fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

Η Ζηλιάρα

14 Ιανουαρίου 2008 | 11:18 π.μ.

...από τη " Lili"  

«Πρόσεξες ότι η Μαρία φοράει τώρα τελευταία ότι φοράς;»
Σήκωσα αφηρημένη το κεφάλι από το περιοδικό μου, η μουσική στο βάθος δυνατή, η Μαρία στην πίστα να τραγουδάει ένα απ’ τα ακατανόητα λαϊκά που στ’ αυτιά μου ακούγονται όλα σαν θόρυβος.
Το έτος 1995, μόλις είχα γυρίσει από Αγγλία και βοηθούσα έναν φίλο που είχε πάρει σε συνεταιρισμό την περιβόητη Quinta, με το να αναλάβω το μοντέρνο πρόγραμμα στην αρχή και το κλείσιμο στο τέλος.


Μόνο που το τέλος στην Quinta ήταν στις 6 το πρωί και έτσι περνούσα τα βράδια μου κλεισμένη στην ντουλάπα που είχαμε για καμαρίνι, υπομένοντας καρτερικά τις καραγκούνες  όπως τις ονόμαζα.

Η Ελπίδα με κοίταζε, περιμένοντας μια απάντηση.
«Τι εννοείς;»
«Κάθε βράδυ, περιμένει να δει τι θα βάλεις για να βάλει τα ίδια όταν ανεβαίνουμε όλοι μαζί να πούμε το ποτ-πουρί. Δεν το πρόσεξες;»
Όχι δεν το είχα προσέξει.
Όπως δεν είχα προσέξει ότι προσπαθούσε να τραβήξει την ίδια κορώνα στο ίδιο τραγούδι που μοιραζόμασταν.

Το είχαν προσέξει άλλοι όμως και μου το είπανε.Ε και;
Ανασήκωσα τους ώμους.
Δεν με αφορούσε.

Επιτάχυνση στο 2003. Μια όμορφη κοπέλα με σταματάει στον δρόμο, για να μου πει πόσο πολύ χαίρεται την οικογένεια μου όταν μας βλέπει στο δρόμο. Με συγκίνησε η ειλικρίνεια της, η έλλειψη επιτήδευσης, η απλότητα σε μια τόσο πολύ όμορφη κοπέλα. Σύντομα γινόμαστε φίλες, έρχεται σπίτι…Λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα παρατάει την δουλειά της στην τράπεζα για να ακολουθήσει το επάγγελμα που έκανα εκείνη την περίοδο (τατουάζ), σχεδόν μετακομίζει στο σπίτι μου με τον άντρα μου και τον διεκδικεί από το παιδί.
Εκεί το πράγμα ήταν σοβαρό και με αφορούσε.
Η μητέρα μου, κάποτε μου είπε, υπάρχουν οι γυναίκες που ζηλεύουν τους άντρες τους, αλλά και οι γυναίκες που ζηλεύουν τις γυναίκες.
Ήταν από τις πιο σοφές της κουβέντες.
Σ’ όλη μου την ζωή είδα ανταγωνιστικές συμπεριφορές, πολλές φορές κεκαλυμμένες με μπόλικη ζάχαρη, γλύκα και καλούς τρόπους.

 

Υπάρχει μια μερίδα γυναικών που πάντα θέλουν αυτό που έχεις. Όχι το ίδιο, αυτό που εσύ έχεις.
Δεν χαίρονται με την δική σου επιτυχία, σκέφτονται αυτόματα το πόσο ανεπαρκής νιώθουν σε σύγκριση με το επίτευγμα /απόκτημα σου και νομίζουν ότι θα γεμίσει το κενό της προσωπικότητας τους παίρνοντας σου το. Αν το σκεφτείς, είναι λυπηρό, κολακευτικό συνάμμα και ίσως και αδιάφορο αν μερικές φορές οι ζωές όλων δεν γίνονταν κουλουβάχατα.
Και αυτό γιατί στην επαγγελματική ζωή, θα μιμηθούν, θα κλέψουν έντεχνα, πάντα με το χαμόγελο, αλλά είτε έχεις το νου σου και το βλέπεις, είτε όχι, δεν μπορείς να μπεις σε αυτήν την διαδικασία αναμέτρησης. Και δεν μπαίνεις, το πολύ πολύ να σου κλέψει την προαγωγή, την θέση, η αξία σου δεν μειώνεται και η αλήθεια αργά ή γρήγορα, φαίνεται. 
Ο μη ανταγωνιστικός άνθρωπος σκέφτεται πιο απλά.
Ο καθένας την δουλειά του. Ο καθένας το πιάτο του. Πήρες μπριζόλα κι εγώ μαρούλι; Δε πειράζει, ούτε καν το είχα προσέξει. Άλλοι δεν έχουν ούτε θέση στο τραπέζι ,ούτε να φάνε.
Τι γίνεται όμως όταν η ζήλια του αλλού, σου προκαλεί κακό; Όταν θέλει το μαρούλι σου, την θέση σου στο τραπέζι; Τον άνθρωπο σου;
Όταν είναι κοντινό σου άτομο και μπορεί να σε πληγώσει;

 

Αν είναι η αδερφή σου που ποτέ δεν χώνεψε ότι με τον ερχομό σου όλα άλλαξαν για κείνη στο σπίτι και προσπαθεί να σου πάρει ότι έχει αξία για σένα, για να αποδείξει κάτι;


Τι γίνεται αν είναι ο ίδιος  ο άντρας σου (άντε για να μην μιλήσω μόνο για γυναίκες, αν και ο τίτλος άλλο δείχνει) που σε ανταγωνίζεται και νιώθει ανεπαρκής από δικά του απωθημένα και εσωτερικά προβλήματα;

Η λύση σίγουρα δεν είναι να εμπλακείς σε αυτό τον κύκλο κακής θέλησης και ψυχικής αγωνιάς.
 Δύσκολο όμως όταν διακυβεύεται το σπίτι σου, η σχέση σου ή η δουλειά σου.

Η Σοφία, μου εξομολογείται:
«Για χρόνια ένιωθα άσχημα σε σχέση με τους άλλους γιατί ο πατέρας μου είχε παρατήσει την μάνα μου και για μένα αυτό ήταν το άλφα και το ωμέγα της ύπαρξης μου. Μισούσα τα άλλα παιδιά που γυρνούσαν σε ένα χαρούμενο ζεστό σπίτι, ένιωθα ότι με κοιτούσαν με μισό μάτι και φυσικά όλο αυτό ήταν στην φαντασία μου.

Το αποτέλεσμα όμως ήταν να προδώσω φιλίες αληθινές που δεν εκτίμησα ποτέ γι’ αυτό που ήταν. Πήγα με άντρα φίλης μου, με φίλο του άντρα μου, γενικά, ένιωθα πιο έξυπνη απ’ όλους. Τελικά ήμουν απλά η πιο κομπλεξική.»

 

Θυμάμαι κι εγώ μια περίπτωση όπου ένιωσα αρνητικά με την χαρά του άλλου.
Ο συνεργάτης μου με παράτησε για μια δουλειά. Μια δουλειά που είχαμε μαζί.
Ένιωσα προδομένη. Ένιωσα ζήλια που θα ζούσε άλλη δίπλα του αυτά που είχα ονειρευτεί για μας. Ένιωσα ότι δεν με υπολόγισε. Ένιωσα ότι δεν ήθελε να πετύχει.
Δεν ήθελα να είμαι δίπλα του, να τον στηρίξω. Θυμόμουν το «άδειασμα» που μου είχε κάνει κάθε φορά που μιλούσε  για τα σχέδια του, και ότι δεν ήμουν πλέον μέρος τους.
Ίσως έφταιγε και το γεγονός ότι πέρα από συνεργάτης μου ήταν και είναι σύντροφος μου.
Οποίος και να είναι ο λόγος, ένιωσα θυμό που με πούλησε, παραπεταμένη, ανταγωνισμό.
Κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, ένιωσα  τα αρνητικά συναισθήματα.
Ο άνθρωπος που ζηλεύει υποφέρει.
Η ζηλεύει γιατί υποφέρει;

Βυθίστηκα σε σκέψεις και θυμήθηκα….

«Ποτέ δεν πίστεψα ότι η ερωτική ζήλια είχε να κάνει με το πόσο σε αγαπάει ο άλλος αλλά με το πόσο ανασφαλής είναι.» έλεγα πιο μικρή και είχα δίκιο.
Τότε δεν ζήλευα τον σύντροφο μου. Έβλεπα με την άκρη του ματιού μου την ευχαρίστηση του όταν τον φλέρταραν, και ένιωθα ικανοποιημένη που η σχέση μας ήταν τόσο δυνατή ώστε να έχουμε την προσωπική μας ελευθέρια χωρίς να καταπατήσουμε την αφοσίωση μας.

Μπούρδες, φυσικά.
Έφαγα το κέρατο της αρκούδας.
Συνέχισα όμως να μην ζηλεύω.
Και μετά μεγάλωσα, και δεν ήμουν πάντα η πιο όμορφη- και ανακάλυψα κατόπιν εορτής ότι ήμουν και γι’ αυτό πάντα όλα ήταν εύκολα-, ανακάλυψα ότι δεν ήμουν πια αυτή που αγαπούσε / διάλεγε το πριγκιπόπουλο, σε κάποιες θέσεις εργασίας σταμάτησα να είμαι η πρώτη επιλογή, …με λίγα λόγια άρχισα να τρώω τα χαστούκια της ζωής, αυτά που σου δίνουν οι απ’ έξω όταν μεγαλώνεις λίγο. Και πέσει η «μετοχή» σου.

 

Και άρχισα να νιώθω ανασφάλειες. Όχι τόσο στον επαγγελματικό τομέα-εκεί η ηλικία είναι προσόν, λόγω εμπειρίας-αλλά στον ερωτικό τομέα.


Άρχισα να ανησυχώ για πράγματα που δεν ανησυχούσα πριν, να φοβάμαι…και αναρωτήθηκα αν οι γυναίκες, φτάνοντας στην  ηλικία των 40-50, νιώθουν άβολα μπροστά σε μια νέα δροσερή κοπέλα.


Τα βλέμματα πολλών γυναικών που συνάντησα στην ζωή μου ξαφνικά πήραν νόημα.
Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη.


Δεν υπήρξα ποτέ μικρόψυχη, δεν σύγκρινα ποτέ τον εαυτό μου, δεν θέλησα ποτέ να «δέσω» κάποιον δίπλα μου για δικό μου όφελος.
Θα άρχιζα τώρα;

                 (ο πίνακας φτιάχτηκε από τον Steven Stahlberg)


Ήταν όλα εύκολα στο παρελθόν, επειδή ήμουν πιο νέα και πιο όμορφη;
Στα δύσκολα θα μιζέριαζα, θα φθονούσα, θα υπέφερα; 

Αποφάσισα να πέσω με τα μούτρα σε μια εξίσου καλή δουλειά, για να νιώσω ότι άξιζα, αν κάτι μου έκλεψε από την άξια μου η συμπεριφορά του συντρόφου μου στα μάτια μου, δεν θα επέλεγα να το πάρω πίσω από κείνον, θα προσπαθούσα να δυναμώσω στα δικά μου μάτια, έτσι ώστε η κίνηση αυτή να είναι  ένα πταίσμα, να μην με αγγίζει. Να ανέβω ψηλά.
Η Σοφία, απομακρύνθηκε από κάποιες αρρωστημένες καταστάσεις και προσπάθησε να βρει το ποια είναι, σε τι είναι καλή, και επέλεξε έναν άνθρωπο να δημιουργήσει κάτι δικό της. Παντρεμένος μεν όταν τον γνώρισε, (μην περιμένουμε θαύματα από την μια μέρα στην άλλη)  σύντομα εκείνος χώρισε και παντρεύτηκαν το περασμένο μήνα.
Η πρώην «φίλη» μου εγκατέλειψε τον πρώην άντρα μου-συμπτωματικά(;) μόλις τον ξεπέρασα τελειωτικά, βάζοντας πλώρη για άλλα τρόπαια, άλλες επιβεβαιώσεις.
Εσύ;

Σε τι φάση βρίσκεσαι τώρα στην ζωή σου;

 

Σχετικά Άρθρα

Πειράζει που ζηλεύω ;

Ψεύτικες Σχέσεις

Ανθρώπινη επικοινωνία. Υπάρχει;

   

icon Προσθήκη Σχόλιου

Η Ζηλιάρα


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η teti / 14 Ιανουαρίου 2008 στις 3:09 μ.μ.

Mia xara.!!!

Έγραψε ο/η anna l / 23 Φεβρουαρίου 2009 στις 9:20 π.μ.

kalimera sas thelw na kanw mia erotisi. zilevw trela to agori mou exw k 8 mines mia sxesi imaste kathe mera mazi kimomaste eimai sinexeia mazi tou den xtipa pote to kinito tou alla egw niotho oti kati tha kanei einai polu oraios k egw. alla to thema einai oti einai stratiotikos k afto me fovizi polu vasika den kserw ti na kanw panta xalousa tis sxesis mou epidi fantazomoun pragmata perasame ena iperoxo savatokiriako k tin kiriaki 23.30 xtipa to kinito apo mia fili tou k kala k tis apanta den eimai monos k to klini egw trelathika malosame trela k tora eimai polu thimomeni. kamia fora nomizw oti den einai zilia alla egoismos den mporo na dexto oti kapoios tha pari afto pou exw egw akoma k ta pexnidia mou ta espaga mikri gia na min ta pari kapios alos.kserw oti den einai sosto

Έγραψε ο/η lemon_jelly / 23 Φεβρουαρίου 2009 στις 4:21 μ.μ.

....ίσως μια επίσκεψη σε έναν καλό ψυχολόγο γιατί το' χεις αφήσει ανεξέλεγκτο και έχει γίνει πάθηση.Αυτό που χρειάζεσαι είναι ιατρική συμβουλή και όχι ποικίλες γνώμες από άγνωστους!

Έγραψε ο/η maria / 24 Φεβρουαρίου 2009 στις 2:15 μ.μ.

LEMON_JELLY

asxoleisai me psuxologia? exw diavasei ta sxolia sou kai sxetika me ta kalluntika kai thn antimetwpish sou sthn periptwsh tou gianni kai an asxoleisai thelw na se rwthsw kati

Έγραψε ο/η lemon_jelly / 24 Φεβρουαρίου 2009 στις 3:32 μ.μ.

ρώτα με ....

Έγραψε ο/η maria / 25 Φεβρουαρίου 2009 στις 12:04 μ.μ.

LEMON JELLY

vasika den mou apanthses ean asxoleisai i oxi..
kai an nai, in private please..

Έγραψε ο/η lemon_jelly / 25 Φεβρουαρίου 2009 στις 12:49 μ.μ.

δεν ασκώ το επάγγελμα της ψυχολόγου αν και το έχω σπουδάσει, αν εννοείς αυτό...αν το πρόβλημά σου είναι κατά τη γνώμη σου κάτι που δεν μπορείς να χειριστείς μόνη σου καλύτερα να απευθυνθείς σε ένα επαγγελματία παρά στη δική μου άποψη που δεν με γνωρίζεις κιόλας!

Έγραψε ο/η maria / 25 Φεβρουαρίου 2009 στις 2:19 μ.μ.

xmm..den mporw na pw pws einai kapoiou eidous provlhma. Ithela apla na rwthsw kati..

Έγραψε ο/η lemon_jelly / 25 Φεβρουαρίου 2009 στις 2:45 μ.μ.

ε...ρώτα ρε κορίτσι μου αν έχει να κάνει με το θέμα "η ζηλιάρα" διαφορετικά θα μας συμμορφώσουν οι υπεύθυνοι (και με το δίκιο τους) γιατί δεν είναι ο κατάλληλος χώρος να μιλάς για προσωπικά θέματα και ήδη έχουμε πιάσει τη κουβεντούλα στο άσχετο.

Έγραψε ο/η Μαρια / 4 Μαρτίου 2015 στις 10:24 μ.μ.

Γεια σας,δυστυχως περναω και εγω μια τετοια κατασταση ζηλιας, η συναδελφος μου οτι φοραω ερχεται την επομενη μερα και φοραει τα ιδια ρουχα ή και αξεσουαρ. Επίσης θελει να εχει τον ελεγχο σε οτι κανω, αν δηλαδη μιλω στο τηλεφωνο θελει να ξερει γιατι σε ποιον και για ποιο θεμα μιλαω.Δεν φτανει αυτο, οταν μιλαω με καποιον αλλο συναδελφο πεταγεται στην μεση και δεν με αφηνει να ολοκληρωσω ή να βοηθησω εγω..αυτά είναι τα μισα απο όσα συμβαινουν καθημερινα.Τι να κάνω, πως να το αντιμετωπίσω;Ευχαριστώ!

 
Τελευταία άρθρα