fe-mail.gr

Fe-mail.gr

 

H γιαγιά σου, η μαμά μου…η αντίζηλός μου

25 Αυγούστου 2008 | 12:33 μ.μ.

...από τη " Lili

Αγγελική 34χρ.
- Δεν θα φας σοκολάτα πριν το φαγητό.
- Η γιαγιά με αφήνει
- ‘Εγώ όμως όχι !
- Εγώ θα ρωτήσω την γιαγιά μου.
Παρακολουθούσα τον γιο μου να με αψηφά κι έτρεμα από τα νεύρα μου.
Έλεγξα τον εαυτό μου λέγοντας ότι είναι η φάση που δοκιμάζει τα όριά μου και να μην χάσω την μπάλα.

- Γιαγιά, να φάω σοκολάτα ;
Η μητέρα μου είχε παρακολουθήσει όλη την σκηνή, παρ’αυτά όμως απάντησε.
- Φυσικά αγόρι μου.
Και γυρνώντας προς εμένα: « Σιγά, τι θα πάθει; Εγώ τον αφήνω.»

Είμαι εργαζόμενη και χωρισμένη. Έχω ανάγκη την βοήθεια της μητέρας μου να μου κρατήσει το παιδί. Όμως νιώθω να με υπονομεύει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που κάνει και ο πρώην σύζυγός μου. Στην προσπάθεια να είναι οι "καλοί", τους διαφεύγει ότι χαλάνε τον χαρακτήρα του παιδιού και δυσκολεύσουν την δική μου σχέση μαζί του, αφού εγώ είμαι αυτή που φωνάζει, και που τελικά κανείς δεν σέβεται.

- Τώρα τι ήταν αυτό που έκανες; σφύριξα μέσα από τα δόντια μου όταν ο μικρός πήγε να πάρει την σοκολάτα.
- Σε μεγάλωσα μια χαρά, δεν σου επιτρέπω να με κρίνεις στις αποφάσεις μου και αν δεν σου αρέσει , μην μου τον ξανά αφήσεις.
Κατάπια τα δάκρυα μπροστά στον εκβιασμό, στην σκληρότητα και κοίταξα τον γιο μου που με κοίταζε με θριαμβευτικό ύφος.
Έτρεξε στην αγκαλιά της μητέρας μου και ένιωσα να θέλω να τον πάρω από το αυτί και να μην ξαναγυρίσουμε.
 Ή να πάρω εγώ το καπελάκι μου και να μην ξαναγυρίσω.
Φυσικά μιλούσε ο θυμός.
Και η απελπισία.
Η μάνα μου, ήταν ο ανταγωνιστής μου και ο εχθρός μου.
Πάντα έτσι ήταν και με τον πατέρα μου.
Αν είχα επιλογή, δεν θα άφηνα τον μικρό μαζί της. Όμως δεν έχω κανέναν αλλον.

 

 

Σόνια 42χρ.
- Μαμά γιατί δεν πάμε ποτέ στην γιαγιά;
Γιατί της φωνάζεις;
Αναστέναξα, τι να της εξηγήσω;
Ήταν πολύ μικρή για να καταλάβει.
Είπα όμως να κάνω μια προσπάθεια.
- Γιατί δεν την συμπαθώ αγάπη μου.
- Τι είναι "συμπαθώ" ;
- Κάτι σαν την αγάπη, αλλά πιο λίγο.
Άνοιξε διάπλατα τα ματάκια της και κατάλαβα ότι έκανα γκάφα.
- Δεν αγαπάς την γιαγιά; Μα.. μα είναι μαμά σου!
- Θυμάσαι το παιδάκι που σε χτυπούσε στο σχολείο;
- Ναι.
-Το αγαπάς;
- Όχι.
- Μερικές φορές είναι δύσκολο να αγαπάς κάποιον, ναι;

Κούρνιασε κοντά μου.
- Εσύ μπορείς να την αγαπάς όμως αφού είναι καλή μαζί σου.
Δίστασε λίγο.
- Δεν την αγαπάω πολύ, μερικές φορές δεν την αγαπάω καθόλου, μου είπε σιγά.
Μου έλεγε κάτι απελευθερωμένη από την υποχρέωση;  Ή ήθελε να μου συμπαρασταθεί;

 


Ήξερα πόσο καταπιεστική είναι και μια απλή συνεύρεση με την μητέρα μου, για όλο τον κόσμο, όχι μόνο για μενα.
Δεν μπορούσα να της εξηγήσω τους λόγους της αιώνιας διαμάχης μαζί της, ότι είναι μια γυναίκα που ποτέ δεν σεβάστηκε τους άλλους.
Όταν το παιδί χτύπησε σοβαρά, δεν με ειδοποίησε, δημιουργώντας μου μια ανασφάλεια ως το προς το πόσο θα μου έπεφτε λόγος για μια σοβαρή απόφαση, που αφορούσε στην τελική, το παιδί μου.
- Δεν ήθελα να σε ανησυχήσω.
- Αν το παιδί μου έχει μια πληγή που χρειάζεται ράμματα, ΘΕΛΩ να με ανησυχήσεις.
Αν και ήξερα ότι ήταν δικαιολογία, γιατί πάνω στους καβγάδες η αλήθεια έβγαινε.
- Με θες μόνο για να σου την κρατάω, δεν μου δίνεις καθόλου λόγο στην ανατροφή της.
Το θέατρο του παραλόγου δηλαδή.
- Εννοείται ότι δεν θα σου δώσω καμία "δύναμη".
Ενστικτωδώς ένιωθα ότι μέσα της έβλεπε την κόρη μου σαν δεύτερη ευκαιρία, αφού με μένα δεν πήγε καλά . Και στο μυαλό της και στις λέξεις της ήταν ξεκάθαρο, ότι αν η δική μας σχέση δεν λειτουργεί, έφταιγα μόνο εγώ. Ήμουν περίεργη, σκάρτη.
Αν δεν ήμουν εγώ η περίεργη, θα έπρεπε να αναλογιστεί τι έκανε και ο εγωισμός της δεν το επέτρεπε.
Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις ακούγοντας πάντα το πόσο φταις για όλα.
Δύσκολο να αναπτύξεις σιγουριά και αυτοπεποίθηση ώστε αν γίνεις λειτουργικός ενήλικας.
Και το θέμα είναι ότι όταν κάποιος δεν παίρνει καμία ευθύνη για τις πράξεις του, η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Η μικρή σήκωσε το κεφάλι της, έκλαιγε.
- Μαμά, είμαι κακιά.
- Γιατί το λες αυτό αγάπη μου;
- Γιατί εγώ πόνεσα την γιαγιά. Έσπασαν τα κοκάλα της.
Όντως, πριν λίγα χρόνια η μικρή ανέβηκε πάνω στην μητέρα μου για να παίξουν και τα ήδη ραγισμένα της πλευρά ράγισαν λίγο περισσότερο.

 

Θυμάμαι την μητέρα μου να έχει αρμέξει κάθε συναίσθημα λύπης και ενοχής που μπορούσε, περιφερόμενη σαν την άδικη κατάρα, αναφέροντας συνέχεια στο παιδί ότι της έσπασε τα κοκάλα.
Αποφάσισα να μιλήσω στην μητέρα μου για το  συμβάν, όταν το παιδί κοιμήθηκε.
Δεν είχα πολλές ελπίδες να καταλάβει, αλλά προσπάθησα.
Η φωνή της ανέβηκε μια οκτάβα
  - Ψέματα, θα σου πω εγώ τι έγινε.
- Πώς ψέματα; Αφού το είχα δει με τα μάτια μου.
Και αφού το παιδί το θυμόταν ακόμα, θα πει ότι σημαδεύτηκε.
- Δεν θέλω να μάθω τι έγινε, δεν θα το παίξω διαιτητής μαμά, η ουσία είναι άλλη. Με ενδιαφέρει το παιδί.
- Μα να μην σου πω την μεριά μου;
Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου.
- Μαμά μη με βάζεις να διαλέξω, θα χάσεις κάθε φορά, ειδικά αφού δεν έχω πιάσει ποτέ το παιδί μου να λέει ψέματα.»
Όντως, το μοναδικό της ψέμα ήταν για ένα κουκλάκι που ήθελε να πάρει στο σχολείο και ακόμα το θυμόταν και μου ζητούσε συγγνώμη.
- Είναι ΨΕΥΤΡΑ, μου πέταξε στα μούτρα.
Ήταν θυμωμένη. Πόσες φορές δεν μου έκανε ακριβώς το ίδιο;
Πόσες φορές δεν την άκουσα να μιλάει για μένα έτσι σε κόσμο όταν μεγάλωνα; Σαν να ήμουν μια φίλη της.  Πόσες φορές δεν ένιωσα ανήμπορη να παλέψω και πόσο υπέφερα να ακούω πόσο σκάρτη και λάθος ήμουν πάντα εγώ, αφού εκείνη είχε το αλάθητο;
Όμως η κόρη μου δεν ήταν μόνη της.
Η μητέρα μου συνέχιζε.
- Θέλω να σε βοηθήσω γιατί ο χαρακτήρας της….
- Βοήθησε τον εαυτό σου, που δεν έχεις έναν άνθρωπο να σε αγαπά πραγματικά, και άσε το παιδάκι μου ήσυχο.
Έχω πάψει από καιρό να νιώθω τύψεις όταν της μιλάω έτσι, γιατί από μόνη της έχασε την θέση που θα έπρεπε να έχει μια μητέρα και μια γιαγιά.
Αν θα ήθελα να είναι διαφορετικά τα πράγματα;
Φυσικά!

Όμως κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο χαμένοι στα θέλω και στον εαυτό τους και έχουν τόσο  λανθασμένη εικόνα για το ποιοι είναι και γαντζώνονται στην εικόνα τους σε βαθμό να σου την επιβάλλουν με το ζόρι, που δεν έχεις άλλη λύση παρά να  ξεκόψεις.

 

Κατερίνα 30χρ
Είχα να μιλήσω στην μητέρα μου κοντά τρία τέσσερα χρόνια. Από δική της επιλογή κυρίως. Οι λόγοι ήταν σύνθετοι αλλά το μεγάλο μπαμ έγινε γιατί ποτέ δεν της κάθισε καλά που είχα καλή σχέση με τον πατέρα μου, τον οποίο μισούσε.
Τα παιδιά μου δεν την θυμούνται, και ενώ πολλές φορές μου έλειπε, δεν ήξερα και που να την βρω, αφού είχε μετακομίσει και αλλάξει το κινητό της.
Τα παιδιά μου με ρωτούσαν, που είναι η δική μου μαμά; Γιατί δεν έρχεται να τα δει.
«Δεν σε αγαπάει; Εμάς;»
Απαντήσεις που δεν ήθελα να δώσω σε τόσο μικρή και τρυφερή ηλικία.
Αναρωτιόμουν με τι καρδιά κρατιόταν μακριά από την μοναδική της κόρη, και τα εγγόνια της. ‘Οταν χώρισα με τον άντρα μου, ευτυχώς που η πεθερά μου με βοήθησε και μου τα κρατούσε γιατί δεν ξέρω κι εγώ τι θα έκανα.
Προχτές την πετύχαμε στο δρόμο.
Πάγωσα.
Μας προσπέρασε επιδεικτικά στα 3 μέτρα.
Τα παιδιά δεν την ήξεραν και τελικά ήταν ευλογία αφού είχε αυτήν την συμπεριφορά.
Η κόρη μου με ρώτησε γιατί έκλαιγα, μετά.
«Γιατί η μαμά μου πέθανε.» της είπα
Ήταν καιρός να το πάρω απόφαση, ότι αυτό ακριβώς συνέβαινε και ότι δεν είχα μητέρα.
Αν είχα ποτέ.

 

Ελεάνα 33χρ.
Εγώ και η μητέρα μου είχαμε πάντα κάποια προβλήματα όμως προσπαθούσα πάντα να τα ξεπεράσω με το χιούμορ. Δεν ήθελα να τσακωθούμε και δεν την έπαιρνα στα σοβαρά.
Πάντα περνούσε φάσεις και τις ξεπερνούσε. Έχει κάνει μαθήματα μπριτζ, βελονάκι, γλυπτικής και φωτογραφίας, έχει πάει σε σύλλογο αναρρίχησης. Η τρελά και η ζωντάνια προσωποποιημένη  και φαντάζομαι αυτό είναι καλό για εκείνη, αλλά εμένα μου έβγαζε πάντα μια αστάθεια και μια έλλειψη μονιμότητας στην ζωή μου.
Το πρόβλημα άρχισε όταν η μητέρα μου καταπιάστηκε με διάφορα βιβλία που μιλάνε για εξωγήινους, θεωρίες συνομωσίας, και δεν συμμαζεύεται. Περαστική τρέλα είναι και αυτή, μέχρι να βρει κάτι άλλο. Όμως, μέχρι να της περάσει, ο μικρός την άκουγε να μιλά στον πατέρα μου με ορθάνοιχτα μάτια, και  εγώ ένιωθα άβολα.
Αντί για παραμυθάκια το κεφάλι του γιου μου γέμιζε ιστορίες με τέρατα στα βάθη της γης,  πλοία που εξαφανίζονται στο τρίγωνο των Βερμούδων, το πείραμα της Νέας Φιλαδέλφειας, την καταστροφή του κόσμου το 2012, μηχανές που προκαλούν σεισμούς στους πάγους, αεροπλάνα που ραντίζουν, και δηλητήριο σ αυτά που τρώμε.
Να ξεκαθαρίσω ότι μπορεί κάποια πράγματα να έχουν βάση, κάποια  όχι.
Δεν είναι αυτή η ουσία.
Όμως σαν ενήλικας, το μυαλό μου μπορεί να τα αφομοιώσει και. μπορώ να διαχωρίσω και να επιλέξω τι θα πιστέψω.
Το παιδί είναι ανίκανο να κάνει αυτόν τον διαχωρισμό και λίγο καιρό μετά, όπως ήταν αναμενόμενο, άρχισαν οι εφιάλτες.
Και να βρέχει το κρεβάτι του.
Προσπάθησα να εξηγήσω στην μητέρα μου ότι δεν είναι κατάλληλες συζητήσεις για ένα παιδί και να του πει καλύτερα ένα παραμυθάκι.
Τίποτα.
Άρχισα να αραιώνω τις επισκέψεις μου στο σπίτι της όμως ο μικρός μου την ζητούσε. Είναι πολύ δεμένοι οι δυο τους. Είναι η σούπερ γιαγιά κι εγώ δουλεύω πολλές ώρες.

 

Προσπάθησα να μιλήσω στον πατέρα μου όμως μου απάντησε:
«Σώπα τώρα κι εσύ, φέρνεις την καταστροφή, αφού την ξέρεις την μαμά σου, άστη να κάνει αυτό που την ευχαριστεί.»
Μετά από λίγους μήνες δυστυχώς ο πατέρας μου πέθανε.
Η μητέρα μου ζήτησε να έρθει να μείνει μαζί μας, μόνο που δεν το ζήτησε σε μένα αλλά στον μικρό.
Εκείνος με την σειρά του κατενθουσιάστηκε στην ιδέα, αφού η γιαγιά του παίζει πολύ μαζί του.
Όμως εγώ δεν ένιωθα άνετα με την ιδέα και δεν ήξερα πώς να το χειριστώ.
Μου είχαν προτείνει μια δουλειά στο εξωτερικό και αποφάσισα να την δεχτώ, θα είχα περισσότερα χρήματα και θα έμπαινε και λίγη απόσταση μεταξύ τους.….
Μόνο που υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο.
Το παιδί δεν θέλει να με ακολουθήσει και θέλει να μείνει με την γιαγιά του.
Σαν μάνα νιώθω τελείως αναλώσιμη, και δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό που τους δένει τόσο. Δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσω το παιδί μου, όμως δεν ξέρω πώς να αντιμετωπίσω και τον θυμό του γιου μου που θέλει να μείνει με την μητέρα μου.
Σκέφτηκα ότι ίσως φταίει ο σύντροφος μου, όμως έχουν καλή σχέση.
Με πληγώνει που η μητέρα μου δεν λέει στο παιδί ότι η θέση του είναι με την μαμά του, παρά το εμψυχώνει.
Τον ονομάζει το «αντράκι της» και μου δίνει την εντύπωση ότι τον έχει βάλει στην θέση που είχε ο πατέρας μου.
Τον ταΐζει και τον φροντίζει με τον ίδιο τρόπο και νιώθω πραγματικά ανήμπορη να κάνω το παραμικρό ενώ οι καβγάδες δίνουν και παίρνουν. Πώς να κρατήσω τις ισορροπίες και να βοηθήσω το παιδί μου, χωρίς να το πληγώσω ή να υπονομεύσω την ίδια μου την μητέρα;. Πώς να διαφυλάξω την σχέση τους, βάζοντας όμως την απαραίτητη απόσταση που χρειάζεται για να είναι πιο υγιής;

 

Μαρία 27 χρ.
Η μητέρα μου πάντα είχε ένα κατιτί με τα αγόρια και τους άντρες.
Μες το μυαλό της οι δύο ρόλοι ήταν πάντα ξεχωριστοί και επιπλέον είχε την τάση να δημιουργεί ανταγωνισμούς ανάμεσα σε μένα και στα αδέλφια μου για την αγάπη της.
Της άρεσε να ασχολούμαστε μαζί της και να προσπαθούμε να την διεκδικήσουμε. Όμως σαν κορίτσι, έβγαινα πάντα χαμένη.
Λίγο πριν γεννηθεί η κόρη μου, πήγε και είπε στον αδελφό μου ότι ό,τι παιδί και να γεννούσα, πάντα θα αγαπούσε περισσότερο τον γιο του. Ο αδελφός μου το βρήκε μεγάλη χοντράδα και μου το είπε.
Εγώ απλά αναστέναξα. Η μαμά ήταν η μαμά, δεν θα άλλαζε τώρα.
Γεννήθηκε η κόρη μου και ανέπτυξαν μια πολύ καλή σχέση.
Λίγα χρόνια αργότερα γέννησα τον γιο μου και η μητέρα μου έπαθε αμόκ.
Η χαρά της και ο ενθουσιασμός της παραήταν έκδηλα και είδα την κόρη μου να απορεί και να νιώθει παραμελημένη.
Έβλεπε διαφορά στην συμπεριφορά της γιαγιάς της και προσωπικά έβλεπα να «παίζεται»η ίδια ιστορία με μένα όταν ήμουν παιδί.
Δεν ήθελα η μικρή να νιώθει ότι έχει λιγότερη αξία, γιατί πολύ απλά δεν είχε, αυτά ήταν στο μυαλό της μάνας μου, και δεν ισχύουν.
Πώς όμως να το χειριζόμουν;
Προσπάθησα να μιλήσω στην μητέρα μου που φυσικά αρνήθηκε ότι έκανε διαχωρισμό.
Έβαλε τα κλάματα.
Λίγες μέρες αργότερα η μικρή ήρθε κλαίγοντας γιατί η γιαγιά είχε θυμώσει μαζί της.
Ο λόγος;
Είχε κατηγορήσει την μικρή ότι δημιούργησε πρόβλημα στις σχέσεις μας.
‘Συγγνώμη μαμά μου.» σπάραζε το παιδί με αναφιλητά και μάταια προσπαθούσα να της πω ότι δεν είναι έτσι.
«Δεν θα σου ξαναπώ τίποτα ό,τι και να κάνει η μαμά σου.»
Μου σηκώθηκε η τρίχα.
«Θέλω η γιαγιά να με αγαπάει όπως αγαπάει τον Μάρκο. Γιατί τον αγαπώ κι εγώ αλλά μερικές φορές όταν πάμε στην γιαγιά θυμώνω μαζί του και τον τσιμπάω όταν κανείς δεν βλέπει.»
Σήκωσε τα κατακόκκινα ματάκια της και όλο απόγνωση με ρώτησε:

 

«Θα πάω στην φυλακή;;»
Αναγνώριζα την απειλή της μητέρας μου.
Πώς γίνεται μερικοί άνθρωποι να μην βλέπουν πόση ζημιά κάνουν;
Η μητέρα μου είναι γλυκιά, αγαπάει όλο τον κόσμο, είναι εξυπηρετική και πάντα με το χαμόγελο.
Όμως έχει τόσο ανάγκη η ίδια από επιβεβαίωση που νιώθω ότι «ρουφάει» στην κυριολεξία την ψυχική υγεία του παιδιού μου.
Έχω μια δύσκολη απόφαση να πάρω και πρέπει να το χειριστώ με προσοχή για να μην νιώσει το παιδί υπαίτιο.
Μακάρι τα πράγματα να ήταν διαφορετικά, όμως βλέπω την μικρή να χάνει την αυτοπεποίθηση της μέρα με την μέρα, και να ανταγωνίζεται όλο και πιο πολύ τον αδερφό της, παρουσία της μητέρας μου.
Δεν θέλω καν να της περάσει από το μυαλό ότι είναι κατώτερη για ουδέποτε λόγο, ούτε να νιώθει ζήλια, εφόσον στο σπίτι μας καταφέραμε να κρατήσουμε τις ισορροπίες.
Τα αδέλφια μου φυσικά έχουν άλλη άποψη όσον αφορά το θέμα της μαμάς, όμως οι γυναίκες τους με κοιτούν με κατανόηση.
Έχουν και αυτές το ίδιο πρόβλημα, άσχετα αν ποτέ δεν θα μου έλεγαν κάτι πολύ φανερά, από σεβασμό. Αλλά το βλέπω στα μάτια τους. Δεν χωνεύουν την μαμά που τις ανταγωνίζεται.
Νιώθω ότι πρέπει να διαλέξω τη μητέρα και τα αδέλφια μου ή το παιδί μου.
Πώς  ενεργείς όταν ξέρεις ότι θα έχεις μια ολόκληρη οικογένεια πάνω από το κεφάλι σου;
Και πώς να αγνοήσεις μια ζημιά που βλέπεις να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σου;

 Σημείωση συντάκτη:

 Λόγω της εξέλιξης των αντιδράσεων, σας παρεπέμπουμε να διαβάσετε και το κεφάλαιο ΠΕΘΕΡΑ

icon Προσθήκη Σχόλιου

H γιαγιά σου, η μαμά μου…η αντίζηλός μου


Παρακαλούμε συμπληρώστε τα πεδία που σημειώνονται με *

Τίτλος:*


E-mail:
Θα χρησιμοποιήσουμε το email σας για να σας ενημερώσουμε για ενδεχόμενες απαντήσεις στα σχόλια σας.


Σχόλιο:*


This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Γράψτε τους 3 χαρακτήρες που βλέπετε στο πλαίσιο.




Return to category

Σχόλια

Attention Παρακαλούμε τα σχόλια σας να είναι κόσμια και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο.

Έγραψε ο/η ΘΗΡΕΣΙΑ / 25 Αυγούστου 2008 στις 12:43 μ.μ.

ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ ΜΟΥ ΤΙ ΔΙΑΒΑΣΑ ΠΑΛΙ!!! ΕΧΩ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ 4 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ. ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΕ ΑΨΗΦΑ ΚΑΙ ΛΕΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ "ΟΤΙ ΠΕΙ Η ΜΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ"
ΒΕΒΑΙΑ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΛΛΑ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΕΣ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΝΕΝΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΚΥΡΙΓΜΑ ΑΛΛΑ ΟΛΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΜΑΝΑΣ ΚΟΡΗΣ ΚΑΙ ΕΠΕΚΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑ ΣΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ. ΑΝ ΑΥΤΗ Η ΣΧΕΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΓΕΝΝΗΘΟΥΝ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ...ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΜΕ ΕΝΑ ΜΑΓΙΚΟ ΡΑΒΔΑΚΙ. ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ.

Έγραψε ο/η Debbie / 25 Αυγούστου 2008 στις 12:57 μ.μ.

Δυστυχώς υπάρχουν μητέρες που δεν έχουν το μητρικό φίλτρο...
Κάπως έτσι μεγάλωσα και εγώ με μόνη επιλογή στα 17 μου να φύγω μακριά.
Επέλεξα να μην την αφήσω να με καταστρέψει ολοκληρωτικά σαν άνθρωπο.
Όμως βλέπω τα σημάδια της πάνω μου...Με τρομάζει το γεγονός ότι ίσως γίνω "εκείνη"
μια μέρα...Τόση ζημιά μου έκανε...

Δεν είναι μάνες αυτές,δεν τους αξίζουν τα παιδιά τους.Άλλες γυναίκες προσπαθούν και
δεν μπορούν να κάνουν παιδιά και οι πιό ανάξιες αποκτούν?Άδικο και κρίμα......

Έγραψε ο/η ΧΡΙΣΤΙΝΑ / 25 Αυγούστου 2008 στις 1:58 μ.μ.

Εγώ ειλικρινά ποτέ δεν είχα πρόβλημα με την μητέρα μου, παρόλο που δεν θεωρείται και από τα πιο σύγχρονα μυαλά, είναι αρκετά προοδευτική. Είναι η μοναδική που μου κρατά το παιδί για να πάω στη δουλειά. Έχει ήδη μεγαλώσει πέντε παιδιά από τα οποία μείναμε τα τέσσερα - δυστυχώς. Εδώ και πολλά χρόνια μεγαλώνει μέχρι και σήμερα εγγόνια - τα τρεια παιδιά κυρίως της αδελφής, γιατί του αδελφού μου μένουν πιο μακριά μας. Το δικό μου το παιδάκι είναι μόλις 9 μηνών. Το αγαπάει το λατρύει, το μόνο που με εκνευρίζει λίγο, είναι όταν έρχεται η ώρα να φάει ο μικρός, πρέπει οπωσδήποτε να φάει όλο το φαγητό του, να μην μείνει τίποτα. Εγώ αντιθέτως δίνω στο παιδί μου να φάει όσο θέλει εκείνο και φυσικά η μητέρα μου λέει πως δεν ξέρω να κάνω σωστά τη δουλειά μου. Δεν της δίνω σημασία, γιατί είναι και μισή γυναίκα. Εχει πολλά προβλήματα υγείας. Της έχω πολύ αδυναμία, είναι γλυκιά και αληθινή, ευαίσθητη και αυθόρμητη σε σχέση με τον πατέρα μου, που ποτέ δεν είχαμε καλές σχέσεις και φυσικά ούτε πρόκειται.
Το μόνο πρόβλημά μου είναι πως τον τελευταίο χρόνο μετακομίσαμε σε ένα σπίτι το οποίο είχε ο άντρας μου. Από κάτω μας μένει η ΠΕΘΕΡΑ μου! Δε λέω με βοηθάει με το παιδί μου, αλλά καμιά φορά έρχεται και το από την αγκαλιά μου, λες και είναι δικό της. Αστο μου λέει να ξεκουραστείς, πιες τον καφέ σου και πολλά τέτοια λόγια. Τα μεσημέρια που καμιά φορά τρώμε όλοι μαζί, ο μικρός θέλει αγκαλιές και παιχνίδια. Εκείνη αμέσως σηκώνεται από το τραπέζι, δεν τρώει και κρατάει το παιδί μέχρι να φάω εγώ. Αυτά βλέπει ο άντρας μου και άμα γίνεται κάτι με την μητέρα του και του το λέω, θυμώνει και ξυνίζει η μούρη του. Έχουν γίνει πολλά, αλλά ποτέ δεν με υποστήριξε. Φυσικά έμμεσα, δεν υποστηρίζει ούτε εκείνη. Ο μικρός μου έχει μάθει αγκαλιές και όποτε εκείνη είναι στη δουλειά, αναγκάζομαι να τον κρατώ αγκαλιά και να μην μπορώ να κάνω τίποτα στο σπίτι. Μόλις τον αφήνω κάτω κλαίει και φυσικά και εγώ τον λυπάμαι και τον παίρνω αμέσως αγκαλιά. Είναι διπρόσωπη και πονηρή, αλλά τι να κάνω αφού έπρεπε να μείνουμε εκεί, μιας και είμασταν στο ενοίκιο και εννοείτε πως το σπίτι που μένουμε τώρα πλέον θα γραφτεί στο παιδί μου - το πρώτο τους εγγόνι - όπως μας υποσχέθηκαν άλλωστε. Ελπίζω να με βοηθήσει ο Θεός και να με εξοπλίσει με μπόλικη υπομονή. Μακάρι ο άντρας μου να είχε πιο ανοιχτά τα μάτια του να έβλεπε πολλά καθημερινά λαθη της, αλλά που - αυτός κοιμάται όρθιος.

Έγραψε ο/η lili / 25 Αυγούστου 2008 στις 2:03 μ.μ.

Debbie, διακρίνω μια πίκρα, και η αλήθεια είναι οτι σε πολλά μοιάζουμε στις μαμάδες μας γιατι δεν ειχαμε αλλο προτυπο (πχ μια φωνακλού μητέρα πιθανον να βγάλει φωνακλού κόρη γιατι το παιδι μαθαίνει από μικρό να αντιμετωπίζει το στρες εκφραζοντας το με φωνές....και ετσι να διαιωνιστει ο κύκλος όσο και να προσπαθήσει η δευτερη γενια, συνειδητά, να μην φωνάξει...)
Το να λες οτι δεν τους αξίζουν τα παιδιά τους ήταν η αιτία που θελησα να μπω και να σου γραψω.
ΟΙ άνθρωποι ειναι γεματοι ελλατωματα, φόβους και τραυματα.
Η γεννηση ενος παιδιού δεν τους δίνει δεύτερη ευκαιρία, δεν τους μεταμορφώνει, δεν τους εξαλείφει την ανθρώπινη υπόσταση τους και δεν τους αγιοποιεί.
Ενας βλακας θα συνεχίσει να είναι βλακας, μια υστερική το ίδιο.

Το να λέμε οτι δεν αξίζει καποιος να εχει παιδί επειδη έχει ελλατώματα είναι εξίσου σκληρό με το να λέμε παραδείγματος χάρη,οτι οι άνθρωποι που δεν μπορούν να κανουν παιδιά είναι επειδη εχουν σκάρτα γονίδια και είναι ο τροπος της φύσης να μην βγαίνουν "αρρωστα" παιδιά. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αυτή την θεωρία, όμως είναι σκληρό να την ακούς ακόμα και αν δεν την πιστεέυεις.
Το να λέμε οτι καποιοι δεν αξίζουν τα παιδιά τους είναι εξίσου σκληρο γιατι και ο πιο ελλατωματικός γονιός ξενυχτα πάνω από το παιδι του όταν είναι αρρωστο, δουλεύει για να του προσφερει ενα πιάτο φαγητο, ενα σχολείο , ενα παιχνίδι, στερειται βασικές ελευθερίες και έχει μεγάλη ευθύνη...Ποιος μπορεί να κρίνει την σχέση τους;
Μόνο το παιδι το ίδιο, όλοι οι άλλοι περιττεύουμε.
Δεν υπάρχουν νόρμες, δεν υπάρχουν εγχειρίδια, ο καθένας κανει ότι καλύτερο μπορεί, αποφευγωντας όσο μπορεί τα λαθη που έκαναν οι δικοί του πάνω του.


Έγραψα το άρθρο γιατι με την αυξηση των διαζυγίων κυρίως, τα παιδιά έχουν περισσότερη επαφη με την προηγούμενη γενιά, μια γενιά που ακόμα δεν έιχε την ισότητα των δύο φυλών, μια γενιά με άλλα μυαλά και μια γενιά που δεν έχει την ευθύνη του γονιού( είναι εύκολο να είσαι ο "καλός" στα ματια του εγγονιού.)
Το έγραψα γιατι με προβληματισε το πόσο πολύ δυσκολεύουν το έργο των γονιών αντί να βοηθησουν και ποσο τελικα η μητρότητα(και η πατρότητα σε καποιο βαθμό) τελικα βιώνεται σαν κάτι ευχάριστο η δυσαρεστο.

Υπαρχουν άνθρωποι γύρω μας που δεν μπορουν να βασιστούν πουθενα.
Και είναι "φυλακισμενοι".

Ήθελα με αυτό το άρθρο να επικεντρωθούμε σε αυτους και να νιώσουν την στηριξή μας.
Οχι να επικεντρωθούμε στην παλαιοτερη γενια και να κατηγορήσουμε.
Δεν βγαίενι τιποτα θετικό από αυτό, ίσως μόνο ένα αναγκαίο ξέσπασμα για τα δικα μας παράπονα.

Δεν κάνω κύρηγμα μην παρεξηγηθώ...απλα το σχόλιο σου μου έδωσε το έναυσμα να πω την δική μου άποψη επι του θέματος αφού γράφοντας το αρθρο προβληματιστηκα,αλλά δεν χωρούσε η προσωπική μου άποψη πουθενα.
Δημοσιογραφία σημαίνει γραφω γεγονότα -ίσως με βιωματικα στοιχεία- χωρίς να καθοδηγω η να εκφράζω την απόψη μου(δεν ενδιαφέρει κανεναν). Ο αναγνώστης αναγνωρίζει δικά του πράγματα ή αφομοιώνει τις πληροφορίες και βγαζει τα δικα΄του συμπεράσματα.
Οπότε χαίρομαι που μπόρεσα να πω εδω τις σκέψεις μου.

Έγραψε ο/η ΒΕΝΕΤΣΙΑΝΑ / 25 Αυγούστου 2008 στις 4:11 μ.μ.

Ax αυτή η ανάγκη που έχουμε να μας κρατάει το παιδί η μητέρα μας! Μας αναγκάζει να νιώθουμε υπόχρεωση και κατασυνέπεια την ενοχή ότι πρέπει να ανταποδώσουμε καθώς δεν πρέπει να φανούμε αχάριστες! Η δική μου με μεγάλωσε με μεγάλη υπερπροστασία με αποτέλεσμα να πνιγώ από αγάπη και να θέλω να φύγω μακρία από το σπίτι μου (πανελλήνιες έδωσα ακριβώς γιαυτό το λόγο). Μετά το θάνατο του πατέρα μου αγκιστρώθηκε πάνω μου, έγινε αυτή το παιδί και εγώ η μάνα.Αντιλαμβανόμουνα τους ψυχολογικούς εκβιασμούς αλλά έκανα το λάθος (ακόμα το κάνω) να κάνω πως δεν ακούω για να αποφύγω τις συγκρούσεις.
Η μεγαλύτερη υποχώρηση που έχω κάνει στη ζωή μου είναι που τελικά έμεινα μετά το γάμο μου στο πατρικό μου, στην αρχή με αυτή μέσα στο σπίτι. Τώρα μένει σε δικό της χώρο στον κάτω όροφο του σπιτιού. Χάρη στον άντρα μου συνηδειτοποίησα ότι είχα γίνει ένα στρατιωτάκι που υπάκουε τις εντολές καθώς είχα πειστεί ότι δεν ήμουν ικανή και χρειαζόμουν οπωσδήποτε την βοηθειά της.
Για να μην κουράζω με τη φλυαρία μου, η κατάσταση έχει αλλάξει προς το καλύτερο από τότε που το παιδί το κρατάει η πεθερά μου και από τότε που έχουμε "αποστάσεις ασφαλείας". "Μακρυά και αγαπημένοι"

Έγραψε ο/η δήμητρα / 25 Αυγούστου 2008 στις 6:28 μ.μ.

είμαι 30 ετών και είμαι η εγγονή λάτρευα τη συγχωρεμένη τη γιαγιά μου, αλλά όχι γιατί με καλόπιανε αλλά γιατί σε πολλά είχε δίκιο. η μητέρα μου κοντά στα 60 ο πατέρας μου μας άφησε όταν ήμουν 4 ετών και εκ τότε η μαμά μου έχει ξεφύγει μισεί τους άντρες και μ αγαπάει παθολογικά δεν μ αφήνει να βγαίνω από το σπίτι γιατί λέει ότι θα με σκοτώσουν....οπότε όσο ζούσε η γιαγιά μου ήταν όασή μου

Έγραψε ο/η FANI / 26 Αυγούστου 2008 στις 8:57 π.μ.

ΕΓΩ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΤΥΧΕΡΗ ΟΥΤΕ ΩΣ ΜΙΚΡΗ ΟΥΤΕ ΩΣ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΡΗ. ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ 14 ΧΡΟΝΩΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΗ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΜΑΜΑ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗ ΜΠΑΛΑ. ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ. ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΥΕΙ, ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΚΑΚΟ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΚΑΛΟ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΓΕΙΡΙΣΣΑ. Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΘΕΡΜΙΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΙΠΑΡΩΝ. Ο ΓΙΟΚΑΣ ΤΗΣ ΗΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ. ΑΡΧΙΣΕ ΤΙΣ ΤΡΕΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΑΜΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ. Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΕΛΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ. ΑΥΤΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΗΤΑΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΗ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΕΔΙΝΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΧΑΛΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ, ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ. Ο ΓΙΟΚΑΣ ΤΗΣ ΤΗΝ ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΤΗ ΕΧΕΙ Χ.......Η. ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΑΚΟΥΕΙ Η ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙ-ΣΠΑΝΙΩΣ-ΠΕΤΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΤΗΣ. ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑ ΚΙ ΕΓΩ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ-ΧΩΡΙΣΜΕΝΗ ΤΟΤΕ ΜΕ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΣΥΖΥΓΟ- ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΛΑΒΑ ΜΟΝΟ ΚΑΤΟΠΙΝ ΠΙΕΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣ ΕΚΕΙΝΗ. ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΧΑΜΕΝΗ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕ ΚΑΚΕΣ ΘΕΡΜΙΔΕΣ -ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ, ΠΑΓΩΤΑ,ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΑ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΑΙΖΕΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΟΙ ΡΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΒΟΗΘΕΙΑ. Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΧΕΙ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΕΔΩ ΚΑΙ 8 ΧΡΟΝΙΑ- ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ ΓΡΗΓΟΡΑ- ΕΚΕΙΝΗ ΕΧΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΗ. ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΟ . Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΛΛΑ ΜΑΛΟΝ ΑΠΟ ΦΟΒΟ. ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΤΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΜΟΝΗ ΤΗΣ, ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ. ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΚΙ ΟΧΙ ΕΚΕΙΝΗ Μ ΑΥΤΑ. Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΤΗ ΑΓΑΠΑΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΩΡΕΣ ΜΑΖΙ. Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΨΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ,ΤΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ. Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ΑΛΛΑ ΒΛΕΠΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ ΜΕΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΜΑΣ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ.............

Έγραψε ο/η ΜΙΝΑ / 26 Αυγούστου 2008 στις 11:09 π.μ.

ΕΧΩ ΣΟΚΑΡΙΣΤΗ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ. ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΤΥΡΑΝΟΥΝ ΕΤΣΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΔΥΣΤΗΧΩΣ Η ΕΥΤΗΧΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΝΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΞΑΝΑΚΟΥΣΗ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΜΑΣ ΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΟΥΤΕ ΞΑΝΑ ΖΗΣΕΙ ΓΙΑΥΤΟ ΕΧΩ ΣΟΚΑΡΙΣΤΗ ΛΙΓΑΚΙ.
ΕΓΩ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΕΙΜΑΙ ΠΟΥ ΕΧΩ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΕ {Π-Ε-Θ-Ε-Ρ-Α} ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΔΙΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΘΑ ΜΠΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΕΧΩ ΕΠΙΣΚΕΠΤΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΑ.
ΕΥΧΟΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΣΑΣ ΥΠΟΜΟΝΗ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΑΙ ΟΤΙ ΡΟΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ. ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ;;;
ΝΑΙ!
ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΟΜΩΣ ΘΑ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ. ΕΚΤΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΛΥΠΗΘΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑΛΕΠΩΡΙΣΟΥΝ.

Έγραψε ο/η ΘΗΡΕΣΙΑ / 26 Αυγούστου 2008 στις 12:50 μ.μ.

ΑΓΑΠΗΤΗ ΜΙΝΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ ΜΕ ΣΟΚΑΡΙΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ!! ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΝΝΟΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ.ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΑΝ ΠΑΡΑΚΑΛΑΜΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΑΣ. ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΕΙ ΠΡΩΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΗΣ. ΑΦΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΕΣΥ ΕΤΣΙ ΤΗΝ ΠΕΘΕΡΑ Η ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΣΟΥ ΤΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΘΑ ΜΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ ΑΡΓΟΤΕΡΑ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ .ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΤΟΝΟ ΥΦΟΣ ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΙΤΕ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕΒΑΣΤΟΙ ΑΠΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΩΣ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙΑ ΚΑΙ ΤΣΑΜΠΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΜΕ ΧΙΛΙΕΣ ΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ.ΔΕ ΛΕΩ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΠΟΥ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΥΣΚΟΛΑ. ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΥΣΕΙΣ ΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΤΙΣ ΔΩΣΟΥΜΕ. ΜΗΝ ΠΤΟΕΙΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ, ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΜΑΣ.

Έγραψε ο/η ΧΡΙΣΤΙΝΑ / 26 Αυγούστου 2008 στις 1:01 μ.μ.

ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΩ ΜΕ ΤΗΝ ΘΗΡΕΣΙΑ. ΟΛΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥΣ. ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΧΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ ΠΑΝΤΑ, ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ, ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΟΥΛΕΥΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ, ΠΑΩ ΣΠΙΤΙ ΣΤΙΣ 6.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ. ΟΠΟΤΕ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΝΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΙ, ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΝΑ ΜΑΣ ΕΙΤΕ Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΑΣ ΕΙΤΕ ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟΣ.

Έγραψε ο/η ILIAXTIDA / 27 Αυγούστου 2008 στις 2:24 μ.μ.

Ε, δεν είναι δυνατόν! Συγνώμη βρε κορίτσια - και ειδικά ρωτάω την ΧΡΙΣΤΙΝΑ - έπειδή δηλαδή η πεθερά σου σου κάνει μερικές δουλειές στο σπίτι της δίνεις το "ακαταλόγιστο"? Και δεν πας να πάρεις μια γυναίκα να σε βοηθάει για 1-2 ώρες τη μέρα? Δηλαδή πως το λέτε? Για μια βοήθεια θα είμαι ανεκτική ώστε να την αφήσω να μου κάνει έλεγχο? Τί άλλο θα ακούσουμε Θεέ μου?! Και μάλιστα ήθελα στο πρώτο σου σχόλιο να σου πω πόσο πολύ σε καταλαβαίνω γιατί κι εμένα η πεθερά μου μου κάνει ακριβώς τα ίδια και μένουμε και μακριά! Φαντάσου! Σαφώς βέβαια δεν θα συμφωνήσω με τη Μίνα, κάθε άλλο! Είναι όμως βρε κορίτσια πολύ ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟ να έχεις δίπλα σου κάποιον είτε μάνα είτε πεθερά να σε ΑΚΥΡΩΝΕΙ και μάλιστα μπροστά στο ίδιο σου το παιδάκι! Εσύ να λες "έτσι" κι εκείνη να λέει "γιουβέτσι"!! Εσύ να είσαι η κακή της παρέας κι εκείνη να σου λέει ότι μπορεί και να το αγαπάει πιο πολύ από σε΄να που είσαι Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ (!) υπενθυμίζοντας την παροιμία : "του παιδιού μου το παιδί, 2 φορές παιδί μου είναι"!!!! Άντε τώρα εσύ μετά να δείξεις στο παιδί σου ότι πρέπει να ακολουθήσει το "δρόμο" που λες εσύ!

Έγραψε ο/η χριστινα / 27 Αυγούστου 2008 στις 2:38 μ.μ.

θέλω να ρωτήσω την ηλιαχτίδα τι θα έκανε στη θέση μου. από την στιγμή που και ο άντρας δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στα καθημερινά ΄΄κατορθώματα΄΄ της - εγώ τι πρέπει να κάνω?

Έγραψε ο/η ΜΙΝΑ / 28 Αυγούστου 2008 στις 9:24 π.μ.

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!! ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΝ ΣΑΣ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΑΛΛΟ ΕΝΩΣΟΥΣΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΑΙ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΜΑΣ ΛΥΠΗΘΕΙ Ο ΘΕΟΣ, ΕΝΝΟΟΥΣΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΚΑΤΑΚΟΙΤΑ, ΝΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΟΥΝ ΒΑΡΙΑ Π.Χ. ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΕΚΕΣΑΙ. ΑΥΤΟ ΕΝΝΟΟΥΣΑ, ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΥΛΟ ΠΡΑΓΜΑ.
ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΕΣΑΣ ΑΠΟΤΙ ΔΙΑΒΑΖΩ ΣΑΣ ΒΟΗΘΟΥΝ ΟΙ ΠΕΘΕΡΕΣ ΣΑΣ ΕΓΩ ΣΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΚΑΝΟΥΜΕ , ΠΩΣ ΤΟ ΦΤΑΧΝΟΥΜΕ ΤΑ ΕΠΙΠΛΑ ΤΙΠΟΤΑ , ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΧΩΡΙΟ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΑΚΡΙΑ ΤΗΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ, ΕΞΑΛΟΥ ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ 56 ΧΡΟΝΩΝ (ΧΗΡΑ), ΔΗΛΩΝΗ ΟΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΙΣ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΝΑ ΜΕΝΕΙ, ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΗ. ΕΧΩ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΑΚΟΜΗ ΑΠΟΡΡΟ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΛΕΩ ΟΤΙ ΑΝ ΜΟΥ ΑΡΡΩΣΤΗΣΗ Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ Η 15 ΜΕΡΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗ ΠΡΟΣΕΧΩ (ΓΙΑΤΙ Η ΚΟΡΗ ΔΕΝ ΠΟΛΥ ΔΙΝΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟ ΧΩΡΙΟ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΡΩΤΑ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ), ΑΥΤΟ ΕΝΝΟΩ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΑΥΤΗ ΤΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ;;;;;; ΟΥΤΕ ΓΑΜΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΗ ΤΩΡΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΕΦΤΑ, ΟΤΙ ΘΕΛΩ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΜΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΤΑ ΠΕΡΝΟΥΝ Η ΠΕΘΕΡΕΣ ΔΟΥΛΕΥΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΖΕΥΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΝΩ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΣΕ 2 ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΧΡΕΕΙ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΑ ΧΡΕΕΙ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΜΑ ΤΟΥ ΔΕΗ , ΝΕΡΟ, ΨΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΝΑ ΚΛΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΩΤΑ ΕΔΙΝΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΡΩΤΟΥΜΕ ΕΜΕΝΑ ΑΝ ΘΕΛΩ , ΑΛΛΑ ΕΥΤΗΧΩΣ ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΕΙΔΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΚΟΨΕ ΑΥΤΑ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΗΣ ΜΑΜΑ ΤΟΥ ΟΤΙ ΘΑ ΦΥΓΗ ΛΙΓΑ ΜΕΤΡΑ ΜΑΚΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΧΑΣΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ , ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΑΥΤΟ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΕΗ, ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ , ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΠΛΑΚΑΚΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΦΟΥ ΘΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΓΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΛΙΓΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΑΙ ΓΙΑΥΤΗΝ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΠΟΘΗΚΗ, ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕ ΤΟ ΚΟΡΟΪΔΟ. ΤΩΡΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΛΕΩ ΚΑΤΙ ΑΔΙΚΟ;;; ΠΟΥ ΛΕΩ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ, ΝΑ ΜΑΣ ΛΥΠΗΘΕΙ Ο ΘΕΟΣ. ΑΛΛΑ ΑΝ ΕΙΧΑ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΑΣ ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΘΑ ΤΗΝ ΗΘΕΛΑ , ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΤΟ ΚΟΙΤΑΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΟ ΠΟΛΥ ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΤΑΘΜΗ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ, ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΤΡΑΒΗΞΗ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ 23 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΤΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΜΕΝΩ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ.ΑΛΛΑ ΑΜΑ ΤΡΑΒΟΥΣΑΤΕ ΟΤΙ ΤΡΑΒΑΩ ΘΑ ΛΕΓΑΤΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΟ ΚΑΚΟ ΟΥΤΕ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ , ΕΙΜΑΙ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΝΩ (ΖΩΔΙΟ ΚΑΡΚΙΝΟ)ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΚΙΟΛΑΣ. ΓΙΑΥΤΟ ΜΕ ΚΑΒΑΛΑΝΕ.ΓΙΑΥΤΟ ΕΙΠΑ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΗΝ ΠΑΘΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΜΕΙΝΗ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ. ΓΙΑΥΤΟ ΕΙΠΑ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΑΤΕ.

Έγραψε ο/η ILIAXTIDA / 28 Αυγούστου 2008 στις 9:47 π.μ.

Απαντώ στην Χριστίνα: Μην περιμένεις βρε κοπέλα μου από κανέναν να σου υποδείξει τί θα κάνεις! Μόνη σου θα προσπαθήσεις να βρεις μια λύση στο πρόβλημά σου! Εγώ το μόνο που θα σου πω είναι να μην έχεις αυτόν τον πεσιμισμό και να μην "κρύβεσαι" π΄θισ από τα γεγονότα του τύπου δεν έχω άλλη επιλογή γι αυτό και τα "καταπίνω"!

Οσο για σένα Μίνα μου: καλύτερα να μην μιλάς έτσι, γιατί δεν γνωρίζεις κι εμείς η καθεμιά με τη σειρά της τί έχουμε περάσει με τις πεθερές μας! Εμένα καλε η πεθερά μου όταν το μωρό μου ήταν 2 μηνών κι εγώ έτυχε να αρρώστησω με βαριά και άγρια γρίπη, μου έλεγε να μην κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι με μάσκα (ξέρεις εκείνη τη χάρτινη που πουλάνε τα φαρμακεία για τα μικρόβια) για να μην κάνω λέει το μωρό μυγιάγγιχτο! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ ΣΑΣ ΛΕΩ!!! Ακόμα και τώρα που ο μικρούλης μου είναι 19 μηνών και τρώει στις 6:00 το απόγευμα την κρεμούλα ή το γιαουρτάκι του, μου τον ζητάει στις 6:30 να τον πάει στη θάλασσα γιατί λέει έτσι κι αλλιώς αυτό που έφαγε δεν ήταν και πολύ "βαρύ" για το στομαχάκι του! Κοντεύει να κινδυνεύει και η σωματική ακεραιότητα του παιδιού μου καταλαβαινετε?
Εγώ πάντως τα θέματα τα χειρίζομαι αλλιώς! Πρώτον και κύριον της μιλάω στον πληθυντικό για να κρατώ τις αποστάσεις! Και...Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ!!!! ΟΥΤΕ ΠΑΩ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ! Γιατί και ο "αγαπητός" μου όποτε του πω κάτι για τη μανούλα του έχει τη δικαιολογία πάνω πάνω...οπότε κι εγώ αραίωσα για τα καλα! Εκείνος πηγαίνει όποτε θέλει αλλά εγώ ... όλο τάχα μου συμβαίνει κάτι ή έχω καπου να πάω και δεν μπορώ να πάω! Κι έτσι ούτε συγχύζομαι ούτε τίποτα!

Έγραψε ο/η χριστινα / 28 Αυγούστου 2008 στις 9:54 π.μ.

ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΜΙΝΑ, ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ! ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΑ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ. ΑΝ ΕΒΛΕΠΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ ή ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ - ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΤΗΝ ΕΚΑΝΑ ΄΄ΑΛΕΚΟΣ΄΄. ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ ΤΙ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΡΕ ΜΙΝΑ? ΤΙ ΑΠΟΨΗ ΕΧΟΥΝ? ΠΑΝΤΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΠΑΙΔΙ - ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΔΕΙ - ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΓΑΜΟ - ΕΓΩ ΤΟ ΒΡΙΣΚΩ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΑΥΤΟ. ΚΑΛΑ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΣΟΥ ΤΙ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΤΟΥ? ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ ΣΤΑ ΒΑΣΑΝΑ. ΕΓΩ ΕΧΩ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙ 2 ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΑΜΟ. Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΠΕΘΕΡΑ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΣ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕ ΜΕ ΤΟΝ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΗΣ. ΔΗΛΑΔΗ ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΛΕΝΕ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕ ΧΑΡΑ. ΑΣΤΑ ΝΑ ΠΑΝΕ. ΤΗΝ ΣΙΧΑΘΗΚΑ ΤΗΝ ΚΩΛΟΓΡΙΑ. ΤΕΛΣΟΠΑΝΤΩΝ, ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ - ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Ο ΓΑΜΟΣ ΣΟΥ. ΚΑΙ ΑΜΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΚΙ - ΑΣΤΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΜΕΤΑ. ΣΥΖΗΤΗΣΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΟΥ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΚΑΙ ΑΓΑΠΑΣ. ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΣΤΙΡΗΞΟΥΝ. ΑΛΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΜΙΛΗΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΣΟΥ - ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΟΥ.

Έγραψε ο/η χριστινα / 28 Αυγούστου 2008 στις 10:12 π.μ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ: ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ - ΑΛΛΑ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΒΟΥΛΩΝΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΣΥΖΗΓΟΥ ΜΟΥ. ΑΚΟΥ ΝΑ ΔΕΙΣ, ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΒΑΖΩ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΙΣΜΑΤΑΚΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΑΩ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕΙ. ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ: ΤΙ ΕΒΓΑΛΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΦΑΓΗΤΟ? ΤΗΣ ΛΕΩ ΕΓΩ ΤΟ ΤΑΔΕ ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΑΥΤΗ: ΚΑΛΑ, ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΦΤΙΑΞΩ ΕΓΩ? ΤΙ ΩΡΑ ΘΑ ΤΟ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΕΣΥ ΑΦΟΥ ΕΡΧΕΣΑΙ ΑΡΓΑ. Ε, ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΑ ΤΗΣ ΠΕΙΣ ΡΕ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ? ΤΗΣ ΕΙΠΑ ΕΝΤΑΞΕΙ ΑΝΕΒΑ ΚΑΙ ΠΑΡΤΟ ΝΑ ΤΟ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΕΣΥ ή ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΜΗΝΑ ΒΑΠΤΙΣΩ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΜΟΥ. ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΟΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ. ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΑΛΙ ΣΗΜΕΡΑ: ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΘΑΡΙΣΩ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ? ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΩ: ΜΗ ΣΕ ΚΟΥΡΑΖΩ, ΘΑ ΒΡΩ ΕΓΩ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΠΛΥΝΩ. ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ: Ε, ΠΟΤΕ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ - ΑΣΤΑ ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΕΓΩ ΣΗΜΕΡΑ. ΤΩΡΑ ΕΓΩ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΩ? ΤΗΣ ΕΙΠΑ ΕΝΤΑΞΕΙ ΟΠΩΣ ΘΕΣ. ΕΣΥ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΕ ΘΑ ΤΗΣ ΕΛΕΓΕΣ?

Έγραψε ο/η ΜΙΝΑ / 28 Αυγούστου 2008 στις 12:14 μ.μ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑ: ΚΟΠΕΛΙΑ ΜΟΥ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙΠΟΤΑ ΤΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΩ ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΩ. ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΕΙΜΑΙ ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΟΜΑΙ ΕΥΚΟΛΑ. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΝΕΣΩ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ.
ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΜΕ ΠΗΡΕ ΚΑΙ ΦΥΓΑΜΕ ΤΑ ΕΙΧΑΜΕ 4 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΝ ΗΞΕΡΑ ΚΑΤΙ, ΑΦΗΣΑ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΦΥΓΑ, ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΟΥ ΞΑΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ Η ΝΑ ΑΛΛΑΞΗ ΟΙ ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ. ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΗΘΕΛΑΝ ΓΙΑΤΙ ΕΜΠΑΙΝΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΛΕΓΑΝ ΟΤΙ ΗΘΕΛΑΝ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ. ΟΜΩΣ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ Ο ΓΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΑΜΠΡΟΣ ΜΑΣ. ΣΑΣ ΠΛΗΡΩΦΟΡΟ ΟΤΙ ΤΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΗΓΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΜΙΣΟ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ. ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΣΚΕΛΕΤΟ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ ΚΥΡΙΑΚΕΣ 60 ΧΡΟΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΦΡΑΓΜΑ, ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΚΟΜΑ.ΜΕ ΕΧΕΙ ΒΟΗΘΗΣΗ ΠΟΛΥ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 10000 ΕΥΡΩ. ΣΕ ΑΝΤΑΛΑΓΜΑ ΤΙΠΟΤΑ. ΕΠΙΠΛΑ, ΠΑΙΔΙΚΑ, ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ ΠΟΛΥΦΩΤΑ, ΟΛΑ ΑΥΤΟΣ,ΕΧΤΙΣΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΚΑΚΗ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΑΜΕ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΧΤΙΖΟΥΝ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΟΝΟΥΣΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΚΑΝΕ ΚΡΥΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΗΛΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΦΛΕΒΑΡΗΣ ΜΗΝΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΚΡΥΟ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΕΚΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΗ ΣΧΟΛΑΓΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟΥΠΙ 4 Η ΩΡΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΗ ΕΤΡΕΧΕ ΝΑ ΧΤΙΣΕΙ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΝΕΤΑΙ;;;;. Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΔΟΥΛΕΥΑ ΚΑΙ ΕΤΡΕΧΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΦΕ, ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΠΙΤΑΡΑΚΙΑ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΨΕΙ ΓΙΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΑΝ. ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΟΥ ΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΠΑΡΩ ΕΝΑ ΠΑΚΕΤΟ ΚΑΦΕ Η ΖΑΧΑΡΗ ΠΟΥ ΤΑ ΕΒΑΖΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ. ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΔΟΥΛΕΥΑ ΠΗΓΕ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΚΑΙ ΕΦΤΙΑΞΕ 2 ΚΑΦΕΔΕΣ ΝΑ ΤΙΣ ΠΑΕΙ ΣΤΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΑΚΕΤΟ ΚΑΦΕ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΦΤΙΑΞΕ 2 ΚΑΦΕΔΕΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΝΕΙΣ ΓΙΑ 2 ΚΑΦΕΔΕΣ.ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΦΤΙΑΞΕΙ 1000 Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΙΣ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΕΝΑ ΠΑΚΕΤΟ.
Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑΤΙ Η ΜΑΜΑ ΤΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ. ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ. ΤΟΥ ΤΑ ΛΕΩ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΝΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΥΠΟΜΟΝΗ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΑΚΑΤΕΒΕΤΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ.

Έγραψε ο/η ΒΕΝΕΤΣΙΑΝΑ / 28 Αυγούστου 2008 στις 12:32 μ.μ.

Πω πω κορίτσια, πόσο εύκολα γύρισε η κουβέντα από τις μαμάδες μας στις πεθερές μας! εγώ δόξα το θεό η πεθερά που έχω είναι πραγματικά καλή και βοηθάει όσο μπορεί. Να σας πω όμως για την πρώην μου: ημουν αραβωνιασμένη 3 χρόνια. Άκουγα από τον πρώην συνέχεια την αττάκα: "η μάνα μου είναι όλα τα λεφτά" αλλά το ερμηνεύα ως ένδειξη αγάπης. Με πολύ μεθοδικότητα χωνότανε στον τρόπο ζωής μας και τον επηρέαζε πάρα πολύ. Πχ ενώ συζητούσαμε και πέρναμε κάποιες αποφάσεις μετά από λίγες μέρες, όταν επανερχόταν το θέμα, η γνώμη του ήταν διαφορετική. Κάποια στιγμή έφτασε η ώρα να αποφασίσουμε πότε θα γίνει ο γάμος, που θα μείνουμε κλπ. Εννοείται ότι οι αρχικές αποφάσεις άλλαξαν με τον κλασικό τρόπο. Ο πρώην ήθελε να αγοράσουμε σπίτι (ήθελε να αγοράσει έτσι και αλλιώς πριν με γνωρίσει). Εννοείται ότι οι αποφάσεις άλλαξαν μετά! Το δάνειο θα ήταν πολύ μεγάλο μιας και ήθελε μεζονέτα.ΟΜΩΣ: ο "κύριος" δεν είχε εγγυήσεις προς την τράπεζα για τέτοιο ποσό διοτι ναι μεν κάποιο μέρος της περιουσίας ήταν στην υψηλή κυριότητα του, οι επικαρπίες όμως ήταν των γονιών του! Εγώ αντίθετα είχα κληρονομίσει από τον πατέρα μου ένα σπίτι στο οποίο έμενε η μητέρα μου.Όταν του είπα ότι δεν θα συμμετάσχω σε τόσο μεγάλο δάνειο γιατί η τράπεζα θα μου υποθήκευε το σπίτι και δεν θα επέτρεπα να ρισκάρει η μητέρα μου να την πετάξει η τράπεζα έξω στα γεράματα της..... μετά από μερικές μέρες μου είπε..... τότε θα μου πληρώνεις ενοικιο!! στην αρχή το πήρα για αστείο αλλά όταν τον ξαναρώτησα η απάντηση: "θα έχω πάρει εγώ το σπίτι με δάνειο και θα μένεις εσύ μέσα"?!!! Μετά τον χωρισμό και κάνοντας έναν απολογισμό κατάλαβα πόσο ύπουλη ήταν. Τέλος καλό, όλα καλά!! Η τωρινή μου πεθερά αγαπάει τα παιδιά της με ανιδιοτελή τρόπο

Έγραψε ο/η lili / 28 Αυγούστου 2008 στις 1:49 μ.μ.

Διαβασα με προσοχή όλα οσα γραψατε και πραγματικά μερικές απο εσας έχετε σοβαρό πρόβλημα με τις πεθερες σας ενώ αλλες...καράβια αρμενίζουν....
Δεν θεωρω δραμα το να θέλει μια μοναχικη γυναίκα να θέλει να μου σκουπίσει τα τζάμια για να νιώσει πιο χρήσιμη ή και να θέλει να με βοηθήσει.
Αν ενιώθα ασχημα, προσβεβλημένη ή αχρηστη μεσα από την προσφορά της, δεν νομίζω να φταιει ο άλλος γι αυτο αλλά πως νιώθω η ίδια για τον εαυτό μου.
Γιατι η προσφορα εξυπηρετησης δεν είναι καταχρηση.

Και να κάνω μια υπόδειξη μεσα στις τόσες που διαβασα.
Εναν σημαντικό διαχωρισμό....οτι το αρθρο αφορα σχεσης άιματος που εμπεριεχουν πολύ πόνο και δυσκολία γιατι δημιουργουν πληγες από μικρη ηλικια, που δεν φεύγουν ουσιαστικά ποτέ, και σμιλεύουν την συμπεριφορά του ατόμου. Σχεσεις που τρωνε την αυτοπεποίθηση ενος ανθρώπου, που μεγαλώνοντας αντιμετωπίζει την συνεχή αντιπαλότητα της ίδιας του της μάνας με διαιτητη το ίδιο του το παιδι....

H σχεση νύφης πεθερας είναι σε συγκριση πολύ πιο επιφανειακή και αναμενόμενα ανταγωνιστική.
(Οι αντρες σας θα έπρεπε να πάρουν θέση και να διαχωρίσουν τα ορια, κατά την γνώμη μου. Δεν είναι δική σας δουλειά να βάλετε την μαμα του στην θέση της, οπως δεν ειναι δική του δουλειά να βάλει την δική σας.)

Πρόσθεσα ενα λινκ ενος παλιού μου άρθρου οσον αφορα τις πεθερες, οπου εκει με χιούμορ ξεκατινιαζόμαστε ελευθερα και ελαφρύνουμε την διάθεση μέσα στην υπερβολή.
Και ξεδίνουμε.

Θεωρω ομως σημαντικό να διαχωρίσουμε τον πόνο που νιώθει κάποιος όταν τον παλεύει το ίδιο του το αίμα, με συμμαχο και επαθλο το παιδ ενω δεν εχει απο που να πιαστείι, και την γκρινια για την μαμα του προκομμενου μας.
Το ενα ειναι βαθύ και το αλλο επιδερμικό.

..

Έγραψε ο/η ILIAXTIDA / 28 Αυγούστου 2008 στις 3:14 μ.μ.

Αυτό ακριβώς Liky μου κάνουμε...σχολιάζουμε τις σχέσεις αίματος των μανάδων των αντδρών μας! Χριστινάκι μου τί να σου πώ...σε λυπάμαι! Μάλλον έχεις πέσει σε έναν κέρβερο, ενώ εκείνη σε ένα ευγενικό ηφαίστειο για το οποίο τρέμω στη σκέψη της έκρηξής του, γιατί απ'ό,τι κατάλαβα, πολλά καταπίνεις βρε κορίτσι μου! Θα σου έλεγα απλά ότι όσο επιμένει εκείνη άλλο τόσο κι ευγενικά να επιμένεις εσυ! Και ΠΑΝΤΑ με ευγένεια! Έτσι δεν θα της δίνεις αφορμές για καυγά!

Έγραψε ο/η Lili / 28 Αυγούστου 2008 στις 4:20 μ.μ.

Σχολιαζετε μια σχεση αλλων ανθρωπων, και το τι οφελη και προβληματα σας δημιουργει εμμεσα η αμεσα

Το να το βαφτιζεις "σχεση αιματος" δεν αλλαζει το γεγονος οτι δεν ειναι η δικη σας μαμα, ουτε αυτος μιλαει εδω για το ποσο τον ανταγωνιζεται η μαμα του και το ποσο τον πληγωνει αυτο.
Για να ειμαι ειλικρινης περα απο την κοπελλα απο το χωριο που πραγματικα την λυπηθηκε η ψυχη μου, οι περισσοτερες γκρινιαζετε για θεματα κυριαρχιας, ιδιωτικοτητας, αντιπαλοτητας γυναικας προς γυναικα με επαθλο τον αντρα/γιο.

Δεν με πειραζει που το θεμα ξεφυγε απο την σοβαροτητα του προβληματος που αντιμετωπιζουν καποιες γυναικες που δε νιωθουν ουτε την μανα τους στο πλευρο τους...αλλα μην το βαφτιζουμε και οπως θελουμε.:P

Έγραψε ο/η ILIAXTIDA / 29 Αυγούστου 2008 στις 10:41 π.μ.

Εγώ πάντως πιστεύω πως ό,τι κι αν έχει κάποιος με τη μητέρα του - μιας και μιλάμε για σχεσεις αίματος- κάποια στιγμή θα απαλυνθεί, θα ξεπεραστεί...ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! Κι εμένα η μητέρα μου που προσέχει το αγγελούδι μου, πολλές φορές κάνει του κεφαλιού της....ε, δεν θα τη σκοτώσω κιόλας! Σίγουρα δεν είναι ο "κέρβερος" που ακούω από άλλες κοπέλες, αλλά όπως όλες οι μανάδες έχει ορισμένες φορές τέτοια ξεροκεφαλιά που σου 'ρχεται να την πιάσεις και να τη χτυπάς κάτω! Πάντως, από κάποια αποσπάσματα των σχολίων των αναγνωστριών κατάλαβα ότι τα σημερινά σπίτια μάλλον περισσότερα προβλήματα έχουν με τις πεθερές και τον "έλεγχό" τους στις οικογένειες μας, παρά με τις μανάδες μας! Αυτό έχει καταντήσει να γίνεται μάστιγα! Και να σας πω και κάτι? Τί να συζητήσεις με τον άνθρωπό σου κλπ που συμβουλεύουμε ορισμένες? Αν εκείνος δεν το βλέπει και λίγο μόνος του....κλάψτα Χαράλαμπε! Ό,τι και να συζητήσεις χρειάζεται χρόνιο ψήσιμο μου φαίνεται, και πλύση εγκεφάλου μή σου πω, για να το καταλάβουν...γιατί είναι και τσούγκροι (που λέμε εμείς εδώ στην Κρήτη)!

Έγραψε ο/η FANI / 29 Αυγούστου 2008 στις 11:34 π.μ.

ΜΠΡΑΒΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ! ΟΛΕΣ ΚΑΜΜΕΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ! ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΤΙ ΟΜΩΣ ?Η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ Η ΜΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΘΕΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ Η ΜΑΜΑ ΠΕΘΕΡΑ ΜΑΣ! ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΙ ΘΑ ΔΙΑΒΑΖΑΜΕ ΑΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΤΑΝ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΘΕΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΛΕΥΡΑ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΩΣ ΠΩΣ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΝΕΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΚΑΛΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΒΟΗΘΑΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΑΝΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΥΘΥΝΗΣ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΔΙΑΖΥΓΙΑ. ΚΑΙ ΑΝ ΣΤ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ 2 ΦΟΡΕΣ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΔΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΧΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΓΟΝΙΩΝ, ΚΑΛΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΦΥΤΡΩΝΟΥΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΠΕΡΝΟΥΝ. ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ.

Έγραψε ο/η ΜΙΝΑ / 29 Αυγούστου 2008 στις 12:56 μ.μ.

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΛΕΩ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΚΕΙ ΓΩ ΠΕΘΕΡΑ ΘΑ ΓΙΝΩ, ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΜΕ ΤΟΣΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΩ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΓΩ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΦΑΝΗ: ΣΥΜΦΩΝΩ ΓΙΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΑΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΜΗΤΕΡΕΣ.
ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΝΥΦΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΟΙ ΓΑΜΠΡΟΙ.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟ ΕΧΩ ΒΓΑΛΕΙ ΓΑΙΤΙ:
(ΤΡΩΜΕ ΣΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΣ ΠΕΘΕΡΑΣ ΜΟΥ) (ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ).
Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΒΛΕΠΩ ΟΤΙ ΘΑ ΨΗΣΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟΥ ΓΑΜΠΡΟΥ ΤΗΣ, ΘΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΠΙΕΙΘΕΙ, ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΝΑ ΤΟΥ ΨΗΣΕΙ ΑΛΛΟ ΦΑΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΕΤΟΙΑ.
ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΓΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΓΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗΝ ΕΧΕΙ (ΜΕ ΣΥΓΧΩΤΙΤΑΙ Χ.....Η) ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΩ ΓΙΑΤΙ Η ΚΟΥΝΙΑΔΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΤΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΓΑΜΠΡΟΣ ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΘΕΛΕΙ ΑΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑ ΠΑΧΙΑ 55 ΜΕ 60 ΚΙΛΑ ΤΟ ΠΟΛΥ. ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΑΧΡΗΣΤΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΤΗΣ. ΑΜΑ ΦΑΕΙ ΠΟΛΥ ΤΟ ΒΓΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΑ. ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙ Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ, ΕΧΕΙ ΤΟ ΓΑΜΠΡΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ. ΚΑΙ Ο ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΕΤΣΙ ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΑ ΝΕΥΡΙΑΖΕΙ ΑΛΛΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΜΗΝ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ.
ΓΙ ΑΥΤΟ ΛΕΩ ΟΙ ΠΟΙΟ ΠΟΛΛΕΣ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΝΥΦΕΣ. ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΟΥΣ.

Έγραψε ο/η dhmhtra / 2 Σεπτεμβρίου 2008 στις 1:53 μ.μ.

από όσα διαβάζω υπάρχουν πολύ χειρότερα από τα δικά μου, κι αυτό γιατί εγώ είμαι μόνη με τη μαμά μου και απλά δεν θα δημιουργήσω οικογένοια.....αλλά το σωστό είναι ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΤΗ ΓΟΝΙΑ και δεν το είπα εγώ αλλά ένας παππάς καλή του ώρα...

Έγραψε ο/η katkat / 3 Σεπτεμβρίου 2008 στις 12:48 μ.μ.

Μετά από όσα διάβασα έγω έχω μεγάλη πλάκα!
Έχω μια μάνα - κόρη! Ναι μεν ΄΄ηταν πάντα στοργική, δοτική και με μεγάλη κατανόηση και αγάπη προς εμένα αλλά... δεν την ένιωσα ποτέ μάνα μου, με την έννοια του στηριγματος! Είχα μια γιαγιά με πολυ ισχυρη προσωπικότητα η οποία όταν "έφυγε" άφησε πίσω της ένα κοριτσάκι: τη μάνα μου! Την οποία πήρα υπό την προστασία μου..Ήμασταν πάντα σαν κολλητές φίλες, κάναμε φοβερή παρέα, ρίχναμε τους καβγάδες μας και αυτή που πάντα επιβαλλόταν ήμουν εγώ.
Για να μην μακρυγορώ, τα αποτελέσματα είναι τα εξής:
Δεν μπορώ να λειτουργήσω φυσιολογικά, σε κάθε μου ενέργεια σκέφτομαι πάντα το παιδί που λέγεται μάνα μου. Ειδικά αφότου χάσαμε τον πατέρα μου η κατάσταση έχει επιδεινωθεί αισθητά.
Είμαι νιόπαντρη και περιμένω παιδί..και θέλω μια μάνα δίπλα μου. Αντ' αυτού, έχω ένα παιδάκι που ναι μεν θέλει να με βοηθήσει αλλά δεν ξέρει τον σωστό τρόπο και μια πεθερά που θέλει να λάβει ενεργό ρόλο στη ζωή μας με ύπουλο τρόπο, ενδεδυμένο με το πέπλο της άδολης προσφοράς....

Έγραψε ο/η Bikini Girl With Machine Gun / 6 Σεπτεμβρίου 2008 στις 11:54 μ.μ.

O aderfos mou megalwse kapws etsi. De tha mpw se leptomeries pws k giati alla to apotelesma itane megalwnontas na einai se kontra me ti mitera mou k na apsifa ti gnwmi tis. Pire poly kairo gia na apoktisoun sxeseis manas-giou (einai 38 twra). Tin sxesi opou i mitera symvoulevei to paidi k to paidi tin ypologizei. San miteres k keines, oi giagiades tha eprepe na to kseroun kalytera auto prin agnoisoun tin kouventa tis manas sto paidi. H anatrofi tou paidiou einai euthyni twn gonewn kai idiaitera tis manas. Apo ti stigmi pou i mana xanei to rolo tis dimiourgountai polla provlimata sti sxesi me ta paidia tis...

Έγραψε ο/η Nick / 6 Σεπτεμβρίου 2008 στις 12:18 π.μ.

Έχω δυο αγόρια και ξέρω ακριβώς τι εννοείς.

Έγραψε ο/η Viki / 10 Σεπτεμβρίου 2008 στις 10:35 μ.μ.

Εμένα όλως περιέργως δνε με εκπλήσσουν τα περιστατικά πυ ανέφερες, αλλά το γεγονός ότι εκπλήσσονται πολλοί αναγνώστες!

 
Τελευταία άρθρα