μένουν είναι οι καλές αναμνήσεις και όχι οι άσχημες.
Έχουμε περικυκλωθεί δυστυχώς από τον κόσμο του facebook, των blind dates, του αγρότη που μόνος ψάχνει και της μαμάς που αναζητά επιτέλους μια νύφη για το γιο της… Δεν έχω λόγια!
Αναλογιστείτε τα παραπάνω και δεχτείτε πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη.

 

Τα πάντα είναι θέμα επιλογών. Τα λάθη είναι επιλογές μας κι αυτά. Και τα γνωρίζουμε από πριν τις περισσότερες φορές, απλά δε θέλουμε να τα παραδεχτούμε.
Και να θυμάστε πως πάντα και παντού θα υπάρχουν οι εξαιρέσεις. Αυτές που μας περιμένουν. Και για αυτές θεωρώ πως γράφτηκε αυτό το τραγούδι και για αυτό πήρε και τον ομώνυμο τίτλο…


я0uS : "Πως να παγώσεις μια στιγμή... Αφού ο κόσμος και η γη, αποκοιμήθηκαν σε μία αναλογία ...που μοιάζει αστεία."
www.jumpingfish.gr/rous 
 

Σχετικά Άρθρα

Τι συμβαίνει στο σώμα σας όταν ερωτεύεστε;

 Η άλλη "γλώσσα" του έρωτα

Έρωτας = χημεία ;

 

icon Προσθήκη Σχόλιου

Το ξέρεις μ’ αρέσεις, μα μη με πιστέψεις…


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η Kate / 12 Απριλίου 2010 στις 1:36 μ.μ.

Πόσο αληθινό...

Έγραψε ο/η dina / 12 Απριλίου 2010 στις 1:44 μ.μ.

Πολύ καλό & εύστοχο Αριάδνη! Εξαιρετικό το τραγούδι
& λέει αλήθειες, μ'αρέσει από την πρώτη στιγμή που το άκουσα.

Έγραψε ο/η M.K. / 12 Απριλίου 2010 στις 2:48 μ.μ.

Afou yparxo ego ekei ekso, kapou ekei tha eisai kai esy. Tha se vro......

Έγραψε ο/η Giorgos / 12 Απριλίου 2010 στις 4:18 μ.μ.

Ax...exeis toso dikio pou to mono pou exoume einai i elpida oti kapoia ekseresei tha uparxei ekei ekso....oso g to tragoudi fovero to akouga polu otan vgike alla pleon to psiloapofevgo giati mou thimizei diafora.

Έγραψε ο/η Grace / 12 Απριλίου 2010 στις 8:44 μ.μ.

Έχουμε περικυκλωθεί δυστυχώς από τον κόσμο του facebook, των blind dates, του αγρότη που μόνος ψάχνει και της μαμάς που αναζητά επιτέλους μια νύφη για το γιο της… Δεν έχω λόγια!
Αναλογιστείτε τα παραπάνω και δεχτείτε πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη.

Θα σταθώ σε αυτές τις 3 γραμμές, που οι 2 πρώτες κρύβουν την θλιβερή πραγματικότητα των καιρών μας, αλλά η τελευταία κρύβει ελπίδα για ένα καλύτερο τώρα και αύριο. Ας κοιτάξουμε επιτέλους τον διπλανό μας στα μάτια, με ειλικρίνεια και αγάπη.

Έγραψε ο/η zoritsa / 13 Απριλίου 2010 στις 9:10 μ.μ.

Εγώ την έχω καταβρεί με το face book, με τα blind dates όχι ακόμη αλλά που θα πάει, ξεπέρασα το στάδιο του αγρότη που μόνος ψάχνει, γιατί άλλαξα επάγγελμα, το ρόλο της μαμάς που ψάχνει νύφη για το γιό της, ευτυχώς τον αποποιήθηκα λόγω συγκυρίας... Είμαι σε καλό δρόμο;

Έγραψε ο/η Stephen / 13 Απριλίου 2010 στις 9:10 π.μ.

Πολύ καλό άρθρο, Αριάδνη,

Ιδεαλιστικό όμως κάπως? Γιατί δεν είναι το θέμα μόνο να ζουμε και να επενδύουμε αλλά και να επενδύει και ο άλλος σε μας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος ή απογοήτευση από κάποιο άτομο που ζει και ξέρει ότι θέλει να ζήσει αυτά αλλά το άλλο άτομο απλά να είναι κλειδωμένο και να ψάχνεις όλα τα συρτάρια του μυαλού του μέχρι να βρεις την εξαίρεση που ξέρεις ότι υπάρχει αλλά δεν την έχει ανακαλύψει ή δε θέλει να σου τη δείξει!

Και ναι ο έρωτας είναι μόνο να τον ζεις, όχι να τον γράφεις, όχι να τον κάνεις βιτρίνα στο προφίλ σου, στο chat σου, στο email σου. Και η ζωή είναι πολύ πιο πέρα αλλά η αγάπη πρέπει να έχει ανταπόδοση...αλλιώς δεν είναι αγάπη!

Έγραψε ο/η ZOum / 13 Απριλίου 2010 στις 10:06 π.μ.

Rous Fan Page...

http://www.facebook.com/group.php?gid=56967109610

Έγραψε ο/η Αριάδνη / 13 Απριλίου 2010 στις 10:14 π.μ.

Ευχαριστώ πολύ όλους για τα μηνύματά σας και τα σχόλιά σας! :)

Stephen θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου...

Έγραψε ο/η shall we dance / 13 Απριλίου 2010 στις 1:10 μ.μ.

tin apantisi mou kai tin gnwmi mou tin gnwrizeis edw kai meres.vrisketai edw..... http://www.youtube.com/watch?v=uy0HNWto0UY

Έγραψε ο/η shall we dance / 13 Απριλίου 2010 στις 1:25 μ.μ.

kai tha ithela na thesw ki ena provlimatismo mou epeidi pleon oi anthrwpoi exoun mathei na miloun kai na exoun mia apisteyta upokritiki ikanotita...pws ginetai oloi mas tis perissoteres fores se opoia parea kai na vrethoume otan anoiksoume mia pragmatika sovari syzitisi peri anthrwpinwn sxesewn oloi na symfwnoume kai na kataligoume sto gegonos oti oi anthrwpoi pleon zoun gia tin vitrina kai opoios tolmisei na endiaferthei parapanw gia kapoion allo tote ekeinos allazei "xrwma" san ton xamailewn prospathwntas na xathei mesa sto plithos gia na min afisei ton allo na katalavei tis idiaiterotites tou,alla kanenas mas na min prospathei na kanei kati gia na allaksei ayti i katastasi ksekinwntas apo to na allazei ton eayto tou...pws ginetai na anakaluptw oti meta apo polles syzitiseis peri aytou tou thematos oti oi pio enthermoi upostiriktes tou oti oi anthrwpines sxeseis exoun ftasei se adieksodo einai ekeinoi pou apo to epomeno kiolas lepto akyrwnoun me tis prakseis tous ta logia tous kai tin stasi pou eixan stin syzitisi...

Έγραψε ο/η Kate / 13 Απριλίου 2010 στις 1:33 μ.μ.

Shall we dance, νομίζω σε αυτό που λες πως θα το λες πιθανοτατα γιατι γνωρισες καποια κοπελα η οποια συμφωνησε μαζι σου στις αποψεις σου, εσυ την φλερταρες και εκεινη απλα εξαφανιστηκε. Μου εχει συμβει και εμένα. Δε σημαινει πως οταν συμφωνουμε με καποιον θελουμε τα ιδια με εκεινον. Πολλες φορες μπερδευομαστε με αυτο και δε πρεπει.
Ο αλλος μπορει να σου κανει βαση των αποψεων του, μπορει ομως να μη σου κανει γενικα. Νομιζω πως οι σχεσεις ειναι πιο δυσκολες πλεον γιατι ολοι εχουμε ανεβασει τα στανταρντς μας.

Αριαδνη, ακουω και ξαναακουω το κομματι χωρις να το βαριεμαι και τελικα ειναι οπως το λες. Γραφτηκε οχι για τον τιτλο που εδωσες αλλα για τις εξαιρεσεις στη ζωη μας, για αυτο και ονομαστηκε έτσι...

Μ.Κ. πραγματικά το comment σου λεει τα περισσοτερα. Ελπίζω ολοι να βρουμε αυτο που ψάχνουμε.

Έγραψε ο/η shall we dance / 13 Απριλίου 2010 στις 1:46 μ.μ.

oxi Kate egw den milaw gia proswpiki mou sxesi milaw gia syzitiseis pou epaneilimena exoun ginei me filous kai gnwstous akomi kai kollitous mou filous pou ekeini tin stigmi akougwntas tous kapoios tha pei na enas swstos anthrwpos,kai to idio vrady otan fygoume kai pame kapou na diaskedasoume i stasi tous apodeiknuei to entelws antitheto apo ayto to opoio upostirizan!alimono den anaferomai se erwtikes aporripseis!!milaw gia upokrisia!

Έγραψε ο/η shall we dance / 13 Απριλίου 2010 στις 1:50 μ.μ.

a kai oson afora ta "standards" pou aneferes ana paratiriseis ligo gyrw sou einai ta standards pou exoun perasei mesw tileorasis kai periodikwn sto uposuneidito tou kathenos ki epeidi oti lampei den einai xrysos oso exoume aytou tou eidous ta standar kai protypa monimws tha peftoume thymata tou idiou mas tou eaytou....

Έγραψε ο/η Ναταλία / 13 Απριλίου 2010 στις 1:52 μ.μ.

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις... Διαβάζοντάς το φαντάζομαι όλοι φέραμε στο μυαλό μας εικόνες και καταστάσεις από το παρελθόν ή κι από το παρόν. Επίλογές για τις οποίες μετανιώσαμε ή κι αν δε μετανιώσαμε σίγουρα μας πλήγωσαν πολύ. Άνθρωποι πάνε κι έρχονται στη ζωή μας και πάντα κάτι αφήνουν. Δεν είναι όλοι υποκριτές αλλά δεν είναι και όλοι καλοί. Είναι στο χέρι μας να ξεχωρίσουμε, να διαχωρίσουμε, να απομακρύνουμε και να απορρίψουμε όσους είναι απρόθυμοι να μοιραστούν αλήθειες και στιγμές. Και συμφωνώ... Όλοι κάπου έχουμε χάσει το μπούσουλα και έχουμε δώσει προτεραιότητα σε πράγματα που τελικά μας αδειάζουν αντί να μας γεμίζουν... Thanks Άρια, μ' έκανες να σκεφτώ, να προβληματιστώ και ίσως ν'αναθεωρήσω. Οπότε... Ευχαριστώ!

Έγραψε ο/η Kate / 13 Απριλίου 2010 στις 1:55 μ.μ.

Shall we dance, μα στην υποκρισία νομίζω αναφέρεται και το άρθρο και ολόκληρο το τραγούδι. Κάθε στίχος του....
Συμφωνώ μαζί σου για τη τηλεόραση. Το κακό ξεκινάει και συνεχίζεται με την τεχνολογία κατα την άποψη μου...

Έγραψε ο/η shall we dance / 13 Απριλίου 2010 στις 2:01 μ.μ.

den diafwnoume se kati....apla me afetiria to arthro ethesa ton genikotero provlimatismo mou gia tin simerini upokrisia ;-)

Έγραψε ο/η Stephen / 15 Απριλίου 2010 στις 9:13 μ.μ.

Προς Shall We Dance, Kate και τους υπόλοιπους αναγνώστες

Αν και έχει πολύ ενδιαφέρον πως υπάρχουν όλες αυτές οι απόψεις ΚΑΙ χαίρομαι, θα ήθελα να σας πω πως η εικόνα ή ο ρόλος που ο καθένας παίρνει και υποδύεται είναι μόνο αφορμή για ένα θέατρο που είναι μέσα στην κοινωνία...

Όμως όταν αφορά δύο άτομα και μόνο δύο, όλα αυτά δεν πρέπει να σας απασχολούν, δεν πρέπει να μας απασχολούν. Ας υπάρχει ψέμμα, ας υπάρχει υποκρισία, μπορείτε μόνοι σας να βρειτε την αλήθειά σας και όταν τη βρειτε να τη μοιραστείτε βλέποντας την αλήθεια του άλλου και να μην αρκεστείτε μόνο στις μάσκες? Μόνο τότε θα φωτιστείτε και τότε θα είστε οι δυό σας ή όποιοι δύο άνθρωποι φωτεινές εξαιρέσεις.

Όλα τα τραγούδια, οι ταινίες, η τέχνη, η δημιουργία ακόμη και η ίδια η ζωή είναι μόνο μια υπενθύμιση ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που δε θέλει μόνο να σκέφτεται αλλά να εκφράζεται και να μοιράζεται...οι απαντήσεις όμως είναι μέσα μας και μόνο... και είναι στην επιλογή του καθενός πώς θα τις φανερώσει και αν και πότε θα τις αποκρύψει και κυρίως σε ποιον θα τις φανερώσει.

Το τραγούδι είναι κόλλημα μόνο με το ρυθμό του, όχι μόνο για τα λόγια!

 
Τελευταία άρθρα