fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Αυτοκίνητο. Μέσο μεταφοράς ή το φέρετρο μας;

13 Μαρτίου 2007 | 06:36 μ.μ.

Απο την  Αριάδνη Γερασιμίδου

“Υγεία πάνω απ’ όλα να υπάρχει”. Συνηθισμένη φράση που ακούμε σχεδόν καθημερινά. Ειδικά όταν είδα το αίμα να κυλά στον δρόμο και δύο ανθρώπους ξάπλα στο οδόστρωμα, δίπλα σε ένα τσαλακωμένο αυτοκίνητο σοκαρίστηκα... Τότε κατάλαβα την παραπάνω φράση κυριολεκτικά.

Πρώτη αιτία θανάτου στην Ελλάδα στις ηλικίες 18 έως 44 οφείλεται στα τροχαία ατυχήματα.

 .    Ωμός και σκληρός θα έλεγα πως είναι ο τίτλος μου και το ξεκίνημα μου αλλά δε γίνεται διαφορετικά. Βρέθηκα για άλλη μια φορά μάρτυρας ενός τροχαίου ατυχήματος λίγο παρακάτω από το σπίτι μου, με τραγικές εικόνες και ευτυχώς χωρίς θύματα, που θα μου μείνουν σαν αποτύπωμα στο μυαλό.

Θα μπουν μαζί με άλλες παρόμοιες εικόνες που έχουν δει τα ματάκια μου εκεί έξω. Αλήθεια έχετε δει αίμα να κυλά στο δρόμο; Μάνες να κλαίνε και να παρακαλάνε να μην πεθάνει το παιδί τους από πάνω του; Έχετε χάσει δικό σας πρόσωπο από ατύχημα; Όσο στεναχωριέμαι άλλο τόσο αναρωτιέμαι. Για πόσο ακόμα αυτό το πράγμα στην Ελλάδα; Αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω πονάνε πολύ αλλά είναι η αλήθεια. Όσοι δεν το αντέχετε κάντε κλικ σε κανένα άλλο πιο ευχάριστο θέμα.

 

Με 3.500 νεκρούς, 10.000 τετραπληγικούς και 45.000 τραυματίες το χρόνο μάλλον στην Ελλάδα αγνοούμε τι εστί σωστή οδήγηση και συμπεριφορά.

Ξεκινά σαν μικρή ιστορία...
Έχετε αναλογιστεί ποτέ πόσες ώρες περνάτε καθημερινά μέσα στο αυτοκίνητο σας; Όχι ώρες λοιπόν, αλλά αρκετά χρόνια από τη ζωή μας τα περνάμε μέσα στο αυτοκίνητο μας ή πάνω στη μηχανή μας σαν οδηγοί, συνοδηγοί, επιβάτες κτλ. Έτσι μέσα σε ελάχιστα δέκατα του δευτερολέπτου μπορούμε να δούμε το χάρο να μας κλείνει το μάτι, γιατί πολύ απλά οι περισσότεροι από εμάς στην Ελλάδα (το τονίζω στην Ελλάδα) αγνοούμε κάποια βασικά πράγματα στην καθημερινή μας οδήγηση όπως τις ζώνες ασφαλείας, τα κράνη, τα παιδικά καθίσματα, τη σωστή οδική συμπεριφορά, τα όρια ταχύτητας κτλ.
Έχετε δει ποτέ σε ένα οποιοδήποτε περιοδικό αυτοκινήτου να έχουν συνέντευξη κάποιου 20χρονου παιδιού που έχασε τα πόδια του και είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι για μια ....... που έκανε στο δρόμο; Όχι. Εγώ ποτέ. Αλλά μπορείτε να μάθετε άνετα πως θα μετατρέψετε τον ατμοσφαιρικό σας κινητήρα σε turbo. Σωστά; Το ίδιο ισχύει και για την τηλεόραση. Οι σκληρές εικόνες ατυχημάτων είναι η καθημερινή πραγματικότητα στην Ελλάδα και σίγουρα είναι αντιαισθητικές στον τηλεοπτικό φακό, γι’ αυτό και δε τις βλέπουμε. Όχι όμως η σωστή ενημέρωση και η καθοδήγηση για την επίτευξη μέγιστης ασφάλειας στους ελληνικούς δρόμους. Το μόνο που ακούμε στην τηλεόραση είναι ένας ξερός αριθμός κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα. Ένα 1200 π.χ.,“1200 ήταν και φέτος τα ατυχήματα που έγιναν κατά τη διάρκεια των εορτών με τάδε νεκρούς και τάδε τραυματίες... μπλα μπλα μπλα”.

 

Το 82% των τροχαίων δυστυχημάτων στην Ελλάδα γίνονται εντός των μεγάλων πόλεων και με λιγότερο από 60 km/h.

Έτσι. Τόσο απλά περνάνε τα νούμερα. Καμία εικόνα. Και εμείς στο σπιτάκι μας να τρώμε τη μακαρονάδα μας βλέποντας τηλεόραση και να λέμε “Πω πω πάλι σκοτώθηκε τόσος κόσμος. Ρε γαμώτο. Αμάν πια δεν προσέχουν λιγάκι;”. Ποιοι; Για όλους εμάς μιλάμε εμείς οι ίδιοι! Μήπως να σας κόψω λίγο την όρεξη;
Ενδεικτικά, την δεκαετία από το 1990 έως και το 1999 η υπόλοιπη Ευρώπη μέσω τηλεοπτικών σπότ και εκπομπών σε αρκετά κανάλια, πέτυχε μείωση των θυμάτων της στα τροχαία ατυχήματα από -14 έως -45 % ενώ στην Ελλάδα στο ίδιο χρονικό διάστημα απάθειας, υπήρξε αύξηση που άγγιξε το +60% των τροχαίων ατυχημάτων. Και που να αναλογιστεί δηλαδή κανείς πως το 82% των τροχαίων δυστυχημάτων στην Ελλάδα γίνονται εντός των μεγάλων πόλεων και με λιγότερο από 60 km/h ενώ μόνο το 8% κατέχουν τα τροχαία στην Εθνική οδό και τις περισσότερες φορές θρηνούμε νεκρούς.
Οι εκπομπές πληροφόρησης στα θέματα σωστής οδήγησης και οδικής ασφάλειας στην Ελλάδα, απλά δεν υφίστανται. Άγνοια, έλλειψη οδικής συμπεριφοράς, μηδέν οδική παιδεία, άθλια καθοδήγηση και καμία πληροφόρηση από τα ΜΜΕ γενικότερα.

 

«Δεν είναι μόνο το γκάζι που σε ελκύει να οδηγείς έτσι. Είναι και ο βλάκας μπροστά σου που δε κάνει στην άκρη και πάει με 70 στη λωρίδα ταχείας στην εθνική...»

 Από την άλλη όμως αρκετές καλές ενημερωτικές εκπομπές αυτοκινήτου μας παρουσιάζουν όλα τα τελευταία μοντέλα επιβατικών ενώ άλλες πάλι μας εξηγούν πως μπορούμε να βελτιώσουμε το αυτοκίνητο μας και να το μετατρέψουμε από σαλιγκάρι σε κτήνος.
Μπορεί να σας φαίνονται παράξενα τα όσα γράφω και με τον τρόπο που τα γράφω αλλά έχω ασχοληθεί με το θέμα του αυτοκινήτου από πολύ μικρή και τρέφω μεγάλη αγάπη και πάθος. Έχοντας όμως καταστρέψει ένα δικό μου και αγαπημένο αυτοκίνητο και νιώθοντας τυχερή και με άγιο δίπλα μου που υπάρχω σήμερα και είμαι υγιέστατη, μιας και είδα το χάρο από πολύ κοντά πριν ένα χρόνο περίπου, έχω αλλάξει άποψη και νοοτροπία για πολλά από τότε. Βασικά εάν δε φορούσα ζώνη θα ήμουν καρφωμένη πάνω σε κάτι ωραία χρυσαφί κάγκελα μίας μάντρας μιας και έκανα θα το έλεγα live crash test (κάτι σαν αυτά του euroNCAP σε χειρότερη έκδοση) από μόνη μου.Πως έγινε μη ρωτάτε. Δε θέλει και πολύ. Με έσωσε η ζώνη και το αυτοκίνητο μου που είχε στοιχειώδη ασφάλεια. Όλα είναι μερικά δευτερόλεπτα. Αυτά που λένε όλοι πως περνάει όλη σου η ζωή από μπροστά σου. Εγώ πάλι σαν φαντασμένη και με αρκετές οδηγικές εμπειρίες ζούσα με τη σκέψη ότι ποτέ δε θα μου συμβεί τίποτα. Όπως και αρκετοί από εσάς. Ποτέ δε ξέρεις τι, πότε και αν θα σου συμβεί.

 

Όμως ποτέ δεν έχω μετακινηθεί ούτε για 10 μέτρα με κανένα αυτοκίνητο χωρίς ζώνη και πάνω σε καμία μηχανή χωρίς κράνος. Και όχι από τότε που μου συνέβη εκείνο το ατύχημα. Από πάντα.
Επίσης θεωρώ προμελετημένο έγκλημα να υπάρχουν μικρά παιδιά στο αυτοκίνητο χωρίς ζώνες και πόσο μάλλον να μην κάθονται στα πίσω καθίσματα. Εξοργίζομαι όταν βλέπω από το παράθυρο μου στο διπλανό αμάξι να παίζουν τα πιτσιρίκια στα καθίσματα των τζιπ και να πηγαίνουν μπρος πίσω, μπρος πίσω και ο μπαμπάς τους να οδηγεί άνετος και ωραίος επειδή νομίζει πως με ένα αυτοκίνητο - τέρας τίποτα δεν τον αγγίζει. Και που να ήξερε ή να φανταζόταν την πραγματικότητα...!
Όλα για μένα είναι θέμα οδικής παιδείας και γνώσεων του καθένα. Ωραίο το γκάζι, τα όμορφα αυτοκίνητα, η γρήγορη οδήγηση αλλά δεν αξίζει ρε γαμώτο να χάσεις τη ζωή σου. Σκέφτομαι βέβαια και πάω λίγο πιο πίσω μερικές φορές, θυμάμαι το πως οδηγούσα στην ηλικία των 18 μου και τρελαίνομαι. Σαν να έπαιζα need for speed μέσα στην Αθήνα και να είχα ένα τηλεχειριστήριο μπροστά μου αντί για το τιμόνι. Το λέω και αισθάνομαι άσχημα αλλά έτσι είναι.

 

 Αγνοούσα κάθε κίνδυνο και την πραγματικότητα. Τώρα το συνειδητοποιώ. Αν με έσωσε κάτι τότε (που ευτυχώς δεν είχα κάποιο ατύχημα) ήταν οι οδηγικές μου και ταυτόχρονα επικίνδυνες ικανότητες. Ευτυχώς που με έμαθε ο πατέρας μου από μικρή να οδηγώ και δε περίμενα από κάποια σχολή οδήγησης. Και βλέπω να κάνουν το ίδιο κάθε μέρα πλήθος νέων ανθρώπων στους δρόμους. Και υπάρχει λόγος που γίνεται αυτό. Δεν είναι μόνο το γκάζι που σε ελκύει να οδηγείς έτσι. Είναι και ο βλάκας μπροστά σου που δε κάνει στην άκρη και πάει με 70 στη λωρίδα ταχείας στην εθνική και έτσι σε αναγκάζει να οδηγείς σαν τρελός. Και εντάξει αν το έχεις το ταλέντο με το τιμόνι εσύ. Το έχει κι ο άλλος; Μπορεί να σε σκοτώσει εκείνος.
Η Ελλάδα δεν ευνοεί σε καμία περίπτωση τους καλούς οδηγούς. Γιατί η γρήγορη οδήγηση είναι πάθος και αρκετοί Έλληνες οδηγοί το έχουν μέσα τους, μόνο που δεν υπάρχουν υποδομές για να το αναδείξουν. Γι αυτό το λόγο και μετατρέπουν πολλές φορές την εθνική οδό σε πίστα NFS.

 

 

Αφού εκτός από τους άθλιους δρόμους, τα απίστευτα αρκετές φορές όρια ταχύτητας, το λάθος οδόστρωμα (ας μη μιλήσουμε σήμερα για τις λακκούβες και τους νόμους περί αυτών, άλλη φορά!) δεν υπάρχει ούτε μια ελεύθερη ασφαλής πίστα. Ας αφήσουμε καλύτερα και το θέμα της πίστας για μια άλλη φορά...
Κλείνοντας, πάμε στα γεγονότα. Εκεί που η αλήθεια πονάει πολύ.
Πρώτη αιτία θανάτου στην Ελλάδα στις ηλικίες 18 έως 44 (νέων ανθρώπων δηλαδή) οφείλεται στα τροχαία ατυχήματα. Να και κάτι ακόμα που δεν μας κάνει υπερήφανους ενώ κατέχουμε την πρωτιά. Με 3.500 νεκρούς, 10.000 τετραπληγικούς και 45.000 τραυματίες το χρόνο (μιλάμε για τεράστια ποσοστά, ξαναδιαβάστε τα) μάλλον στην Ελλάδα αγνοούμε τι εστί σωστή οδήγηση και συμπεριφορά όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Κλείνοντας να θυμάστε πως οι ζώνες σώζουν ζωές. Και πολλές μάλιστα. Και τη δική μου μαζί.

Κρατάω σαν υπόσχεση το επόμενο άρθρο μου περί αυτοκίνησης να έχει ως θέμα την ασφάλεια και μερικά πολύ απλά πράγματα που όλοι μας αγνοούμε όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας. Κλείνω με ένα ερώτημα για όλους εσάς που κάνατε τον κόπο και διαβάσατε όλα τα παραπάνω και ελπίζω κάτι να σας έμεινε από όλα αυτά και να αλλάξετε κάποιες κακές συνήθειες.
Για πόσο ακόμα θα πρέπει να σκοτωνόμαστε στους Ελληνικούς δρόμους χωρίς κανένας να κάνει κάτι;

 Στατιστικά από το βιβλίο του οδηγού αγώνων κου Ιαβέρη


icon Προσθήκη Σχόλιου

Αυτοκίνητο. Μέσο μεταφοράς ή το φέρετρο μας;


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η :o( / 14 Μαρτίου 2007 στις 2:28 μ.μ.

Esy kala ta les. Poios ta vlepei einai to thema..

Έγραψε ο/η ΝΑΝΤΙΑ / 14 Μαρτίου 2007 στις 4:04 μ.μ.

ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ!ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

Έγραψε ο/η ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ / 15 Μαρτίου 2007 στις 10:00 π.μ.

ΑΥΤΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΠΡΙΝ. ΝΑ ΛΗΦΘΕΙ ΕΝΑ ΜΕΤΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ. ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ 2-3 ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ. ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΤΟ ΠΟΛΥ 1 ΣΕ ΚΑΘΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΙ Η ΗΧΟΡΥΠΑΝΣΗ, ΤΟ ΚΑΥΣΑΕΡΙΟ, ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΕΖΟΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ. ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΑΚΟΥΕΙ...

Έγραψε ο/η ROULA / 15 Μαρτίου 2007 στις 12:01 μ.μ.

ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΣ, ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ.

Έγραψε ο/η DIABASTE NA MATHETAI / 19 Μαΐου 2007 στις 11:27 μ.μ.

AYTA POY LES EINAI POLY SWSTA ALLA PREPEI EKTOS APO EMAS TA MELH NA TA DEI OLOS O KOSMOS

Έγραψε ο/η Χρήστος / 14 Ιουνίου 2008 στις 12:16 μ.μ.

Θυμήθηκα αυτό το άρθρο και έψαξα να το βρω γιατί πέρασαν τέσσερις ημέρες από το θάνατο ενός φίλου μου ο οποίος σκοτωθηκε σε τροχαίο. Σοκαρίστηκα που δε θα μπορέσω να τον δω αύριο και να πούμε τις βλακείες μας.
Και δεν ήμασταν και τόσο φίλοι αλλά είναι μεγάλο σοκ να χάνεις έναν άνθρωπο και να ξέρεις οτι ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ δε θα τον δεις... Όταν είχα διαβάσει αυτό το άρθρο δε του είχα δώσει βάση αλλά μου έκαναν εντύπωση τα στατιστικά τα οποία δε πίστευα κιόλας. Πρώτη χώρα σε όλες τις μαλακίες είμαστε τελικά... Πρώτοι μαλάκες...

Ο Γιώργος ήταν (και όχι είναι, πλέον) μόνο 27 χρονών και μέχρι πριν έξι ημέρες έγραφε στο facebook και στο myspace και πείραζε τον κόσμο. Κάθομαι στο internet βλέπω το profile του και ακόμα νομίζω δε το έχω πιστέψει.
Έφταιγε εκείνος γιατί έτρεχε πολύ αλλά αν είχαμε καλύτερο οδόστρωμα θα είχε σταματήσει έλεγαν οι αστυνομικοί.
Εχω τόση οργή αυτή τη στιγμή που θέλω να βρίσω τους πάντες που θεωρούνται δύναμη στην Ελλάδα. Εμείς ρε καραγκιόζηδες σας κάναμε δύναμη. Χωρίς εμάς μια τρίχα ...θα ήσασταν. Ούτε φράγκο στη τσέπη σας δε θα είχατε.
Κάντε κάτι για αυτό πράγμα πια.... Φτιάξτε κανένα δρόμο από το να "τρώτε".......

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ λοιπόν για το άρθρο σου.. Λυπάμαι που δε τα είχα δώσει τότε και δεν είχα μάλλον πιστέψει όσα διάβασα. Προτείνω στο fe-mail να το έχει κάθε μέρα στην κεντρική σελίδα να το διαβάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι... Πλεον θα προσπαθήσω να μεταδώσω όσα διάβασα σε όσους πιο πολλούς μπορώ αφού κανένας δεν ενδιαφέρεται.
Κανένας....
Κλείνω με δάκρυα και πολύ θυμό γιατί ίσως αν όλες αυτές οι τραγικές φιγούρες και τα δυστυχήματα ήταν σε μια εκπομπή στην τηλεόραση ή σε διαφημίσεις που να μας κόβουν την όρεξη, θα είχαμε έστω φοβηθεί.
Γιατί μόνο έτσι καταλαβαίνει ο άνθρωπος. Μονο με φόβο... Κι ας κοστίσει τη ζωή του....

Λυπάμαι πραγματικά...
Γιώργο για εμάς ακόμα υπάρχεις...

Έγραψε ο/η Alysia / 15 Ιουλίου 2008 στις 11:19 π.μ.

Exete vgei pote sto exoteriko? Na deite paideia? Na deite pos kykloforoun?

To aisxos tis ellinikis kyvernisis pou de kanei tpt gia osa grafeis de perigrafetai. Opos de perigrafetai kai i symperifora arketon odigon, synithos antron...

Έγραψε ο/η Lucas / 12 Αυγούστου 2008 στις 1:46 μ.μ.

Kante copy paste kai deite to OLOI... Axizei pistepse me...

http://www.youtube.com/watch?v=_a2H2Q8r_b0&feature=related

Έγραψε ο/η jenny / 13 Αυγούστου 2008 στις 4:26 μ.μ.

ΓΙΑ ΤΙ ΜΙΧΑΛΗ ΜΟΥ;

ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ


Κάθε ημέρα βλέπω την φωτογραφία σου. Την έχω μόνιμα στο πορτοφόλι μου. Χαμογελάς γεμάτος ευτυχία και χαρά. Την βγάλαμε όταν πήρες το δώρο που επιθυμούσες τόσο πολύ. Το αυτοκίνητο! Δεν ήθελα να σου το αγοράσω αλλά επέμενες τόσο. Είχα μία προαίσθηση αλλά υπέκυψα και ενέδωσα στις προσταγές σου. Σε αγαπούσα τόσο! .Ήσουν ο ίδιος ο εαυτός μου στα είκοσι του .Ίδια γένια, ίδια τολμηρή ματιά. ίδια όρεξη για καινούργια πράγματα και καινούργιες εμπειρίες. Πίστευες ότι τίποτα δεν θα σε σταματήσει. Δεν φοβόσουνα τίποτα. Ατίθασος με καλή καρδιά και όρεξη για καλαμπούρια.
Πάνε δύο χρόνια τώρα που δεν καταλαβαίνω τίποτα από αυτά που γίνονται γύρω μου. Η εναλλαγή των εποχών με αφήνουν ασυγκίνητο. Ούτε οι θερμοκρασίες με τρομάζουν. Δεν τις νιώθω! Καύσωνας η παγωνιά, καλοκαίρια και χειμώνες περνούνε επάνω μου χωρίς να αφήσουν σημάδια. Δεν καταλαβαίνω αν ιδρώνω ή παγώνω. Το κούτελο μου στάζει ιδρώτα αλλά εγώ δεν νιώθω τίποτα.
Τους πρώτους μήνες δεν κοιμόμουν, έβλεπα συνέχεια μπροστά στα μάτια μου πώς έγινε το ατύχημα. Ήθελα να αυτοκτονήσω .Περπατούσα στην μέση του δρόμου χωρίς να ακούω τις κόρνες των αυτοκινήτων. Μετά το έριξα στο πιοτό! Συνέχεια τύφλα .Συνέχεια με ένα ποτήρι στο χέρι μου. Για να ξεχάσω. Μετά έβλεπα παραισθήσεις και είχα στιγμές που ζαλιζόμουνα. Την νύχτα έβλεπα οπτασίες. Ερχόσουνα χαμογελαστός για να μου πεις ότι αυτό που ζούσα δεν ήταν εφιάλτης αλλά ένα παρατεταμένο αστείου που μου είχες κάνει. Πεταγόμουνα και έτρεχα στο δωμάτιο σου .Εκεί έβλεπα το καλά στρωμένο κρεβάτι σου και την φωτογραφία σου μέσα στο μαύρο πλαίσιο και έκλαιγα. Έκλαψα πολλούς μήνες. Στέγνωσαν από τα δάκρια τα μάτια μου και η ψυχή μου.
Δεν πήγα στην δουλειά μου μήνες. Έφτασα πολύ κοντά στην τρέλα, σάλεψε το μυαλό μου. Δεν πήρα φάρμακα Η μάνα σου μου σύστησε έναν ψυχίατρο αλλά δεν πήγα .Η κατάθλιψη μου έκοψε τα πόδια και τα όνειρα .Πολλές φορές πίστευα ότι το μυαλό μου θα ανατιναχτεί και ότι ο εγκέφαλός μου βράζει. Έβγαζα από την κατάψυξη ένα παγωμένο μπουκάλι, το έβαζα στο σβέρκο μου και δεν ένιωθα τίποτα. Στο χρόνο το πήρα απόφαση ότι η ζωή συνεχίζεται. Πήγα στην δουλειά, δούλευα δύο βάρδιες και δεν ένιωθα καμία κούραση. Αδιαφορούσα για τα πάντα στο σπίτι, Το μόνο που είχε ουσία ήταν να βρεθώ στην δουλειά και να μην σκέφτομαι τίποτα..
Τώρα είμαι πιο ήρεμος. Αναφέρομαι σε σένα μόνο αν με ρωτάει κάποιος πώς είμαι. Βλέπω άλλα παιδιά που θέλουν ,σαν και εσένα να ζήσουν τώρα την στιγμή και δεν τους νοιάζει τίποτα. Που τα θέλουν όλα εδώ και τώρα!. Θέλουν να ζήσουν κάθε ημέρα σαν να είναι η τελευταία τους. Που τρέχουν χωρίς να υπολογίσουν τίποτα. Τους μαλώνω και τους λέω για σένα ! Σκοτώθηκες ενώ έτρεχες με υπερβολική ταχύτητα σε ένα δημόσιο δρόμο με αυξημένη κυκλοφορία. Έτρεχες σαν να ήσουνα ο μοναδικός αυτοκινητιστής εκεί .Έφταιγες αγόρι μου και πήρες στο λαιμό σου εμένα και την μάνα σου. Το σπίτι μας βυθίστηκε στο πένθος και έσβησε το χαμόγελο από τα χείλη μας. Τώρα που σε πήρε ο Χάρος είσαι ευχαριστημένος;

Έγραψε ο/η Ντινος / 18 Δεκεμβρίου 2008 στις 11:05 π.μ.

Ακριβώς έτσι. Δείτε κι αυτό..

http://e-methexis.gr/?page_id=23

Ελπιζω στις φετινες γιορτές να μην έχουμε τόσα θύματα..
Κρίμα και άδικο.

Καλό ταξίδι να έχεις Νίκο...

Έγραψε ο/η Αριάδνη Γερασιμίδου / 18 Ιουνίου 2009 στις 12:19 μ.μ.

Αγαπητέ Χρήστο,

δυστυχώς σήμερα σε μια αναζήτηση μου στα παλιά άρθρα μου είδα το μήνυμα σου..
Πραγματικά ανατρίχιασα... Λυπάμαι πολύ αν και καθυστερημένα για το φίλο σου. Προ 2 μηνών έχασα και εγώ τον ξάδερφο μου σε αυτοκινητιστικό και εχθές έμαθα για ένα φίλο μου πως θα μείνει τελικά παράλυτος από ένα τρακάρισμα που είχε το Σαββατοκύριακο γιατί είχε πιεί δύο μπύρες και πήρε τη μηχανή βόλτα.... :(((

Κάθε μέρα σκοτώνονται 8 άνθρωποι στην Ελλάδα. Οικογένειες καταστρέφονται...
Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ όσο μπορώ να μεταφέρω σε όλους όσους βρίσκονται γύρω μου αυτούς τους αριθμούς, μήπως τρομάξουν και φοβηθούν όπως είπες κι εσύ...

Ετοιμάζω νέο θέμα με συνέντευξη του κου Ιαβέρη, ο οποίος πραγματικά έχει αφιερώσει τα τελευταία του χρόνια για να ενημερώνει και να σώζει ανθρώπους από αυτό το εθνικό πένθος...


Έχω ξαναπει και το ξαναλέω..
"Δε γίνεται να σώσεις το κόσμο, προσπάθησε όμως να σώσεις όσους είναι γύρω σου..."

Έγραψε ο/η ... / 18 Ιουνίου 2009 στις 2:45 μ.μ.

http://www.facebook.com/reqs.php#/group.php?gid=98287305779&ref=nf

Έγραψε ο/η Άρης Ιαβέρης / 19 Ιουνίου 2009 στις 5:04 μ.μ.

Αριάδνη,πολύ ωραίο το άρθρο σου...με συγκίνησαν πολύ οι μαρτυρίες της Κας Ευγενίας Ηλιοπούλου για τον Μιχαλάκη της και του Χρήστου για το φιλαράκι του τον Γιώργο...όπως έχουμε ξανα πεί, ΟΛΟΙ ξέρουμε κάποιον παθόντα....ΠΟΤΕ μην πιστέψει κανείς οτι το τροχαίο δεν θα βρεί τον ίδιο..αλλά μόνο τους άλλους...γιατί οι ΆΛΛΟΙ είμαστε ΕΜΕΙΣ κι ΕΜΕΙΣ είμαστε οι ΆΛΛΟΙ...
Τέτοιες μαρτυρίες πρέπει να ακούγονται για να ταρακουνούν τους τυχερούς που μέχρι τώρα έχουμε γλυτώσει....
Αριάδνη συνέχισε να προσπαθείς.
Πάντα στην διάθεσή σου!


Έγραψε ο/η ΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ / 17 Νοεμβρίου 2009 στις 10:09 μ.μ.

ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΕΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙΣ ΜΙΑ ΑΠΛΗ "ΛΑΚΟΥΒΑ" (ΠΟΥ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΤΑΣ ΑΝΑ 10 ΜΕΤΡΑ) ΕΡΧΕΣΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΛΩΡΙΔΑΣ.ΑΝΤΕ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΑΥΤΟ ΠΩΣ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ!!ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΕΠΙΣΗΣ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ ΝΑ ΚΟΣΤΙΖΕΙ 7 ΦΟΡΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ!ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΘΛΙΑ Η ΔΟΜΗ ΤΟΥΣ. ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ...

Έγραψε ο/η :( / 17 Νοεμβρίου 2009 στις 2:23 μ.μ.

:((((((((

 
Τελευταία άρθρα